19 آذر 1390

وقتی خبرنگاران همه جا هستند

19 آذر 1390

نویسنده: متیو اینگرام

ترجمه: رز ارجمند

خبرنگاران ایران -هنگامی که انقلابهای پی در پی در کشورهای عربی آغاز شد و میدان تحریر در مصر شاهد حضور بی سابقه مردم شد، گزارش ها به جای خبرگزاری ها از توییتر، فیسبوک، پیام کوتاه موبایل ها و ویدیوهای آماتور گرفته شده توسط موبایل ها منتشر می شدند. این مسیر انقلابی بسیار سریع برتری خود را به رخ دولت مصر کشاند. چطور نتوانسته بودند درک کنند که دیگر نمی توان با فیلترینگ اینترنت اطلاعات را قرنطینه کرد یا جلوی پخش اطلاعات را گرفت؟

اکنون مقامات دولتی در شهر نیویورک و دیگر شهرهای آمریکا هم طعم این داروی تلخ را می چشند. تظاهرات و اشغال وال استریت به صورت زنده توییت شد. لحظه به لحظه آن به گوش مردم رسید. در هفته جاری آسوشیتد پرس با ابراز تاسف اعلام کرد وایرهای (تلکسی که رسانه های خبری از آن استفاده می کنند )خبریشان خیلی به کارشان نمی آیند. بلی،آسوشیتد پرس نبرد خبری را به روشهای ساده مردمی باخت.

یکی از تاکتیک هایی که پلیس شهر نیویورک برای مقابله با انتشار تازه ترین اخبار وال استریت اتخاذ کرد محاصره یا اخراج روزنامه نگاران از بعضی نقاط حساس محل تظاهرات بود.

در برخی موارد این تاکتیک تا بازداشت روزنامه نگاران هم پیش رفت. سپس سیاست اجازه و مجوز را مطرح کردند که در آن تنها به روزنامه نگارانی که نامشان ثبت شده بود و مجوز کار داشتند اجازه ورود به تمامی نقاط تظاهرات را می دادند. پلیس نیویورک مناطقی را تعیین کرده بود که تحت عنوان «مناطق بیان آزاد» که تنها در آن مناطق همه می توانستند آزادانه به تهیه گزارش بپردازند.

الیزابت اسپایرز خبرنگار هفته نامه آبزرور نیویورک می گوید: «قوانین وضع شده برای کنترل تمام حرکت های روزنامه نگاران رسمی بسیار پیچیده هستند و در برخی موارد حتی در تضاد با خود هستند. بندی از این قانون با بند دیگر همین قانون در تناقض است. برای مثال از روزنامه نگار خواسته می شود که بلافاصله، پیش از صدور مجوز، گزارش واقعه خاصی را بنویسد و در جای دیگر آمده که هیچ گزارشی نباید بدون مجوز تهیه شود.»

چطور می توان شرایط را قانونمند کرد؟ نمی توان‪!‬

به نظرمی رسد تلاش نیویورک برای قانونمند کردن روزنامه نگاری بی نتیجه مانده باشد. ممکن است در این میان گروهی از روزنامه نگاران سنتی از این روند حمایت کنند زیرا ترس دارند حیات خودشان بیشتر از حال به خطر بیافتد. حیات روزنامه نگاری سنتی به خاطر حضور شهروند خبرنگاران و وبلاگنویسان دچار تزلزل شده است. با این وجود «جِی روزن» بارها خاطر نشان کرده است که روزنامه نگاری با همکاری گروهی بهتر و بهتر می شود و این امر هیچ جایی بهتر از میدان تحریر و پارک زوکوتی نمی توانست مصداق پیدا کند.

آسوشیتد پرس یکی از منابع خبری سنتی است که مجوز گرفتن تهدیدی برای آن به شمار می روند. برای یک هفته متمادی این خبرگزاری اخبار دستگیری همکاران خود را بر توییتر منتشر کرد. آسوشیتد پرس بعدها مدعی شد این گونه پوشش خبری تنها به سبب نگرانی درباره امنیت خبرنگارانش گزیده و قصد تبلیغی یا القای خبر به مخاطب را نداشته است.

