26 فروردین 1391

بلومبرگ و رویترز :آیندگان اخبار

26 فروردین 1391

پولدارند، جهانی اند، و خبرنگاران تراز اول را در هوا می قاپند– و شاید روزنامه ها را ، مثلا حتی نیویورک تایمز .

نویسنده : لوسیا موسز ، نشریه اینترنتی اد ویک / مترجم : نیلوفر امینی

خبرنگاران ایران -آن زمان که « اندی لک» حس می کند « بلومبرگ ال پی» در برابر رقبای خود قرار گرفته هیچ اشتباهی رخ نداده است . «لک» که فعالیت های چند رسانه ای موسسات خبری را بررسی می کند می گوید : " ممکن است ما آخرین و تنها مرد پیروز میدان باشیم. "

«لک» از کهنه کاران تلویزیون ، در دفتر کار کوچکش در ساختمان مرکزی بلومبرگ در نیویورک نشسته، اتاقی که پر از نشانه های دست و دلبازی این شرکت است ؛ همچون آثار هنری گرانقیمت ، آکواریوم های بزرگ و نمونه ای از یک استودیوی تلویزیونی هنری... او که پیش از این در سی بی اِس و اِن بی سی مدیر اجرایی اخبار بوده است می گوید : " اکثر سازمان های خبری دیگری که آنها کار کرده ام با عنصر وهم در جدالند. فشارِ اقتصادی بی حد و اندازه ای بر خبرنگاران وارد می شود . حضور در این عرصه رقابتی سخت و گران است ."

غرق شدن در درآمدهای حاصل از مشترکانشان باعث شده تا «بلومبرگ» و «تامسون رویترز» حقیقتا به دو مورد نادر تبدیل شوند : دو مجموعه ای که نه تنها سالمند و مشکل اقتصادی ندارند بلکه در موسم استخدام هستند . بلومبرگ طی سه سال گذشته ادیتورهای خود را از 2100 نفر به 2400 نفر افزایش داده است ، در همین حال تامسون رویترز با به کار گرفتن 600 خبرنگار تمام وقت طی چهار سال گذشته تعداد آنها را 3000 نفر رسانده است. هر کدام به تنهایی بیشتر ازمجموع نیویورک تایمز و واشنگتن پست افراد خبری استخدام کرده اند .

در مورد بلومبرگ، دستمزدهایِ سخاوتمندانه اتاق خبر افسانه ای اش خبرساز است. یکی از مسئولان اجرایی در یک شرکت رسانه ای گلایه می کند که : " آنها همچون ملوانانی مست برای این موفق ترین روزنامه نگاران خرج می کنند . که این امکان را به آنها می دهد تا عرصه استعدادها را در اختیار بگیرند . " دلیلش این است که بلومبرگ و رویترز چیزی دارند که هیچ بازیکن دیگری در کسب و کار خبر از آن بهره ای ندارد : حق اشتراک (آبونمان ) ؛ تنها اطلاعات و خدمات مالی که میلیاردها دلار جذب می کند .

این موضوع را با شرایط اسفناک صنعت روزنامه نگاری مقایسه کنید؛ بر اساس گزارش وضعیت رسانه های خبری در سال 2012 که توسط مرکز «پیو» منتشر شده ، در فاصله سالهای 2006 تا 2010 ، حدود 13400 فرصت شغلی دراخبار- یک چهارم کل شاغلان این صنعت – از بین رفته است. همانطور که این تعدیل نیروی بی رحمانه ادامه دارد، مخاطبان مسرانه از پرداخت وجه در مقابل اخبار آنلاین امتناع می کنند و مجموعه های خبری را که در تکاپو برای یافتن آینده ای پرسودند رها می کنند .

