29 آذر 1390

زنان در روزنامه نگاری/بخش پایانی

خبرنگاران زن به دنبال حقوق برابر

29 آذر 1390

نوشته : کارولین کیتچ

ترجمه : نیلوفر امینی

خبرنگاران ایران: جنبش حقوق مدنی در سالهای 1950 و 1960 الهام بخش فمنیست های امریکایی سفید پوست بود و مبنای قانونی برای اقدامات برخی روزنامه نگاران زن علیه کارفرمایانشان را در سال های 1970 فراهم کرد . برای زنان امریکایی افریقایی تبار اما، این دوره هم فصل دیگری از تلاش های دنباله دار آنها برای پذیرفته و جدی گرفته شدن در حرفه روزنامه نگاری بود .

حقوق مدنی و نارضایتی اجتماعی

زنانی که در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم برای رسانه های افریقایی امریکایی کار می کردند انگشت شمار بودند. یکی از آنها مارول کوک خبرنگاری بود که در نشریه انجمن ملی پیشرفت رنگین پوستان امریکا ( ان آ آ سی پی ) به نام کرایسز به مدیریت ویلیام دوبوآ* و پس از آن در روزنامه سیاه پوستان نیویورک به نام آمستردام نیوز می نوشت. او برای این روزنامه گزارشی از کنسرت یادبود برای آبراهام لینکلن که توسط ماریان اندرسون در سال 1939 برگزار شد تهیه کرد . خواننده ای که توسط سازمان خواهران انقلاب امریکا ** از اجرا در سالن کانستیتوشن هال*** منع شده بود . کوک در گزارش خود نوشت : “ این خواننده اپرای امریکایی افریقایی تبار آرام و با وقاری پرشکوه بر پله های سفید مرمری بنای یاد بود ایستاد و در اعتراضی تکان دهنده به رفتار ضد امریکایی خواهران انقلاب امریکا صدای زیبایش را سر داد. “ کوک نخستین زن امریکایی افریقایی تبار بود که دریکی از روزنامه های اصلی امریکا و از انتشاراتی های آزادیخواه(لیبرال )نیویورک به نام دیلی کمپس مشغول به کار شد .او برای انتشار اولین موضوعش در این روزنامه از روش های خبرنگاران سفید پوست پیش از خود استفاده کرد . او در کسوت یک زن خدمتکار روز مزد به کار مشغول شد و سپس این کار (خدمتکاری ) را با برده داری مقایسه کرد .

چارلین هانتر گالت پیش از آنکه در مجله نیویورکر مشغول به کار شود ،شناخته شده بود .او یکی از دو دانشجوی امریکایی افریقایی تباری بود که توانستند برای اولین بار به دانشگاه جورجیا راه پیدا کنند .بعد از نیویورکر هانتر گالتدر واشنگتن کار روزنامه نگاری تلویزیونی رادر پیش گرفت ، بعد خبرنگار نیویورک تایمز شد ، پس از آن دوباره به کار تلویزیونی بازگشت و برای گزارشی که در برنامه مک نیل لبرر ریپورت از شبکه پی بی اس پخش شد، دو جایزه ایمی و یک جایزه پی بادی دریافت کرد . یکی دیگر از زنان امریکایی افریقایی تبارکه توانست سد رنگین پوستی در رسانه خبری ملی امریکا را در سال های 1960 بشکند ؛ دوروتی گیلیام در واشنگتن پست بود . او بعدها ستون نویس این روزنامه شد . دیگری گزارشگر اخبار شبکه ای بی سی، کارول سیمپسون بود . او دو دهه بعد مطالبات گزارشگران زن را برای برخورداری از وظایف برابر هدایت کرد .

