6 آذر 1390

مروری بر تاریخچه حضور زنان در عرصه رسانه/بخش نخست

زنان در روزنامه نگاری

6 آذر 1390

نوشته : کارولین کیتچ

ترجمه : نیلوفر امینی

بخش نخست

خبرنگاران ایران-:در سال 1936 «ایزابل راس» ،خبرنگارامریکایی ؛ نخستین بار سیر تاریخی حضور زنان در روزنامه نگاری امریکا را نوشت و همزمان درباره شرایط کاری همکاران زن خود هم نظراتی ارائه کرد .

او نوشت : “ تنها تعداد کمی از زنان در امریکا می توانند خالق عناوین روی جلد باشند ، گزارشهایی از هر شماره از روزنامه را شکل می دهند و نقشی مهم در وظایف آن روزدارند “ . راس اینگونه اضافه می کند که: اما “این دختران روی جلد “ دگرگونی در وضعیت همکاران خود ایجاد نکرده اند ، این زنان تنها به این دلیل قابل تقدیرند که استثنا هستند .بالاترین تمجید در پاسخ به این موجودات فریب خورده اذعان سردبیر به تشابه کار آنها با کار یک مرد است . چرا که همه آنها به خوبی می دانند که هیچ سردبیر صاحب نظری یک به اصطلاح تاثیر زنانه در خبر را نمی خواهد.”

نگرانی هایی که راس بیش از 60 سال پیش مطرح کرد همچنان از مسائل مهم زنان در روزنامه نگاری برای حرفه ای ها و مورخان است ؛ پیشرفت تعداد کمی از زنان عالی رتبه تا چه حد معرف پیشرفت زنان به عنوان گروهی حرفه ای است ؟ “تاثیر یا حس زنانه در خبر “ چیست ؟ نرم و ملایم تر بودن اخباراست و یا دنباله ای است بر اینکه خبر چیست و چه می کند ؟ این فصل ( م : فصل 9 کتاب ، زنان در روزنامه نگاری ) بررسی می کند که چطور این سوالها طی دو قرن و نیم گذشته بارها در زندگی زنان روزنامه نگار امریکایی مطرح شده اند.

چاپ ، سیاست و طرفداران علل

زنان در میان چاپگران روزنامه های مستعمراتی بودند ، آنها هم پای پدرها و شوهرانشان کار می کردند و حتی بعدها این کسب و کار را به ارث برده و آن را اداره می کردند.(در واقع این شرایط نه تنها در قرن هجدهم بلکه در قرن نوزدهم هم معمول بود ؛ بیشتر زنانی که در این کار پذیرفته می شدند زنان بیوه ، زنان تنها و یا دختران فقیری بودند که برای تامین و حمایت از خانواده شان به روزنامه نگاری رو آورده بودند. )در میان برترین ها نام الیزابت تیموتی در کارولینای جنوبی و ماری کاترین گودارد به چشم می خورد . گودارد اداره اولین روزنامه بالتیمور به نام “ بالتیمور ژورنال “ را در دوره جنگ های انقلاب امریکا(م : یا جنگ های استقلال 1775 _ 1783 ) بر عهده داشت و در سال 1777نخستین کپی ها از اعلامیه استقلال خطاب به جوامع مستعمراتی را چاپ کرد .

در دوره “ جکسونیون “ (م: 1820 - 1840 ) تعداد کمی از زنان هم به شمار در حال افزایش گزارشگران روزنامه ها پیوستند. مارگارت فولر ، که امروزه برای معاهدات حقوق زنانش؛ زنان درقرن نوردهم ، بسیار شناخته شده است روزنامه نگار اروپایی نیویورک تریبون در دهه 1940 بود .