در این میان بلومبرگ و رویترز هم وجود دارند ، با انبوهی از خبرنگارانی که حقوشان از درآمدی به غیر از درآمد آگهی ها پرداخت می شود.این دو با جایگاه جهانی و سیستم توزیع وسیعی که دارند ، نمونه هایی دلخواه و رشک برانگیزند. در حالیکه برند های خبری مکتوب در حال دست و پنچه نرم کردن با سازگار کردن محتوای کارشان در غالب های دیجیتال هستند ، این شرکتها مقالاتی را تولید و هزینه های تحریریه را در غالب های مختلف از وب گرفته تا تلویزیون و روزنامه سرشکن می کنند . «لری کرامر» پایه گذار« مارکت واچ» در سی بی اِس می گوید : " این اتاق خبر آینده است ، جایی که تلویزیون ، روزنامه و سیستم دیجیتالی به معنای واقعی با هم در ارتباط اند، ممکن است هر کدام به تنهایی سود آور نباشد اما سهمی در آن خواهد داشت ."

در واقع اخبار فاکتوری نسبتا کوچک در انتهای کار بلومبرگ و رویترز است. هر چند تفاوت های اساسی میان این دو شرکت وجود دارد – بلومبرگ خصوصی است و تنها چند دهه از حضورش در کار خبر می گذرد ، در حالیکه توماس رویترز عمومی است و فعالیت های خبری اش به اواسط 1800 برمی گردد – هر دو خدمات مالی را در مرکز کار خود قرار داده اند . اخبارهسته مرکزی چیزی است که آنها ارائه می دهند ، اما این تجارت مبتنی بر آبونمان (اشتراک ) و اطلاعات مالی شان است که بخش عمده در آمد آنها را به خود اختصاص می دهد- 82 درصد برای بلومبرگ و 90 درصد برای رویترز. رویترز جدای از خدمات مالی، واحدهای حقوقی و مالیاتی و حسابداری مبتنی بر آبونمان هم دارد. بلومبرگ هم به نوبه خود با افزدون بخش های جدیدی شامل قانون بلومبرگ و دولت بلومبرگ کسب و کار خود را گسترش می دهد.

این دو شرکت همچنین با نقش بسیار زیاد خود در زیست بوم ( اکوسیستم ) های خبری ، سوالات سختی را در ارتباط با آینده روزنامه نگاری به وجود آورده اند. از یک سو جیب پر پولشان به کمک محتوایی می آید که در غیر اینصورت به وجود نمی آمد و یا منتشر نمی شد . به عنوان مثال تخمین زده شده که بلومبرگ امسال 20 میلیون دلار به خاطر مجله بلومبرگ بیزنس ویک از دست می دهد. و دیگر اینکه حضور جهانی بلومبرگ و رویترز تحسین برانگیز است و این در حالیست که دیگر مجموعه های خبری مجبور به کاهش و یا تعطیلی فعالیت های خارجی خود شده اند .

هسته اصلی محتوای خبری که توسط این دو شرکت تولید می شود دقیقا چیزی نیست که بتوان آن را روزنامه نگاری عامه پسند بنامد. بلکه از موضوعاتی تشکیل شده است که آماده ساخته شدن است ، به قول یک منتقد :" تنی چند که ثروتمند ترند ."

تمام این استخدام ها کار چندانی در حمایت از گزارشگری در سطح محلی نمی کند ، واحد خبرنگاران مجلس بلومبرگ و خدمات خبری یک ساله رویترز به نام رویترز امریکا مورد توجه نیستند . نکته قابل توجه تر اینکه از آنجا که مطالب بلومبرگ و رویترز عمدتا به صورت دیجیتال به مشترکانشان ارائه می شود، افراد بیشتر در اتاق خبر لزوما به معنای تاثیر بیشتر نیست .همانطور که ریک ادموندز ، تحلیلگر رسانه ای پوینتر تعبیر می کند :" اینکه آنها در حال جذب نیرو هستند نکته خوبی است. در عین حال ، اگر 20 سوپراستار بوسیله این موسسات استخدام شده اند ، شما افراد زیادی برای دیدن این گزارش ها نخواهید داشت . "

