21 آذر 1390

زنان در روزنامه نگاری/بخش دوم

خبرنگاران زن به جنگ می روند

21 آذر 1390

نوشته : کارولین کیتچ

ترجمه : نیلوفر امینی

بخش دوم

خبرنگاران ایران -در همان حال که زنان از موضوعات خانگی می نوشتند ، روزنامه ها آنها را برای ایجاد نوع دیگری از روزنامه نگاری استخدام کردند : روایت داستانهایی از سوء استفاده های اجتماعی و جرایم که تیراژ روزنامه ها را در عصر هیرست و پولیتزر افزایش داد. نیویورک ورلد وابسته به پولیتزر روزنامه ای بود که " جینی جون" را برای نوشتن در صفحه زنانش و همچنین "نلی بلی" را استخدام کرد . بلی که نام واقعی اش الیزابت کوچران بود با سفر دور دنیایش (مترجم :که در واقع مسابقه ای میان او و خبرنگار زن دیگری به نام الیزابت بیسلند برای سفر به دور دنیا در 80 روز بود ) در سال 1890 اولین خبرنگار زنی بود که شهرتی جهانی کسب کرد . او در این سفر توانست خبرنگار روزنامه رقیب هیرست را شکست دهد . اما او پیش از آن هم کارهای چشمگیر دیگری انجام داده بود .

خبرنگاران ماجراجو

بلی همچنین با چهره مبدل و به صورت مخفی از وضعیت کار در کارخانه ها ، رفتار با زنان در زندان ، استخدام روسپی ها و زندگی در آسایشگاه روانی گزارشهایی تهیه کرده بود .بلی همتایی در هیرست به نام "انی لوری " ( نام واقعی وینفرد بلک ) داشت .همانطور که جنگ تیراژ بالای روزنامه ها را به همراه داشت .روزنامه ها زنان دیگری را استخدام کردند تا گزارش هایی را با پوشیدن لباس مبدل و تغیر قیافه تهیه کنند . این گزارشگران گاه در کسوت دختری بی خانمان، کارگر یک قنادی و یا بیمار بیمارستان، زوایای تاریک زندگی شهری را در نوشته هایی سرشار از احساسات و خشم آشکار می کردند . تا آنجا که به "گزارشگران ماجراجو " معروف شدند . در همان دوره برخی نویسندگان مرد مجلات و روزنامه ها دقیقا همین کار را انجام می دادند؛ مثلا لینکلن استفانز که در سلسله گزارشهای با عنوان " لکه ننگ شهرها " برای مجله مک کلورز، با شور و حرارت به کاوش در زندگی زیر زمینی شهرهای امریکایی پرداخت؛ اما آنها را " افشاگر " می نامیدند . یکی از زنانی که لقب افشاگر گرفت آیدا تاربل بود گزارش های او از شرکت نفتی جان دی راکفلرز استاندارد اویل در مجله مک کلورز طی سالهای 1902 و 1903 به چاپ رسید . نه سبک نوشتار او و نه سوژه گزارشش هیچ کدام زنانه نبود .همچون ویلا کارتر- رمان نویسی که سردبیر اجرایی مک کلورز در دهه اول قرن بیستم بود- تاربل هم خود را یکی از پسران به حساب آورد و با آزادی حق رای برای زنان مخالفت کرد .

دیگر زنان روزنامه نگار زنانه می نوشتند، نوشتاری که با احساسات و همدردی به خصوص برای قربانیان جرایم همراه بود . آنها در واقع برای نوشتن به این سبک استخدام شده بودند. چهار نفر از معروف ترینشان وینفرد بلک ، ادا پترسون ، نیولا گریلی اسمیت و الیزابت مریودر گیلمر (شهرت او بیشتر برای نوشته های بعدی اش در ستون مشاوره روزنامه با نام "دوروتی دیکس" است) بودند . در سال 1907 این گزارشگران از دادرسی پرونده قتل مربوط به هنری تاو نوشتند . هنری تاو به اتهام قتل استنفورد وایت مهندس معماری که از عشاق پیشین همسرش "اولین نسبیت" - از بازیگران سرشناس امریکا- بوده محاکمه می شد و این خبرنگاران با یاد کردن از نسبیت به عنوان :" گلی که توسط طوفان به زمین افتاده و زیبایی اش را از دست داده " ، از جریان دادرسی یک درام اخلاقی ساختند. یکی از روزنامه نگاران مرد که همین دادرسی را گزارش می کرد آنها را به تمسخر گرفت و لقب "ساب سیسترز" را به آنها داد . این عبارت به سرعت برای توصیف روزنامه نگاران زنی که با سوژه خود همدردی می کنند به کار گرفته شد. دوروتی دیکس در مخالفت اعلام کرد : " تنها زنان هستند که چشمانشان با اشک شستشو داده می شود و وسعت نگاهشان بیشتر است، همین آنها را تبدیل می کند به خواهران کوچکتر تمام مردم زمین ."