او همچنین سردبیری “دایل “ نشریه ادبی نیواینگلند را بر عهده داشت که افرادی همچون رالف والدو امرسون ( م : فیلسوف و نویسنده امریکایی 1803 - 1882 ) و دیوید ثرو ( م : فیلسوف آنارشیست امریکایی 1817 – 1862) با آن همکاری می کردند. آنا رویال در 55 سالگی وقتی شوهرش را از دست داد و خانواده اش از ارث محرومش کردند وارد دنیای روزنامه نگاری شد . او در سالهای 1830 تا 1840 در باره کلاهبرداری های ایالتی از دزدی و سرقت های پستی تا تاراج زمین های سرخپوستان توسط دولت در روزنامه های واشنگتن خود به نام های پال پری و هانترز نوشت . بعدتر در میانه قرن، پرستار سابق جنگ های داخلی ، اخبار کنگره را از واشنگتن برای نیویورک ایندیپندنت ، بروکلین دیلی یونیون و روزنامه کیت فیلد واشنگتن - که کیت فیلد روزنامه نگار زن امریکایی پایه گذار آن بود - گزارش می کرد .

در قرن نوزدهم کار روزنامه نگاری برای زنان متداول تر شد ، هر چند موضوعات و مضامین با علل و آسیب های اجتماعی و سیاسی مرتبط بود . حضور زنان در مبارزات و کمپین های لغو برخی قوانین و برخورداری از حق رای الهام بخش بسیاری از آنها شد تا نشریاتی با این موضوعات چاپ کنند . امیلی بلومر(که اکنون از او به دلیل شلوار پوشیدنش یاد می کنند )آغازگر روزنامه ای با نام لیلی در منع استفاده از مشروبات الکلی در سال 1849بود و چهار سال بعد پائولینا رایت دیویس نخستین روزنامه حقوق زنان را با نام یونا پایه گذاری کرد.

در سالهای پس از جنگ داخلی امریکا دو نشریه مهم دیگر هم به بار نشستند الیزابت کادی استنتون و سوزان انتونی با روزنامه رادیکال و تندرو روولوشن( انقلا ب ) و نشریه محافظه کارتر لوسی استون در مورد برخورداری از حق رای با عنوان وومن ژورنال ( مجله زنان ) . دردهه 1980 در جنوب امریکا ایدا بی ولز که برده به دنیا آمده بود در روزنامه افریقایی - امریکایی ممفیس فری اسپیچ ( ازادی بیان ممفیس) که خود یکی از صاحبانش بود مبارزه ای را به راه انداخت علیه مجازات و کشتن خودسرانه افراد بدون برگزاری دادگاه. .

زنانی سطحی نویس

دیگر روزنامه نگاران زن قرن نوزدهم علل و آسیب های اجتماعی را هم به انواع موضوعاتی که به عنوان یک ستون نویس پوشش می دادند اضافه کردند . نوشته های این زنان در صفحات روزنامه های معتبر، اهمیت در حال افزایش خوانندگان زن روزنامه ها را آشکار کرد؛ آنهم در عصری که افزایش سطح سواد ، افزایش طبقه متوسط و صنعتی شدن؛ الگوهای زندگی زنان را دستخوش تغییر کرده بود . در عین حال شیوه نگارش این روزنامه نگاران که محاوره ای ، احساساتی، پرشور و سرزنش آمیز بود برایشان هوادارانی وفادار ایجاد کرد ( مشابه شیوه زنان داستان نویس این دوره همچون هریت بیچر استو) و همینطور تمسخر و استهزاء منتقدان و بعدها مورخان را به دنبال داشت . در این زمان نویسنده ای به نام ناتانیال هاثورن آنها رابا عنوان “ زنانی بانوشته های سطح پایین “ طرد کرد .