این برداشت که این شرکت ها برای ثروتمندان کار می کنند موضوعی است که رویترز و بلومبرگ بر آن حساسند . روزنامه نگاری تحقیقی " به شدت حائز اهمیت است ." این گفته استفان ادلر سردبیر اخبار رویترز است ، که با استخدام افراد برجسته یک گروه تحقیقاتی تشکیل داده . «مک وینکلر» سردبیر اخبار بلومبرگ به تحقیقات مجموعه خبری اش در خصوص وامهای پنهانی دولت به بانکها اشاره می کند که در تمام سطوح منتشر شد و بازتابی وسیع داشت . او اعلام می کند که :" این گزارش ها با جهانیان به اشتراک گذاشته شده است . "

با این حال ، هیچ بحثی وجود ندارد که هر دو شرکت جایگاه کنونی خود را با ارائه خدمات در جهت منافع مالی مشترکانشان ، بوسیله ترمینال (پایانه)هایی که با مقادیر شگفت انگیزی از اطلاعات لحظه به لحظه و تخصصی بازار کار می کند ، بدست آورده اند . اینگونه است که بلومبرگ می تواند از مشترکانش برای دسترسی به هر کدام از این ترمینال ها 20000 دلار در سال طلب کند .("ترمینال" یا پایانه حقیقتا نام دقیقی نیست؛ چرا که بلومبرگ دیگر دستگاهها و ماشین آلات آن را نمی فروشد و درواقع خدماتی برپایه وب ارایه می دهد . ) بنابراین جای شگفتی نیست که اکثر منابع بلومبرگ به سمت اخباری می روند که بتواند برای مشتریانشان پول ساز باشد ، و به همین دلیل است که ارتشی از خبرنگاران بلومبرگ اخبار شرکت های بین المللی ، کالاهای مصرفی و املاک و دارایی ها را پوشش می دهند .

در مجموعه های خبری سنتی که به لحاظ نظری تحریریه کاری به مسائل مالی ندارد، غیر قابل تصور است که این پایانه به تمام جنبه های کاری بلومبرگ نفوذ می کند ؛ از نمایشگرهای بزرگی که تعداد ترمینال های فروخته شده تا آن لحظه و حق امتیازهای باقیمانده تا پایان سال را بر اساس فروش ترمینال ها نشان می دهد تا راههای بسیار انتشار اخبار. تمامی اخبار ابتدا از طریق ترمینال منتشر می شود ( پیش از وب سایت رایگان ) ، در حالیکه که تقریبا نیمی از مطالب منتشر شده اختصاصا برای مشترکان است .

رویترز همچنین مشترکانی در قلب همین حرفه دارد . مطالب خبری اش تغذیه کننده منابع مالی و دیگر تولیدات مربوط به مشترکانش است ، که به بازرگانان ،شرکت های حقوقی و دیگر متخصصان هر کدام از 12000 تا 20400 دلار در سال فروخته می شود. تمام مطالب تحریریه ابتدا در اختیار مشتریان قرار می گیرد . در خصوص تمایز سنتی میان خبرنگاران و بخش فروش ، در رویترز افراد خبری موظف اند هر سال تعداد دفعات معینی به مشتریان سر بزنند . این را داگلاس تیلور از مسئولان اجرایی سابق رویترز می گوید که اکنون خدمات اطلاعات مالی را به عنوان یکی از شرکای شرکت بین المللی مشاره بورتن – تیلور دنبال می کند . تیلور توضیح می دهد که : " نکته این بود که آنها بتوانند افرادی که خواننده مقاله های آنها بودند را ببیند و حس کنند . "

به همان اندازه که خدمات اطلاعاتی بازارشان سودآور است ، این شرکتها علاقمندند وابستگی شان را به این محصولات کاهش دهند . دو شرکت رویترز و بلومبرگ روی هم رفته دو سوم بازار اطلاعات مالی را در کنترل دارند ، اما از بحران اقتصادی ضربه خوردند . همانطور که اشاره شد، بلومبرگ به عنوان مانعی در برابر بی ثباتی بازار کار خود را به اطلاعات تجاری حقوقی و دولتی گسترش داده است .خرید 990 میلیون دلار از بی اِن اِی در تابستان گذشته ، که فراهم کننده اطلاعات و اخبار حقوقی و مالیاتی است ، توجه کمی جلب کرد اما گام مهمی در جهت تنوع گرایی بود .