«جون میچل» از وبسایت رید/رایت در یکی از مقاله های خود چنین توضیح می دهد که بهره بردن از رسانه های اجتماعی نظیر به روزرسانی لحظه به لحظه توییتر و فلیتر نقش به سزایی در آگاهی رسانی درباره اخبار اشغال وال استریت داشتند. به باور وی چنین شیوه های خبررسانی منجر به تولید نوع قدرتمندی از روزنامه نگاری شده است که می توان گفت حتی از روزنامه نگاری سنتی هم قدرتمندتر است. تکلیف خطاها و اشتباهات سهوی که از سوی نویسندگانی به غیر از روزنامه نگاران رخ می دهد چه می شود؟ البته نمی توان چشم روی این خطاها بست. اما به خاطر وجود چنین خطاهایی هم نباید اخبار رسیده از سوی روزنامه نگار آماتور را نادیده گرفت. این اشتباه ها را باید به سرعت برطرف کرد و سریع تر روی خط اخبار فرستاد.

یکی از جدی ترین خطرهایی که روزنامه نگاری سنتی را تهدید می کند پدیده ای است که در آن اخبار و گزارش های وقایع همزمان با رخ دادن آن ها روی خطوط خبری می روند. برای نمونه تظاهرات پارک زکوتی همزمان با اتفاق افتادنش در وب سایت های خبری بازتاب پیدا کرد. البته در عین حال هنوز هم مردم برای یافتن اخبار موثق به سراغ ذات سنتی روزنامه نگاری می روند. همین است که باعث شده امروز شاهد تلفیقی از این دو باشیم. میچل توضیح می دهد در روزهای ابتدایی تظاهرات یکی از دانشجویان خلاصه ای از آن چه در حال وقوع بود را در وبلاگش منتشر کرد و در عرض چند ساعت ده ها هزار نفر از وبلاگش دیدن کردند و واشنگتن پست هم از مطلب او استفاده کرد و به وبلاگش لینک داد. آیا این موضوع و موفقیت این بلاگر در جلب توجه خوانندگان از وی یک روزنامه نگار می سازد؟ البته که از او یک روزنامه نگار می سازد. این دقیقا همان راهی است که« سهیب اطهر» را به یک خبرنگار تبدیل کرد. سهیب اطهر، مهندس پاکستانی انفورماتیک که در حال پخش زنده عملیات هلی برد ارتش آمریکا در کوههای هیبت آباد پاکستان، توسط توییتر بود، ناخواسته تبدیل به اولین مخبر مرگ اسامه بن لادن شد. «اندی کاروین», سردبیر دیجیتال رادیو عمومی ملی آمریکا این رخداد را حرکتی تصادفی در روزنامه نگاری می خواند.

آزادی مطبوعات با حضور اینترنت در مطبوعات اهمیت پیدا می کند

میچل خاطر نشان می کند که ابزار سورتیفای خود(سورتیفای ابزار ساده ای است که به کاربر اجازه می دهد که توییت ها, پست ها و فایل های چند رسانه ای را در قالبی منظم و در بازه زمانی مورد نظر مرتب کند.) در مسیر تبدیل شدن به یک منبع خبری است و قابلیت رقابت با روزنامه ها و قالب های خبری سنتی را دارد. با نگاهی عمیق تر می توان دریافت که رسانه های خبری معمول هم کار جز این نمی کنند. آن ها هم داستان خبری را با جمع آوری اطلاعات از این سو و آن سو و کنار هم چیدن آن ها تهیه می کنند. تنها تفاوت عمده در این است که رسانه های خبری نتیجه کار را روی وب سایت های شبکه های اجتماعی آپلود نمی کنند. بلکه آن را در تلویزیون یا خبرگزاری منتشر می کنند. بی بی سی یک اتاق خبر ویژه دارد برای بررسی گزارش هایی که روی توییتر، یوتیوب و دیگر شبکه های اجتماعی آپلود می شوند. تمام آن اتاق خبر این منابع خبری نورس را برای تهیه خبر و انتشار سنتی اخبار بررسی می کنند. راهبردی زیرکانه است.

به قول ا‏ُم مالک, بنیانگذار شبکه اجتماعی گیگا-ام, اختلال در روزنامه نگاری را مدیون نشر دموکراسی هستیم. البته این یکی از دلایلی است که قوانین مانند قانون جلوگیری از سرقت ادبی آن لاین در معرض خطر جدی قرار گرفتند. اگر وب سایتی مانند ویکی لیکس یا خدمات شهروند خبرنگاری را متهم کنیم که از اخبار و داده هایی استفاده کردند که قانون کپی رایت بر آن ها اعمال می شد, آن گاه تکلیف چیست؟ دولت ها می توانند این چنین سایت هایی را از روی اینترنت بردارند. چنان که دولت آمریکا بدون آن که منتظر اثبات خلاف و نقض قانون از سوی ویکی لیکس در مراحل دادگاهی بماند این وب سایت را متوقف کرد و آن را بست. هنگامی که هر کسی خود یک منبع خبری به شمار می رود و هنگامی که اینترنت خود به نفسه منبع خبری به شمار می رود، آزادی مطبوعات از اهمیت ویژه ای برخوردار می شود.