از " دختران روی جلد " تا " دختران الینور "

در "عصر جاز “* عصری که شاهد ظهور نوع دیگری از روزنامه ها یعنی روزنامه های زرد( تبلوید)بود ؛ زنان از سویی استخدام می شدند تا با سوزناک نوشتن و تهیه گزارش های مخفیانه ، به شمار خوانندگان روزنامه ها بیافزایند و از سوی دیگر برای پوشش خبری جرایم عاطفی به کار گرفته می شدند . آنها “دختران روی جلد “ نام گرفتند. برخی از این دختران روی جلد عبارتند از : ایزابل راس که پرونده قتل هال میلز (مدیر گروه کر نیوجرسی و معشوقه اش که ظاهرا توسط همسر خشمگین میلز به قتل رسیدند) وماجرای کودک ربایی لیند برگ را برای نیویورک هرالد تریبون گزارش کرد ؛ گریس رابینسون که از دادگاه روت اسنایدر در نیویورک دیلی نیوز نوشت ؛ دروتی آن هریسون گزارشگر فیلادلفیا رکورد که از خلافکاران شهر اطلاعات می گرفت و میلدرد گیلمن خبرنگار نیویورک ژورنال که در یافتن جزئیات جرایم جنجالی و رسوایی برانگیز تخصص داشت . گیلمن برای تهیه گزارش های مخفی اش حتی لباس غواصی پوشید و به ته رودخانه رفت ؛ اواین تجربیات خود را در رمانی شرح داد که بر اساس آن فیلمی هم به اسم “ ساب سیسترز” ساخته شده است ساخته شده است .

ارزش و اهمیت “نگاه و روش زنان “ درمرامنامه های روزنامه نگاری آن دوره مورد تاکید قرار گرفته است . اتل برازلتون که درسالهای دهه 1920 استاد “ روزنامه نگاری برای زنان “ در دانشکده روزنامه نگاری مدیل وابسته به دانشگاه نورث وسترن بود ، مشخصات و خصوصیات یک گزارشگر خوب را دسته بندی کرد .

او می گوید : “ وقتی که یک خبرنگار به استعدادها و توانایی هایش عنصر خارق العاده شخصیت راهم اضافه می کند( توانایی که تا حد زیادی مرکب از همدردی و درک کردن شرایط و قرار دادن خود در موقعیت دیگری است) آنوقت کار گزارشی او ممتاز خواهد بود . همین ارزش اضافه شده به گزارشگری است که سبب شده تا روزنامه نگاران و نویسندگان زن ، با توانایی ها و خصوصیات منحصر به فردی که طبیعت به آنها بخشیده ،برای حضوردائمی در این عرصه پا به میدان بگذارند .”

در طول سالهای 1900 تا 1930 تعداد زنانی که در حرفه روزنامه نگاری مشغول به کار بودند از دوهزار نفر به حدود پانزده هزار نفر افزایش یافت .در سمپوزیم“ زنان و روزنامه “ که در سال 1924 در دانشگاه میزوری برگزار شد ماری ویکز دبیر روزنامه نبراسکا ، دلایل کاملتری برای پذیرفته شدن و حضور زنان در این رشته ارائه کرد . او گفت :” یک دهه پیش به استثناء معلمان مدارس به ندرت می توانستید زنی را در موقعیت و جایگاه اجتماعی دیگری پیدا کنید . جنگ جهانی اول و برخورداری از حق رای برابر همه چیز را تغییر داد . اکنون زنان به عنوان پیشگامان سیاست ، تجارت و حرفه های مختلف شناخته می شوند .و هیچ کدام از این حرفه ها به اندازه روزنامه نگاری برای زنان فرصت ساز نیست .”