یکی دیگر از متهمان اصلی هاثورن اولین زن یا مرد امریکایی بود که به عنوان ستون نویس روزنامه در غالب مدرن و امروزی اش ، حقوق می گرفت تا مطلبی معمولی بر پایه نظراتش بنویسد .سارا ویلیس پارتون که نام مستعار فنی فرن را برگزیده بود و در ستونی که “ تفنگ قلابی سخن “ می نامید برای هفته نامه نیویورک لجر طی سالهای 1850 تا 1870 می نوشت .حق برخورداری از رای برای زنان ، آموزش زنان و فرصت های حرفه ای ، تغییر و اصلاحات لباس ، موقعیت روسپی ها ، نابرابری ازدواج و مشکلات فقرا از موضوعات ستون او بود . او در رساندن مفهومش صریح بود .پارتون در ستونش در سال 1875 در باره آزارها و سوءاستفاده های خانگی اینچنین می نویسد : “ موارد حادتری هم هستند که قانون برای آنها چاره ای نیاندیشیده … در این موارد بگذارید زن که قدرت خود کفایی دارد بی سر و صدا سرنوشتش را در دست گیرد و خود قضاوت کند …”

پارتون یکی از بسیار روزنامه نگاران زنی بود که با نام های مستعار “ گلدار” و یا اسامی چند سیلابی با حروف ابتدایی هم صدا می نوشت. دیگری “ پنلوپه پن فیچر “ ( سالی جو وایت ) خبرنگار بوستون پست و بوستون هرالد بود ؛ یکی دیگر” گریس گرین وود “ ( سارا جی لیپینیکون ) بود که اخبار سیاسی واشینگتن را سه دهه پوشش داد . در سال 1877 گرین وود در نیویورک تایمز واکنش سیاستمداران به کنجکاوی اش در خصوص فساد دولت را اینگونه شرح داد :” من به شدت توسط برادرانم تنبیه شدم ؛ به عنوان خواهر بی ملاحظه ای که در جلسات افشاگری می کند و اسرار اتاق دعا و کشیشان ، افراد پیر و به طور کلی افراد مقدس را بر ملا می کند .من اعتراف می کنم که ترجیح می دهم با قلمم حباب بدنامی سیاست مدارن حقه باز را بخراشم تا اینکه با سوزنم پرده بی گناهان را بدرم . “

روزنامه نگاری برای مخاطبان زن

نام مستعار مشابه دیگری “ جنی جون “ امضای حرفه ای جین کانینگهام کرولی بود ؛ از او در کتاب های تاریخ در چندین زمینه مختلف به عنوان نخستین زن نام برده شده. در دوره 40 ساله کاری اش او اولین باشگاه زنان را در سال 1870 و یک دهه پس از آن اولین باشگاه روزنامه نگاران زن را راه اندازی کرد . او نخستین روزنامه نگار زنی بود که نوشته هایش را همزمان در نشریات مختلف چاپ کرد و نخستین زنی بود که در کالج روزنامه نگاری تدریس کرد . اما پایدار ترین نقش او در روزنامه نگاری ایجاد اولین” صفحات زنان “ برای روزنامه نیویورک دیلی ورلد در سال 1894 بود . این بخش از روزنامه که فضایی برای گفتگو پیرامون علایق زنان بود خوانندگان زن روزنامه را افزایش داد و فرصت های شغلی برای روزنامه نگاران زن فراهم کرد . به زودی رقیب نیویورک دیلی ورلد ، نیویورک ایونینگ ژورنال چاپ صفحه زنان به سردبیری ماری مانینگ ( اولین ستون نویس توصیه های عشقی با نام مستعار باتریس فرفکس ) را آغاز کرد .

موضوعات مورد توجه صفحه زنان روزنامه عینا انعکاس مفاهیم یکی از مهم ترین مجلات قرن نوزدهم بود ؛ کتابی با عنوان “ گودیز لیدیز بوک “ که کرولی خود آن را در دهه 1980 به اختصار ویرایش کرده بود . آن زمان که سارا ژوزفا هال در سالهای 1830 سرپرستی این نشریه را بر عهده گرفت مجلات زنان چیز جدیدی نداشتند؛ در نیمه نخست قرن بیش از 25 انتشارات این چنینی وجود داشت که مجلات مد به سردبیری الن کورتیس دمورست و شوهرش ویلیام را هم شامل می شود . اما هیچ کدام به اندازه گودیز تاثیرگذار نبودند، که 15000 خواننده در سالهای 1850 داشت . در طول خدمات چهل ساله اش هال مروج آموزش زنان و استقلال مالی آنها بود و به عنوان یک نشریه مد ، گودی پیشگام در چاپ تصاویر بود .