گزارشگران زن سفید پوست وقتی که از جنبش های اعتراضی در سالهای 1960 پشتیبانی کردند مورد حمله قرار گرفتند. هیزل برانون مدیر مسئول لگزینگتون ادورتایزر پس از آنکه از روزنامه اش برای تبلیغ و دفاع از برابری نژادی استفاده کرد ،جانش به خطر افتاد . مارلین ساندرس گزارشگر اخبار ای بی سی پس از پوشش خبری جنبش ضد جنگ ، نامه های پرطعنه و کنایه در یافت می کرد . یکی از بینندگان برنامه نوشته بود :” رفتار پر اشک و آه مارلین سندرس در اخبار دیشب ،وقتی سعی می کرد برای آن دانشجوی بیچاره دانشگاه کلمیبا اشک به چشم بیاره ؛ چه مضحک بود … “

جنگ ویتنام به تنهایی برای زنان شاغل در خبر فرصت ساز بود . برخی از آن 267 زن امریکایی که مجوز پوشش اخبار جنگ ویتنام را گرفتند ، کهنه خبرنگاران بین الملل بودند .افرادی همچون جورجی آن گییر و مارگارت هیجینز که بر اثر بیماری که در ویتنام به آن مبتلا شد درگذشت . گلوریا امرسون پس از بیش از یک دهه کار برای صفحه زنان نیویورک تایمز ماموریت یافت تا برای این روزنامه اخبار جنگ ویتنام را گزارش کند . لیز تروتا اولین خبرنگار زنی که به صورت تمام وقت در بخش بین الملل با ان بی سی قرارداد داشت ، سه دوره ماموریتی را در این شبکه گذراند و تجربیاتش را در کتابی منتشر کرد . در ویتنام بود که دیکی شاپا از جمله زنان روزنامه نگار و عکاس در جنگ کشته شد .

چالش فمینیست ها با سنتی ها

در سال 1972 یک مجله جدید زنان به اسم میس (خانم ) به سردبیری گلوریا استینم به بازار آمد . این مجله به دلیل امتناع از چاپ نسخه هایی برای تعریف از محصولات شرکت های آگهی دهنده ، با مشکلاتی برای پرداخت های مالی اش رو به رو شد و در نهایت بدون آگهی چاپ می شد . در میان 560 نشریه فمینستی که چاپشان از اواخر 1960 و اوایل 1970 آغاز شد ، میس بیش از همه دیده می شد . بسیاری ازاین مجلات در برابر تیراژ بالای مجله های زنان قرار گرفتند ، موضوعی که محور کتاب بتی فریدان به نام رمز و رازدر سال 1963 بود. آنها همچنین صفحات زنان روزنامه که به طور سنتی به چهار موضوع غذا ، مد ، خانواده و مبلمان می پرداخت را به عنوان نمونه ای از موارد تحقیر زنان حذف کردند.

در واقع ، در سالهای 1960 بسیاری از دبیران صفحه های زنان ، از این بخش برای پوشش موضوعات اجتماعی ای استفاده می کردند که آنطور که باید در روزنامه های داخلی و یا روزنامه های مترو منعکس نمی شد .به عنوان مثال در نشریه دوروتی فیری پرس روزنامه نگاری به نام دوروتی جورنی از بارداری در میان نوجوانان سیاه پوست فقیر و حضور زنان در اتحادیه کارگران صنایع خودروسازی نوشت . و افرادی چون مارج پکسون از هادسون پست ویویان کستلبری ازدالاس تایمز هرالد و ماری اندرسون از میامی هرالد در صفحه زنان روزنامه هایشان در مورد مراقبت از کودکان ، فقر ، کنترل جمعیت ، سقط جنین و جنبش های زنان نوشتند . شارلوت کورتیس از صفحات زنان نیویورک تایمز در عین پوشش خبری صادقانه ،برای هجو رهبران جامعه استفاده کرد و در مورد جنبش حقوق مدنی نوشت . مجله تایم او را “ جامعه شناسی در نبض جامعه “ نامید .

منتقدان همه اخبار را “ اخبار زنانه “ محسوب می کردند ، به نظر آنها حتی اگر صفحات زنان موضوعات مهمی را منعکس می کرد (حتی موضوعی چون جنبش زنان ) از زمانی که این اخبار در بخشی جداگانه قرار می گرفت ، ارزش خبری کمتری برای انتشار می یافت . تا سال 1969 ، صفحات زنان با استفاده از مدل های لوس انجلس تایمز و واشنگتن پست به بخش مد تغییر یافته بود . اگر چه بخش زنان این دو روزنامه خاص پیشرو در نوشتن مقالات کیفی بودند ، اما نتیجه ملموس تر این تغییر افزایش انعکاس اخبار سرگرم کننده به بهای مسائل زنان بود که در صفحات دیگر به آن پرداخته نمی شد . در این زمان دبیران زن این بخش ها اخراج و یا در مقام پایین تری قرار گرفتند . یکی از آنها مارج پکسن بود او به یاد دارد که : “ این فعالان به دنبال اخبار تغییرات صفحه های ما بودند ، و در نگاه آنها ما دبیران صفحات زنان خیانتکار بودیم . وقتی که سردبیران در پاسخ به آنها بخش زنان را به بخش مقالات عمومی تبدیل کردند بهایش را دبیرهای بخش زنان پرداختند . به نظر آنها ما توانایی اداره این نوع جدید از بخش مقالات را نداشتیم و این کار مردان بود .”