اما واقعیت این است که در طول دو دهه بعد فرصت های زنان امریکایی در روزنامه نگاری و یا رشته های دیگر، مرتبا با تاثیر از آنچه که بر مردان امریکایی می گذشت ؛ گسترش و یا کاهش می یافت . در دوره رکود** زمانی که زنان از کار بی کار می شدند تا فرصت های شغلی برای مردان ایجاد شود ، تعداد زنان شاغل در روزنامه نگاری ثابت و بدون تغیر ماند .و تعداد کمی از این زنان در طول این سالها همچنان موقعیت و جایگاه برجسته ای در سطح امریکا داشتند. آن اوهارا مک کرمیک خبرنگار تخصصی بخش بین الملل روزنامه نیویورک تایمز، اولین روزنامه نگار زنی بود جایزه پولیتزر را در سال 1937 دریافت کرد . دو سال بعد مجله تایم دوروتی تامپسون ستون نویس سیاسی آزاد را در کنار النور روزولت تاثیر گذار ترین زنان امریکا نامید.

شاید این النور روزولت بود که بیشترین تلاش را برای پیشرفت وبالا بردن جایگاه زنان در روزنامه نگاری در دهه 1930 و اوایل دهه 1940 انجام داد . بانوی اول کاخ سفید اعلام کرد که کنفرانس های خبری او تنها باید توسط زنان روزنامه نگار پوشش داده شود و از آنجا که او معمولا خود خبر ساز بود هر رسانه خبری که در واشنگتن دفتر نمایندگی داشت مجبور بود یک خبرنگار زن استخدام کند . ایزابل راس می گوید :” زنان روزنامه نگار از این حرکت النور روزولت بهره های فراوان بردند . آنگاه جایگاه و اعتبار پیدا کردند ، نقش مفید تری در روزنامه بر عهده گرفتند و خدمات رسانه ای شان افزایش یافت . و رضایت شخصی که از ایستادن در کاخ سفید احساس می کردند هم نیاز به یادآوری ندارد . “ این گزارشگران که به “ دختران النور “ شهرت یافتند عبارتند از : بت فورمن از آسوشییتد پرس ، کاترین مک لافلین و جنیویو فوربس هریک از شیکاگو تریبون ، روبی بلک از یونایتد پرس ،دوروتی دورکاس از اینترنشنال نیوز سرویس و اما باگبی از نیویورک هرالد تریبون . باگبی که در سالهای آغازین فعالیت مطبوعاتی اش گزارشهایی از کمپین حق رای برابر برای زنان تهیه کرد ه بود ، پنجاه و شش سال برای نیویورک هرالد تریبون نوشت و سی و چهار سال اخبار مرتبط با خانم روزولت را منعکس کرد.

زنان گزارشگران جنگ

جنگ جهانی دوم بار دیگر فرصتی برای خبرنگاران زن فراهم کرد . 127 نفر از آنها رسما مجوز تهیه گزارش از جنگ گرفتند . پگی هال که جنگ جهانی اول را از اروپا گزارش کرده بود ، اخبار جنگ جهانی دوم را برای کلیولند پلین دیلر منعکس کرد. از خبرنگاران دیگری همچون دوریس فلیسون برای نیویورک دیلی نیوز ، روت کووان برای آسوشیتد پرس و مارگاریت هچین از نیویورک هرالد تریبون هم می توان یاد کرد . هچین نه تنها اخبار مربوط به جنگ را گزارش کرد بلکه در سال 1945 در آزادسازی اردوگاه کار اجباری داخائو هم حضور داشت . او بعدها موفق به دریافت جایزه پولیتزر برای انعکاس اخبار جنگ شد.

ان اوهارا مک کرمیک ستون نویس نیویورک تایمز با هیتلر، موسیلینی، استالین و چرچیل مصاحبه کرد و در عین حال درگیری ها و مناقشات را برای مردم عادی بازگو کرد . او در سال 1945 یکی از ستون هایش را با اشاره به مشاهدات روزنامه نگار دیگری اینگونه آغاز کرد :” زن از زیر زمین بیرون می آید ، با آنکه خانه اش ویران شده به کنار زدن آوار وپاک کردن گرد و خاکی که پله های ورودی خانه را پوشانده ادامه می دهد . “ مک کورمیک از این تصویر سازی برای بیان وضعیت یک زن اروپایی در پایان جنگ استفاده کرده :” پیش از آنکه بولدوزر های عظیم الجثه سر برسند تا از میان خرابه های به جا مانده از بمباران ها راهی برای عبور ارتش باز کنند ؛ همه جا زنان جارو هایشان را به دست می گیرند با این ژست بیهوده و قدیمی که خرابکاری های مردان را درست خواهند کرد. در اروپا زنان بیشتر از مردانند ، بیوه های سربازان ، بیوه های اسرا، بیوه های جنگ قبلی و آنهاچاره ای جز تلاش ندارند . “