عمر گودیز به قرن بیستم نرسید ، اما میراث ارزشمندی به جا گذاشت . با مشارکت های فنی او بود که انتشاراتی های اواخر قرن نوزدهم همچون روزنامه مصور فرانک لزلی و نشریات با دوامش همچون ماهنامه لزلیز پاپیولار ، توانستند کار هنری را محور اصلی خدماتشان قرار دهند . (امپراطوری نشریات لزلیز که هنگام مرگ بنیانگذارش در سال 1880 رو به ویرانی بود ، توسط بیوه اش میریام فولین نجات داده شد و دو دهه توسط او اداره شد . وقتی او در سال 1914 در گذشت دارایی اش را به کمپین برخورداری حق رای برای زنان بخشید. ) بازار گودیز همچنین مدلی برای راه اندازی مجله لیدیز هوم(خانه زنان ) در سال 1883 ایجاد کرد؛ که بدون شک تاثیر گذار ترین نشریه تا اوایل قرن بیستم بود . این نشریه ساختار مدرن کسب درآمد را در صنعت نشر مجلات پایه گذاری کرد ( بر مبنای تبلیغات و به دنبالش بر اساس تیراژ ) و تا سال 1903 خوانندگانش به یک میلیون نفر در ماه رسید .

با این حال سردبیران ارشد اکثرا مرد بودند ، با آغاز تیراژ بالای مجلات زنان در اواخر قرن نوزدهم ، زنانی استخدام شدند تا برای ستون های پند آموز بنویسند و مقالاتی در خصوص خانه داری ، مد و اجتماع تهیه کنند ، درست همانند کاری که روزنامه ها انجام دادند .

در میان همکاران زن لیدیز هوم ژورنال نام گرترود باستیل موسل از زنان برجسته امریکایی افریقایی تبار فیلادلفیا به چشم می خورد . او ستون “ بخش زنان “ را برای نیویورک فریمن می نوشت که از روزنامه های امریکایی افریقایی پیشرو در امریکا محسوب می شد . گرترود باتلس لین سردبیر بخش خانواده مجله وومنز هوم کامپنیون ؛ تا سردبیری ارشد این بخش پیش رفت و برای چند دهه در این پست باقی ماند .

این مجلات همچنین آثار زنان نویسنده و هنرمند را به نمایش گذاشت ؛ مقالات کاتلین نوریست ، ماری رابرتز راینهارت ، ماری هاتون وورس ، سارا اورن جویت و ادنا فربر و تصویرگری های آلیس باربر استفان و جسی ویلکاس اسمیت .

در سالهای آغازین قرن بیستم بیشتر مجلات زنان بر روی مسائل تاثیر گذار بر سلامت زندگی زنان و کودکان متمرکز بودند ؛ از جمله استانداردهای بهداشت عمومی ، تحصیلات ، شرایط زندگی ،اجاره نشینی و کار کودکان . این روزنامه نگاری که اکنون از سوی مورخان با عنوان “ خانه داری شهری “ توصیف شده ، بر پایه نظریات دوره اصلاح طلبی امریکا (1896- 1916) بنا شد ، مبنی بر اینکه ارزش های درونی زنان باید فساد در زندگی عمومی را از میان ببرد . لیدیز هوم ژورنال کمپینی ضد انحصار دارویی و به نفع سازو کاری برای مواد غذایی خالص به راه انداخت . مجلات گود هاسکیپینگ و وومنز هوم کامپنیون مقالاتی از فعالان فمنیست به نامهای دیتا چیلد دور ، جین آدامز و فلورانس کلی چاپ کرد . دو نشریه زنان دیگر در این عصر دیلاینتور و پیکتوریال ریوییو از آزادی حق رای برای زنان همراه با یادداشتی پیرامون کنترل جمعیت دفاع کردند.