همزمان این شرکت ها با محکم کردن جای پای خود به طور کلی در میان مشتریان خبر ، اقدام به گسترش نفوذ خود فراتر از حوزه های تخصصی شان می کنند – همه در خدمت فروش حق اشتراک بیشتر . در همین راستا بلومبرگ بیزنس را از مک گرو هیل در اواخر سال 2009 خرید و زندگی تازه به آن بخشید ، به سمت دنیای نظرات با دیدگاه بلومبرگ حرکت کرد و در کنارش به استخدام روزنامه نگاران تراز اول همچون «دیوید شیپلی» خبرنگار نیویورک تایمز و جاش تیرانگی از تایم پرداخت . آنگونه که وینکلر می گوید :" ما در حال دست و پا زدن برای جا انداختن و اعمال هر چه سریعتر شیوه های خودمان بودیم ." حتی صحبت هایی در خصوص علاقه مندی بلومبرگ برای بدست آوردن مجموعه تایم وجود دارد .

رویترز در وضعیت تقریبا متفاوتی قرار دارد . این نام شناخته شده در انگلستان ، جایی که فعالیتش را آغاز کرد ،در امریکا کمتر شناخته شده است . سرویس خبری و مالی رویترز را شرکت تامسون کورپریشن از تامین کننده گان حرفه ای اطلاعات و اخبار در سال 2008 خریداری کرد. شرکت حاصل از ادغام این دو از آن زمان بهترین خبرنگاران همچون جک شِفر منتقد رسانه نشریه اِسلِیت را اغوا می کند. ( ادلر خود از کهنه کاران وال استریت ژورنال و همچنین از سردبیران بیزنس ویک پیش از فروش این مجله به بلومبرگ بود .) نشانه ها حاکی از آن است که رویترز مصمم به گسترش دامنه نفوذش در میان طیف وسیع تری از مخاطبان است. سال گذشته این شرکت «آنتونی دو روسا» بلاگر توقف ناپذیری که نیویورک تایمز به او لقب "سلطان تامبلر" داده بود را دبیر بخش رسانه های اجتماعی کرد . علاوه بر این ، رویترز برِکینگ وییوز که یک سرویس شرح و تفسیر است را خریداری کرد و این شرکت با شبکه خدماتی خودش به نام رویترز آمریکا به آسوشیتد پرس منتقل شده است . ادلر می گوید :" این یک گردهمایی بسیار شیرین برای موسسات خبری و تمرین ایجاد نام تجاری ( برند سازی) است ،جایی که ما به مردم کمک می کنیم هر روز هفته و به صورت شبانه روزی از ما با خبر باشند . "

رویترز روزنامه یا مجله ندارد ، حداقل هنوز که ندارد . این مجموعه نشریه ای رنگی و روی کاغذ های براق برای مجمع جهانی اقتصاد در داووسِ سویس تهیه کرد ، و مقامات اجرایی برای ادامه و گسترش آن دستوری ندادند. همچنین از آنجا که بلومبرگ گفته که می خواهد به نیویورک تایمز دست یابد ، شایعاتی وجود دارد مبنی بر اینکه رویترز به دنبال یک مجموعه دیگر خبری به نام فاینانشال تایمز است .

مراکزقدرتی که رویترز و بلومبرگ اکنون ایجاد کرده اند و راه آنها برای تسلط بر کسب وکار اخبار همیشه هموار نبوده است. با دولت بلومبرگ ، که خدمات 5700 دلاری سالانه برای لابی کنندگان ، ماموران دولتی و شرکت هایی است که به دنبال قراردادهای دولتی هستند، و یکی از بلندپروازانه ترین ریسک های جدیدش؛ بلومبرگ با کنار هم قرار دادن تحلیلگران سیاسی و روزنامه نگاران برای تولید گزارش های خبری و اطلائیه ها ( بیانیه ) روشی غیر متعارف در پیش گرفت . از آن پس این دوگروه کارمندان را از هم جدا کرد و تحلیلگران را به بخش خودشان بازگرداند . درحالیکه یکی از مسئولان بلومبرگ می گوید این تغییر برگرفته از این تشخیص بود که دو گروه شیوه های کاری متفاوتی دارند ، افرادی از داخل مجموعه از بروز تنش های آشکار از زمان آغاز به کار کارگروهای مشترک پرده بر می دارند . یکی از کارمندان می گوید :" خبرنگاران تحلیلگران را تحقیر می کردند ، آنها احساس می کردند باید خطاهای بسیاری که تحلیلگران مرتکب شده اند را تصحیح کنند ."