وقتی که شغل های سنتی این چنینی از میان رفت ، در رسانه های مکتوب دیداری و شنیداری زنان می جنگیدند تا فرصت کار بر موضوعات پر بیننده تر و جایگاهی که مدتها از آنها دریغ شده بود را به دست آورند و حقوقی برابر با همکاران مردشان دریافت کنند . در سال 1971 بعد از درخواستی 18 ساله زنانی که در بدنه رسانه های واشنگتن کار می کردند در باشگاه ملی رسانه های آمریکا پذیرفته شدند و هنگام پوشش خبری وقایع در آنجا، دیگر لازم نبود تنها در بالکن بایستند . در طول آن دهه کارمندان زن علیه آسوشیتد پرس ، نیویورک تایمز ، واشنگتن پست ، نیوزویک ، ریدر دایجست و ان بی سی به شکل گروهی اقامه دعاوی کردند و پیروز شدند . این دستاوردها فرصت هایی را برای خبرنگارانی همچون جسیکا ساویچ ، لزلی استال ، آندرآ میشل و دایان سویر ایجاد کرد ، که آثار آن به خصوص در تلویزیون مشهود بود . تنها در نیویورک تایمز سونا گولدن دبیر بخش ملی شد ، ماورین دواد خبرنگار تخصصی سیاسی واشنگتن و بعدها یکی از ستون نویسان این نشریه شد و آنا کویندلن در جهشی برق آسا از خبرنگار مترو به نویسنده ستون سخن روز**** بدل شد .

زنان در اوج

در ربع پایانی قرن بیستم؛ در دانشکده های روزنامه نگاری امریکایی درصد خروجی( فارغ التحصیلی ) زنان بیش از مردان بود ، اما باز هم در نهایت این مردان بودند که نقاط اوج این حرفه را چه در تحریریه و چه در تجارت از آن خود کرده بودند . در اواسط دهه 1990، یکی از سه خبر اول روی جلد یا صفحه اصلی را یک خبرنگار زن تهیه می کرد و از هر پنج مدیر روزنامه هم یکی زن بود. در رسانه های تصویری زنان یکی از 7 خبرنگار برتر شبکه های تلویزیونی بودند و این رقم در مدیریت عمومی یا مدیریت شبکه به یک زن در میان ده نفر کاهش می یافت و هیچ زنی نتوانست به ریاست یک شبکه کابلی و یا ملی تلویزیون امریکا برسد .

حتی به ندرت زنی مالک یک رسانه خبری بود. در تاریخ امریکا تنها تعداد کمی در چنین جایگاهی ایستادند که آنها هم از طریق ازدواج و یا ارث بود. به الیزا هالبروک نیکلسون که به نام پرل ریورز شناخته می شد همچون ماریام لزلی ، پس از مرگ شوهراولش در سال 1876 و به ارث بردن کسب و کار او توصیه شد که اعلام ورشکستگی کند . در مقابل او بزرگترین روزنامه جنوب امریکا به نام نیواورلئانز پیکیون را حفظ کرد. هلن راجرز رید در سالهای 1930 ،در زمان حیات شوهرش اودن رید، مالک نیویورک هرالد تریبون در مدیریت روزنامه دخالت کرد و باعت ترفیع شغلی دوروتی تامپسون و مارگارت هچین شد. النور سیسی پترسون که در خانواده متوسط مالک شیکاگو هرالد تریبون به دنیا آمده بود و از پولی که به او به ارث رسید برای خریدن یکی از روزنامه های هیرست به نام واشنگتن هرالد استفاده و خود آن را ادره کرد . پترسون برای اینکه بتواند گزارشی از وضعیت بی خانمانی تهیه کند، لباس های کهنه و مندرس پوشید و میان انها رفت ؛ از موضوعات مورد علاقه خوانندگان زن نوشت ؛ دبیران زن استخدام و زنان جوان را برای ورود به این حرفه تشویق کرد . در سال 1940 خواهر زاده اش آلیسیا پترسون روزنامه نیوز دی را در لانگ آیلند تاسیس کرد .