منبع:

http://www.mcfarlandpub.com/excerpt...

ادامه دارد

  • Version imprimable de cet article Version imprimable
  • envoyer l'article par mail envoyer par mail
  • نوآوری‌های خبر‌نگاران در فضای خشونت‌بار مکزیک

    2 آذر 1394

    خبرنگاران ایران- گزارش‌گران محلی مانند اسپینوزا با بزرگ‌ترین خطرات مواجه‌اند. مشکلات اسپینوزا زمانی شروع شد که در سال ۲۰۱۲ یک مقام رسمی دولت به او گفت یا دست از پوشش اعتراضات دانشجویی بردارد یا «به سرنوشت رِجینا دچار می‌شود». که اشاره‌ی او به رجینا مارتینِز گزارش‌گر پروسسو بود که همان سال در خانه‌اش در خَلَپه خفه‌اش کرده بودند. مقامات رسمی مرگ او را به دزدان نسبت دادند اما اسپینوزا و سایر روزنامه‌نگاران معتقد بودند که دلیل قتل او گزارش‌ جرائم است. در ماه مه اسپینوزا تابلویی در بازار اصلی خَلَپه روبه‌روی ادارات دولتی نصب کرد که روی آن نوشته بود «بازار رِجینا مارتینز». هدف از این کار ادای احترام به مارتینز و اعتراض به روند تحقیقات بود.

  • روزنامه‌نگاری روباتی: آینده به سرعت از راه می‌رسد

    3 آبان 1394

    خبرنگاران ایران-روبات ها می توانند از طریق بانک عظیمی از متن های قابل مقایسه‌ که برای تولیدشان هزینه زیادی پرداخت شده است، زبان آموزی کنند. آن ها از راه مقایسه ی گزارش هایی که در طول دهه ها توسط اتحادیه ی اروپا و سازمان ملل تهیه شده‌اند و با صرف هزینه های گزاف توسط انسان به زبان های مختلف ترجمه شده اند، ترجمه به زبان های مختلف را انجام می دهند. وقتی از آنان ترجمه ای درخواست می شود، این ترجمه های از قبل انجام شده را برای یافتن الگوهای مشابه یا بخش‌هایی که بتوانند آنان را به هم وصل کنند، جست وجو می کنند.روبات ها درها را به روی کمپانی‌های جدید خبری خواهند گشود که وقتی نظم اوضاع به هم می‌ریزد، سر میرسند و قادرند فن آوری را آنگونه که مناسب است به کار گیرند.

  • بهشت امن ترکیه برای روزنامه‌نگاران خارجی جهنم می‌شود

    13 مهر 1394

    خبرنگاران ایران-برای سال‌ها ترکیه به‌عنوان بهشت امن روزنامه‌نگاران آزاد و محل و مرکزی باثبات و با فضایی امن برای روزنامه‌نگاران خارجی بود. آن‌ها می‌خواستند حوادث بعد از بهار عربی را پوشش دهند. اما از زمانی که روزنامه‌نگاران خارجی بحران‌های متعدد دولت ترکیه را پوشش خبری دادند و گزارش‌هایی درباره تظاهرات پارک گیزی استانبول در سال 2013 و واقعه نگران‌کننده معدنچیان در سال 2014، نوشتند، مورد تهدید مستقیم قرار گرفتند. مقامات ترکیه درحالی‌که خبرهای قابل‌قبول و قابل استنادی درباره درگیری‌های جنگجویان کرد با نیروهای داعش و دیگر گروه‌های درگیر در عراق و سوریه، وجود داشت، با دستور کتبی، از روزنامه‌نگاران خارجی خواستند که دراین‌باره سکوت کنند.