رویترز چالش های خودش را داشت . ادغام سال 2008 قراربود غول خبری و اطلاعاتی بسازد که در بازار به شدت رقابتی و حرفه ای اطلاعات قدرتمند و موفق تر باشد . اما اِیکون ( نرم افزاری برای تحلیل اطلاعات و داده های مالی و اقتصادی – م ) ، نخستین محصول شرکت ادغام شده ناامید کننده بود . در ماه دسامبر و پس از از دست دادن سهمش و تصاحب آن توسط بلومبرگ ، توماس گلوسر مدیر عامل و از قانونگذاران رویترز با «جیم اسمیت» که سالها از مدیران اجرایی شرکت تامسون بود جایگزین شد . در پی این جایگزینی این گمان بوجود آمد که رییس جدید ممکن است موانع جذب نیروی تحریریه را از میان بردارد.

شاید برای بلومبرگ و رویترز سوال اساسی این باشد که آیا می توانند به مردم عادی نیز مانند مشتریان تخصصی و حرفه ای شان خدمات ارئه دهند . «کِن داکتر» ، تحلیلگر رسانه ای این سوال را مطرح می کند : " شعار بلومبرگ اطلاعات است ، و خبر دار شدن از آن پیش از دیگران . چطور این کار را می کنند و همزمان به سمت روزنامه نگاری تحلیلی و مصرفی می روند که وجه تمایز وال استریت ژورنال است ؟"

جای تعجب نیست که هر کدام از این دو شرکت ممکن است به دنبال خرید یک روزنامه پیشرو باشند، وقتی که هیچ شرکتی برای جذب آگهی که بتواند دگرگونی در درآمد پایه ایجاد کند برآورد مصرفی ندارد . « پیتر گاردینر» شریک و افسر ارشد رسانه دردویچ می گوید بلومبرگ در بیزنس ویک " کار بزرگی انجام داد ، یک محصول به شدت کسل کننده را در اختیار گرفت و آن را به سبک بلومبرگ در آورد ،" این درحالیست که به عقیده او ماهنامه« بلومبرگ مارکتز» که در اصل برای مشترکان ترمینال ها توزیع می شد ، یک " جواهر پنهان" است . گاردینر می افزاید که در همین حال تلویزیون بلومبرگ دچار این مشکل است که " به اندازه سی اِن بی سی سهل الوصول و قابل یافتن نیست ."

درمورد رویترز، این شرکت هنوز باید راهی برای چگونگی ترکیب سیاست های کاری اش بیابد و محصولات خبری اش را متمایز کند. همچون بلومبرگ آنها هم به آسانی جایگاهشان در میان مشتریان را گسترش نداده اند. کانال اصلی رویترز در یوتیوب در مقایسه با محصولات دیگر رسانه های ایجاد شده شروع آرامی داشت و با جذب 7383 مشترک از زمان آغاز به کارش در 17ژانویه 893759 بار دیده شده . آدلرتصدیق می کند که : " مسئله پیچیده است ، چرا که شما به گروههای مشتریان متفاوتی خدمات ارائه می دهید . حوزه هایی که باید روی آنها بیشتر کار کنیم عمدتا سرمایه گزاری و تفسیر هستند – بخش متفکر و روشنگری که توضیح می دهد همه چیز به کجا می رسد . اما در حال حاضر ، این یک مدل بسیار مناسب برای رشد و ترقی است . " (ادلر با طعنه به بلومبرگ ، اشاره می کند به اینکه سیصد میلیون دلار درآمد رویترز که از راههای غیر از حق اشتراک حاصل شده ، هرچند اندک اما " بسیار بیشتر از بیزنس ویک است" .)