دیگر گزارشگران جنگ جهانی دوم برای مجلات و یا رسانه نوظهور رادیو کار می کردند . مارگارت بروک وایت یکی از کارکنان اصلی بخش عکاسی مجله لایف به نقاطی که مورد حمله هوایی قرار گرفته بودند رفت و از کمپ های کار اجباری عکس گرفت . مجله گولییر گزارشهای مارتا گیلهورن را چاپ کرد . اکنون از او به عنوان یکی از همسران ارنست همینگوی یاد می شود ، او از جنگ داخلی اسپانیا تا جنگ ویتنام را در کارنامه حرفه ای خود دارد . رادیو ان بی سی گزارشهایی از هلن هانت در اروپا و کربالی کوهن از کشورهای همجوار اقیانوس آرام را پخش کرد . مری ماروین بریکنریج ، اولین گزارشگر رادیویی زن سی بی اس از اروپا بود . سی بی اس همچنین الیزابت واسن وسیگرید شولتز، مدیر دفتر نمایندگی شیکاگو تریبون در برلین ، را استخدام کرد.

سالهای پس از جنگ و رشد رسانه های دیداری و شنیداری

با پایان جنگ مردان به خانه بازگشتند و بسیاری از روزنامه نگاران زن کارشان را از دست دادند و یا مقامشان تنزل یافت . هلن توماس که در طول جنگ به دلیل کمبود خبرنگار مرد از سوی رادیو یونایتد پرس به کار گرفته شده بود ، پس از جنگ به شیفت شب*** دفتر واشنگتن منتقل شد . اوایل دهه 1960 او به همراه سارا مک لندون گزارشگر کاخ سفید بود . خانم توماس بعد ها اولین مدیر زن انجمن خبرنگاران کاخ سفید و بازرس باشگاه نشنال پرس شد . او که به عنوان “ بزرگ یا ریش سفید “ گروه مطبوعاتی کاخ سفید شناخته می شد تا سال دوهزار و زمان بازنشستگی اش در این بخش فعالیت کرد.

دوریس فلی سون نیز اخبار سیاسی واشنگتن را قبل از جنگ برای نیویورک دیلی نیوز گزارش می کرد و پس از آن به عنوان ستون نویس آزاد می نوشت . در سال 1951 مجله تایم او را یکی از بهترین روزنامه نگاران واشنگتن انتخاب کرد . فلی سون الگوی مری مک گروری گزارشگر واشنگتن استار بود مک گروری جلسات دادگاههای سناتور مک کارتنی را در دهه 1950برای این روزنامه گزارش کرد و بعدها به عنوان یک ستون نویس آزاد برای تفسیرش از واترگیت موفق به دریافت جایزه پولیتزر شد . برخی دیگر همچون فلورا لوییس ،مارگارت هیگنیز و جرجی آن گییر ، از خارج ( از امریکا ) درباره سیاست های پس از جنگ گزارش تهیه کردند .

پس از جنگ بیشترگویندگان زن رادیو اجرای برنامه های سرگرم کننده را بر عهده داشتند . یکی از محبوب ترین آنها برنامه ای از مری مارگارت مک براید به نام “ مارتا دین شو “ بود .پخش این برنامه که از طریق مصاحبه با افرادسرشناس زنان را مخاطب قرار می داد، از سال 1934 برای دبلیو او آر نیویورک آغاز شد و تا دو دهه ادامه داشت .در این دوره به زنانی که می خواستند گویندگی اخبار را انجام دهند گفته می شد صدایشان قدرت کافی را ندارد .

یک استثنا اما پولین فردریک بود که در سال 1934 اولین گزارشگر زن اخبار یک شبکه تلویزیونی شد . وقتی نانسی دیکرسون در سال 1960 به عنوان نخستین خبرنگار زن سی بی اس در واشنگتن کار خود را آغاز کرد یکی از مدیران مدیران مرد شبکه به او هشدار داد :” که روی آنتن نخندد “ . او بعدهابه یکی از تحلیلگران ان بی سی تبدیل شد . مارلین ساندرس در سال 1964به تلویزیون ای بی سی پیوست تا برنامه خبری روزانه ای به نام “ مارلین ساندرز و اخباری با سلیقه زنانه “ را اجرا کند . او همان سال اولین گوینده زن اخبار شامگاهی تلویزیون در امریکا شد . با این وجود بعدتر در سال 1970 ریون فرانک مدیر اخبار شبکه ان بی سی به نشریه نیوزویک گفت :” مخاطبان عادت چندانی به پذیرش اخبار از زبان زنان ندارند. “ هیچ زنی گوینده ثابت اخبار بعد از ظهر تلویزیون نبود . تا اینکه در سال 1976 باربارا والترز با امضای قراردادی به مبلغ یک میلیون دلار با شبکه ای بی سی گران ترین گوینده در سطح امریکا شد.