پس در این شرایط روزنامه نگاری در تمام عرصه ها چه شکل و شمایلی به خود می گیرد؟ این ابتدای راه ما است تا دریابیم این شمایل به چه صورت است. و اگر شما به یک شرکت رسانه ای سنتی تعلق داشته باشید، این موضوع می تواند برای شما تا حدی ترسناک باشد، اما اگر تنها به خبر و تازه های روز علاقه داشته باشید آینده ای روشن را برای این صنعت تصور خواهید کرد. دنیایی که در آن همه روزنامه نگارند کمی آشفته تر به نظر می رسد و پیچیده تر از دنیایی است که تا به حال به آن عادت داشتیم. اما باید گفت که این دنیا آزادتر است و رخدادها شفاف تر بازتاب داده می شوند.

منبع: http://gigaom.com/2011/11/18/what-h...

  • Version imprimable de cet article Version imprimable
  • envoyer l'article par mail envoyer par mail
  • اصول رفتاری روزنامه‌نگاران در اعلامیه سازمان بین المللی روزنامه‌نگاران

    2 آذر 1394

    خبرنگاران ایران-در ماه مه اسپینوزا تابلویی در بازار اصلی خَلَپه روبه‌روی ادارات دولتی نصب کرد که روی آن نوشته بود «بازار رِجینا مارتینز». هدف از این کار ادای احترام به مارتینز و اعتراض به روند تحقیقات بود.اعلامیه سازمان بین المللی روزنامه‌نگاران(IFJ) درباره اصول رفتاری روزنامه‌نگاران به عنوان یک استاندارد حرفه‌ای برای روزنامه‌نگارانی شناخته می‌شود که در فرایند جمع‌آوری، انتقال، انتشار و اظهارنظر درباره اخبار و اطلاعات در رویدادهای توصیفی نقش دارند.

  • جنگ با دوربین؛ مروری کوتاه بر زندگی رابرت کاپا، عکاس خبری

    15 آبان 1394

    خبرنگاران ایران- «اگر عکس‌تان خیلی خوب نشده، به این خاطر است که خیلی نزدیک نشده‌اید.» اگر عکاس خبری باشید، احتمالا این جمله را شنیده‌اید. جمله‌ای از «رابرت کاپا» یکی از مهم‌ترین عکاسان خبری جهان که شهرتش را بیشتر از هرچیز مدیون عکس‌هایی است که از پنج جنگ بزرگ قرن بیستم ثبت کرد؛ جنگ داخلی اسپانیا، جنگ دوم چین و ژاپن، جنگ جهانی دوم (بخش اروپایی جنگ)، جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل و همین‌طور جنگ اول هندوچین (جنگ استقلال ویتنام از فرانسه). دوستش «جان اشتاین‌بک» ـ نویسنده آمریکایی ـ درباره‌اش نوشته است: « نمی‌توانید جنگ را تصویر کنید،چون جنگ نوعی احساسات است. اما او می‌توانست هول جنگ را در چهره یک کودک به تصویر بکشد.» ۲۲ اکتبر، ۳۰ مهر سالروز تولد رابرت کاپا بود که در ۴۱ سالگی در یکی از آخرین جنگ‌هایی که به‌تصویر کشید، کشته شد.

  • روزنامه‌نگاری که عامدانه و آشکار «بی‌طرفی» را کنار گذاشت

    7 مهر 1394

    خبرنگاران ایران- پاپ فرانسیس، رهبر کاتولیک‌های جهان هفته گذشته برای نخستین بار به آمریکا سفر کرد و یکی از مهم‌ترین سخنرانی‌هایش را در این سفر در مقابل کنگره انجام داد. او در این سخنرانی از چهار شخصیت تاریخی ایالت متحده نام برد که برای دنیای ناامن امروزی می‌توانند منبع الهام باشند؛ «آبراهام لینکلن»، «مارتین لوتر کینگ»، «دورتی دِی» و «توماس مرتن». شیوه‌ای که او در روزنامه‌نگاری آمریکا دنبال کرد، نمونه‌ای مناسب از روزنامه‌نگاری «مدافعه‌گر» محسوب می‌شود؛ سبکی از روزنامه‌نگاری که با کنار گذاشتن عامدانه و آشکار «بی‌طرفی»، عملگرایی و دفاع از اندیشه و عقیده‌ای خاص را سرلوحه خود قرار می‌دهد.