هدف بلومبرگ برای تبدیل شدن به پرنفوذترین مجموعه خبری ، از اعتماد به نفس فوق العاده مقام های ارشدش مشهود است . وینکلر می گوید : "باید کاری کنیم که نادیده گرفتن ما هر سال دشوار تر شود . حتی اگر ما تنها فراهم کننده اخبار در یک اجتماع باشیم ... فکر می کنم دیده شدن مهم است . اما هر سال ما عمیق تر و گسترده تر می شویم . "

==

منبع:

http://www.adweek.com/news/press/bl...

  • Version imprimable de cet article Version imprimable
  • envoyer l'article par mail envoyer par mail
  • نوآوری‌های خبر‌نگاران در فضای خشونت‌بار مکزیک

    2 آذر 1394

    خبرنگاران ایران- گزارش‌گران محلی مانند اسپینوزا با بزرگ‌ترین خطرات مواجه‌اند. مشکلات اسپینوزا زمانی شروع شد که در سال ۲۰۱۲ یک مقام رسمی دولت به او گفت یا دست از پوشش اعتراضات دانشجویی بردارد یا «به سرنوشت رِجینا دچار می‌شود». که اشاره‌ی او به رجینا مارتینِز گزارش‌گر پروسسو بود که همان سال در خانه‌اش در خَلَپه خفه‌اش کرده بودند. مقامات رسمی مرگ او را به دزدان نسبت دادند اما اسپینوزا و سایر روزنامه‌نگاران معتقد بودند که دلیل قتل او گزارش‌ جرائم است. در ماه مه اسپینوزا تابلویی در بازار اصلی خَلَپه روبه‌روی ادارات دولتی نصب کرد که روی آن نوشته بود «بازار رِجینا مارتینز». هدف از این کار ادای احترام به مارتینز و اعتراض به روند تحقیقات بود.

  • روزنامه‌نگاری روباتی: آینده به سرعت از راه می‌رسد

    3 آبان 1394

    خبرنگاران ایران-روبات ها می توانند از طریق بانک عظیمی از متن های قابل مقایسه‌ که برای تولیدشان هزینه زیادی پرداخت شده است، زبان آموزی کنند. آن ها از راه مقایسه ی گزارش هایی که در طول دهه ها توسط اتحادیه ی اروپا و سازمان ملل تهیه شده‌اند و با صرف هزینه های گزاف توسط انسان به زبان های مختلف ترجمه شده اند، ترجمه به زبان های مختلف را انجام می دهند. وقتی از آنان ترجمه ای درخواست می شود، این ترجمه های از قبل انجام شده را برای یافتن الگوهای مشابه یا بخش‌هایی که بتوانند آنان را به هم وصل کنند، جست وجو می کنند.روبات ها درها را به روی کمپانی‌های جدید خبری خواهند گشود که وقتی نظم اوضاع به هم می‌ریزد، سر میرسند و قادرند فن آوری را آنگونه که مناسب است به کار گیرند.

  • بهشت امن ترکیه برای روزنامه‌نگاران خارجی جهنم می‌شود

    13 مهر 1394

    خبرنگاران ایران-برای سال‌ها ترکیه به‌عنوان بهشت امن روزنامه‌نگاران آزاد و محل و مرکزی باثبات و با فضایی امن برای روزنامه‌نگاران خارجی بود. آن‌ها می‌خواستند حوادث بعد از بهار عربی را پوشش دهند. اما از زمانی که روزنامه‌نگاران خارجی بحران‌های متعدد دولت ترکیه را پوشش خبری دادند و گزارش‌هایی درباره تظاهرات پارک گیزی استانبول در سال 2013 و واقعه نگران‌کننده معدنچیان در سال 2014، نوشتند، مورد تهدید مستقیم قرار گرفتند. مقامات ترکیه درحالی‌که خبرهای قابل‌قبول و قابل استنادی درباره درگیری‌های جنگجویان کرد با نیروهای داعش و دیگر گروه‌های درگیر در عراق و سوریه، وجود داشت، با دستور کتبی، از روزنامه‌نگاران خارجی خواستند که دراین‌باره سکوت کنند.