پی نوشت :

م :* از دهه 1920با یک جنبش فرهنگی در سطح خانواده های متوسط امریکایی و با شکل گیری موسیقی جازآغاز شد. اما تاثیرات اجتماعی و فرهنگی آن تنها به موسیقی محدود نماند. در این دوره زنان فرصت بیشتری برای حضور در سطح جامعه یافتند ، این دوره در سالهای 1930 و با گسترش رکود اقتصادی پایان یافت و تنها یک سبک موسیقی از آن به جا ماند.

م : **بحران و رکود گسترده اقتصادی جهان یک دهه پیش از جنگ جهانی دوم ، (از سال 1929 تا اوایل 1940 )

*** م :معمولا یک بامداد تا هشت صبح

منبع: http://www.mcfarlandpub.com/excerpt...

ادامه دارد

  • Version imprimable de cet article Version imprimable
  • envoyer l'article par mail envoyer par mail
  • نوآوری‌های خبر‌نگاران در فضای خشونت‌بار مکزیک

    2 آذر 1394

    خبرنگاران ایران- گزارش‌گران محلی مانند اسپینوزا با بزرگ‌ترین خطرات مواجه‌اند. مشکلات اسپینوزا زمانی شروع شد که در سال ۲۰۱۲ یک مقام رسمی دولت به او گفت یا دست از پوشش اعتراضات دانشجویی بردارد یا «به سرنوشت رِجینا دچار می‌شود». که اشاره‌ی او به رجینا مارتینِز گزارش‌گر پروسسو بود که همان سال در خانه‌اش در خَلَپه خفه‌اش کرده بودند. مقامات رسمی مرگ او را به دزدان نسبت دادند اما اسپینوزا و سایر روزنامه‌نگاران معتقد بودند که دلیل قتل او گزارش‌ جرائم است. در ماه مه اسپینوزا تابلویی در بازار اصلی خَلَپه روبه‌روی ادارات دولتی نصب کرد که روی آن نوشته بود «بازار رِجینا مارتینز». هدف از این کار ادای احترام به مارتینز و اعتراض به روند تحقیقات بود.

  • روزنامه‌نگاری روباتی: آینده به سرعت از راه می‌رسد

    3 آبان 1394

    خبرنگاران ایران-روبات ها می توانند از طریق بانک عظیمی از متن های قابل مقایسه‌ که برای تولیدشان هزینه زیادی پرداخت شده است، زبان آموزی کنند. آن ها از راه مقایسه ی گزارش هایی که در طول دهه ها توسط اتحادیه ی اروپا و سازمان ملل تهیه شده‌اند و با صرف هزینه های گزاف توسط انسان به زبان های مختلف ترجمه شده اند، ترجمه به زبان های مختلف را انجام می دهند. وقتی از آنان ترجمه ای درخواست می شود، این ترجمه های از قبل انجام شده را برای یافتن الگوهای مشابه یا بخش‌هایی که بتوانند آنان را به هم وصل کنند، جست وجو می کنند.روبات ها درها را به روی کمپانی‌های جدید خبری خواهند گشود که وقتی نظم اوضاع به هم می‌ریزد، سر میرسند و قادرند فن آوری را آنگونه که مناسب است به کار گیرند.

  • بهشت امن ترکیه برای روزنامه‌نگاران خارجی جهنم می‌شود

    13 مهر 1394

    خبرنگاران ایران-برای سال‌ها ترکیه به‌عنوان بهشت امن روزنامه‌نگاران آزاد و محل و مرکزی باثبات و با فضایی امن برای روزنامه‌نگاران خارجی بود. آن‌ها می‌خواستند حوادث بعد از بهار عربی را پوشش دهند. اما از زمانی که روزنامه‌نگاران خارجی بحران‌های متعدد دولت ترکیه را پوشش خبری دادند و گزارش‌هایی درباره تظاهرات پارک گیزی استانبول در سال 2013 و واقعه نگران‌کننده معدنچیان در سال 2014، نوشتند، مورد تهدید مستقیم قرار گرفتند. مقامات ترکیه درحالی‌که خبرهای قابل‌قبول و قابل استنادی درباره درگیری‌های جنگجویان کرد با نیروهای داعش و دیگر گروه‌های درگیر در عراق و سوریه، وجود داشت، با دستور کتبی، از روزنامه‌نگاران خارجی خواستند که دراین‌باره سکوت کنند.