هنگامی که مالک واشنگتن پست اوگنی مایر درگذشت ، روزنامه به جای دخترش کاترین به شوهرش فیل گراهام رسید که ثبات روحی و روانی نداشت. تنها پس از خودکشی گراهام در سال 1963 بود که کاترین ناشر روزنامه شد و ریسک چاپ گزارشهای باب وود وارد و کارل برنستایل را درباره رسوایی واترگیت به عهده گرفت . گراهام معتقد بود که پیشرفت واقعی زنان در روزنامه نگاری تنها از طریق کار گروهی امکان پذیر است . او در سال 1970 به گروهی از تجار گفت :” مدیریت نمی تواند برای رو به رو شدن با چالش تبعیض علیه زنان تنها یک یا دو زن را در مشاغل مهم و چشمگیر قرار دهد در حالیکه باقی ساختار مجموعه همچنان در حال حمایت و حفظ مردان است .”

تاریخ نظر کاترین گراهام را تایید می کند . در تغییر چشم انداز حرفه ای زنان در روزنامه نگاری قرن بیستم، تغییرات بنیادی حداقل به اندازه موفقیت های فردی زنان اهمیت داشت و هنگامی که زنان به سمت موضوعات حساس و مهم رفتند که زمانی فقط برای گزارشگران مرد در نظر گرفته می شد، حتی تعریف روزنامه نگاری را برای گنجاندن زندگی و مسایل زنان تغییر دادند . پس از آنکه آنا کوییندلن گزارشگر نیویورک تایمز در سال 1992 جایزه پولیتزر را دریافت کرد ، اذعان داشت که موفقیتش نتیجه طرح دعوی زنان علیه روزنامه ها در سال 1978 است . این جایزه نه برای گزارشی از صفحه اول روزنامه که برای یادداشتی که در بخش مترو با موضوع زندگی خانوادگی نوشته بود به او اهدا شد . کوییندلند همچنین پا جای پای برنده سال 1980 جایزه پولیتزر، الن گود من، ستون نویس بوستن گلوب می گذاشت .

اوایل دهه 1990 و پس از گذشت دو دهه از کاهش خوانندگان زن روزنامه ها ، صفحات زنان بار دیگر در بسیاری از روزنامه های اصلی شگل گرفت . این حرکت از سوی برخی دبیران فمینیست و معاون رییس روزنامه های زنجیره ای نیوزآو د اسکریپس هاوارد که یک زن بود حمایت شد . در سال 1999 باربارا والترز که نامش 23 سال قبل از آن به دلیل گرفتن حقوقی برابر با همکاران مردش در تاریخ ثبت شده بود ؛ همچنان با بیشترین درآمد و جایگاهی بی نقص ، با افرادی که در گیر موضوعات و داستان های عاطفی بودند دلسوزانه در تلویزیون مصاحبه می کرد، چیزی بسیار شبیه به روش دوروتی دیکس یا میلدرد گیلمن .

این زنان و این موضوعات پایان داستان نبود اما تقریبا تازه ترین نمونه ها از پیچیدگی نقش زنان و اهداف آنها در روزنامه نگاری است . سوالی که ایزابل راس در سال 1936 درباره “ تاثیر زنانه “ و جایگاه شغلی زنان در روزنامه نگاری مطرح کرد ، امروزه هنوز جای بحث و گفتگو دارد .

============================

پی نوشت مترجم :

* ویلیام ادوارد برگهارت دوبوآ، (۱۸۶۸-۱۹۶۳) نویسنده و اندیشمند آمریکایی و از مخالفان تبعیض نژادی در امریکا بود.او تبار آمیختهٔ آفریقایی، فرانسوی، هلندی و سرخ‌پوستی داشت، اما همواره خود را یک امریکایی افریقایی تبار می دانست .

**The Daughters of the American Revolution : DAR اعضا سازمانی متشکل از زنانی که یکی از بستگانشان در استقلال ایالات متحده امریکا نقش داشته است .

*** سالن موسیقی در واشنگتن دی سی که برای برگزاری مراسم یادبود بستگان اعضا سازمان خواهران انقلاب امریک ساخته شد.

**** op-ed column در روزنامه های ایران بیشتر با نام سخن روز منتشر می شود ، ستون یا صفحه ای است که سمت مقابل یادداشت سردبیر قرار می گیرد و نویسنده ای شناخته شده که عضو شورای سردبیری نیست آن را می نویسد.

منبع: http://www.mcfarlandpub.com/excerpt...

  • Version imprimable de cet article Version imprimable
  • envoyer l'article par mail envoyer par mail
  • نوآوری‌های خبر‌نگاران در فضای خشونت‌بار مکزیک

    2 آذر 1394

    خبرنگاران ایران- گزارش‌گران محلی مانند اسپینوزا با بزرگ‌ترین خطرات مواجه‌اند. مشکلات اسپینوزا زمانی شروع شد که در سال ۲۰۱۲ یک مقام رسمی دولت به او گفت یا دست از پوشش اعتراضات دانشجویی بردارد یا «به سرنوشت رِجینا دچار می‌شود». که اشاره‌ی او به رجینا مارتینِز گزارش‌گر پروسسو بود که همان سال در خانه‌اش در خَلَپه خفه‌اش کرده بودند. مقامات رسمی مرگ او را به دزدان نسبت دادند اما اسپینوزا و سایر روزنامه‌نگاران معتقد بودند که دلیل قتل او گزارش‌ جرائم است. در ماه مه اسپینوزا تابلویی در بازار اصلی خَلَپه روبه‌روی ادارات دولتی نصب کرد که روی آن نوشته بود «بازار رِجینا مارتینز». هدف از این کار ادای احترام به مارتینز و اعتراض به روند تحقیقات بود.

  • روزنامه‌نگاری روباتی: آینده به سرعت از راه می‌رسد

    3 آبان 1394

    خبرنگاران ایران-روبات ها می توانند از طریق بانک عظیمی از متن های قابل مقایسه‌ که برای تولیدشان هزینه زیادی پرداخت شده است، زبان آموزی کنند. آن ها از راه مقایسه ی گزارش هایی که در طول دهه ها توسط اتحادیه ی اروپا و سازمان ملل تهیه شده‌اند و با صرف هزینه های گزاف توسط انسان به زبان های مختلف ترجمه شده اند، ترجمه به زبان های مختلف را انجام می دهند. وقتی از آنان ترجمه ای درخواست می شود، این ترجمه های از قبل انجام شده را برای یافتن الگوهای مشابه یا بخش‌هایی که بتوانند آنان را به هم وصل کنند، جست وجو می کنند.روبات ها درها را به روی کمپانی‌های جدید خبری خواهند گشود که وقتی نظم اوضاع به هم می‌ریزد، سر میرسند و قادرند فن آوری را آنگونه که مناسب است به کار گیرند.

  • بهشت امن ترکیه برای روزنامه‌نگاران خارجی جهنم می‌شود

    13 مهر 1394

    خبرنگاران ایران-برای سال‌ها ترکیه به‌عنوان بهشت امن روزنامه‌نگاران آزاد و محل و مرکزی باثبات و با فضایی امن برای روزنامه‌نگاران خارجی بود. آن‌ها می‌خواستند حوادث بعد از بهار عربی را پوشش دهند. اما از زمانی که روزنامه‌نگاران خارجی بحران‌های متعدد دولت ترکیه را پوشش خبری دادند و گزارش‌هایی درباره تظاهرات پارک گیزی استانبول در سال 2013 و واقعه نگران‌کننده معدنچیان در سال 2014، نوشتند، مورد تهدید مستقیم قرار گرفتند. مقامات ترکیه درحالی‌که خبرهای قابل‌قبول و قابل استنادی درباره درگیری‌های جنگجویان کرد با نیروهای داعش و دیگر گروه‌های درگیر در عراق و سوریه، وجود داشت، با دستور کتبی، از روزنامه‌نگاران خارجی خواستند که دراین‌باره سکوت کنند.