30 مهر 1388

«همه فراموش‌ات کرده‌اند»

30 مهر 1388

کریستوفر دیکی، هفته‌نامه نیوزویک

ترجمه: احسان نوروزی

روزها، هفته‌ها و ماه‌ها در پی هم می‌گذشت، اما مازیار بهاری، مستندساز و خبرنگار نیوزویک، از روز ۲۱ ژوئن که در پی حوادث پس از انتخابات بازداشت و زندانی شد، هرگز چهره بازجوی خود را ندید. مازیار ۴۲ ساله یا چشم‌بند به چشم داشت، یا مجبورش می‌کردند که رو به دیوار بنشیند و در همین حال سیل سوالات و اتهامات - که به گفته خودش تفاوت میان این دو هرگز در آن‌جا برایش روشن نشد - به سوی او روانه می‌شد. بازجو همیشه چیزهای مشابهی به او می‌گفت: «بیرون از این‌جا، هیچ‌کس نگران حال تو نیست. همه فراموش‌ات کرده‌اند.» دروغی از این بزرگ‌تر نمی‌توان گفت.

هیلاری کلینتون، وزیر خارجه آمریکا و استیفن هارپر، نخست‌وزیر کانادا، علنا خواستار آزادی بهاری شده بودند. پشت پرده، نمایندگان و مقامات سایر کشورهای دل‌سوز و نگران، پیشنهاد آزادی او را به مقامات ایرانی ارائه کرده بودند. رسانه‌های مختلفی که بهاری در آنها فعالیت داشت (هفته‌نامه نیوزویک، کانال ۴ تلویزیون انگلیس، سی‌ان‌ان و بی‌بی‌سی) و نیز گزارشگران و دبیران دیگر رسانه‌های برجسته دنیا، توجه ویژه‌ای به بی‌عدالتی صورت گرفته در بازداشت او داشتند.

صدها نفر از نویسندگان، فیلم‌سازان و هنرمندان، بیانیه‌ درخواست آزادی او را امضا کردند. هزاران نفر از شهروندان نقاط مختلف دنیا هم در فیس‌بوک به بخشی که برای آزادی وی ایجاد شده بود پیوستند تا هم‌بستگی خود را اعلام کنند. همسر مازیار، پائولا گورلی، رسما از مقامات ایران درخواست کرد که پیش از به دنیا آمدن فرزند اول‌شان، او را آزاد کنند.

هفدهم اکتبر، رژیم ایران مازیار را به قید وثیقه آزاد کرد؛‌ آزادی او همان‌قدر ناگهانی بود که بازداشت‌اش. آنها حتی توضیح خاصی هم ندادند که اساسا چرا او آزاد شده است. در طول چند ماه حبس در سلول انفرادی، هرگز به او اجازه ملاقات با وکیل داده نشد، اما مجبورش کردند که در مقابل دوربین‌های تلویزیون دولتی ایران قرار بگیرد و اعتراف کند که پس از انتخابات تلخ و بحث‌برانگیز ۱۲ ژوئن که به بازگشت محمود احمدی‌نژاد به قدرت انجامید، به‌ اشتباه و ناخواسته، به پیش‌برد «انقلاب مخملی» بر ضد جمهوری اسلامی یاری رسانده است.

اوایل آگوست،‌ مازیار را پس از مدت‌ها می‌شد در رسانه‌های دولتی ایران دید. او ضمن عذرخواهی، از آیت‌الله خامنه‌ای، رهبر ایران، تقاضای عفو کرد. بعد، همین هفته، یعنی چند روز پس از آن‌که او از زندان اوین آزاد شد، رژیم به او اجازه داد که به سوی لندن پرواز کند و به پائولا بپیوندد؛ پائولا در بیمارستان منتظر او بود تا پس از از سر گذراندن چندین مشکل پزشکی ناشی از فشارهای روانی، فرزند اول‌شان را به دنیا بیاورد.

حالا مازیار دارد تلاش می‌کند که به حالت طبیعی برگردد، او می‌خواهد فکرهایش را متمرکز کند و در این مدت قصد مصاحبه ندارد. اگرچه نسبت به چهار ماه پیش که راهی زندان شد، بیش از ۱۰ کیلو وزن کم کرده، اما به نظر می‌رسد که هم‌چنان سالم است. او می‌گوید که از نظر جسمی آسیب نسبتا کمی دیده است، اما از نظر روانی به‌شدت تحت فشار بوده و می‌داند که شوک‌های ناشی از آن فشار بی‌سابقه، باز هم دامن‌گیرش خواهد شد. او در این مدت باید تحت نظر پزشکان و مشاوران باشد تا به بازگشت او به حالت طبیعی کمک کنند.

اما مازیار می‌گوید حالا که از همه تلاش‌هایی که برای آزادی‌اش صورت گرفته باخبر شده است، آرامش عجیبی پیدا کرده و این روزها سعی می‌کند به همه کسانی که به آزادی‌اش کمک کرده‌اند، ایمیل‌هایی ارسال کند. او می‌گوید: «من واقعا از این همبستگی منقلب‌کننده‌ای که در میان همکاران، دوستان و حتی کسانی که نمی‌شناسم‌شان دیدم، شگفت‌زده شده‌ام. همه آن‌ها تلاش‌های بسیاری کردند تا من نجات پیدا کنم.»

مازیار هم مثل همه ما که پی‌گیر آزادی‌اش بوده‌ایم می‌داند که در چندین سلول دیگر در زندان اوین تهران، افسردگی و پژمردگی سایر زندانیان سیاسی هم‌چنان ادامه دارد؛‌ آنها هر روز توسط بازجوهای بی‌چهره مورد آزار و سرزنش قرار می‌گیرند. بر اساس گزارش کمیته حفاظت از روزنامه‌نگاران، ۲۵ روزنامه‌نگار دیگر ایرانی هم‌چنان در بند هستند. روزی که مازیار به لندن رسید، کیان تاج‌بخش، پژوهشگر ایرانی- آمریکایی بر اساس گزارش‌های رسیده به ۱۵ سال حبس محکوم شد. همه آن‌ها هم، چه مرد و چه زن، متهم به مشارکت در توطئه‌ای شده‌اند که اساسا وجود ندارد؛‌ آنها قربانیان هراس و پارانویای رژیم‌اند. کسی به‌خاطر ۱۱۸ روز سپری‌شده در حبس، مازیار را فراموش نکرد. دیگر زندانیان سیاسی را هم نباید فراموش کنیم.

منبع

  • Version imprimable de cet article Version imprimable
  • envoyer l'article par mail envoyer par mail
  • اصول رفتاری روزنامه‌نگاران در اعلامیه سازمان بین المللی روزنامه‌نگاران

    2 آذر 1394

    خبرنگاران ایران-در ماه مه اسپینوزا تابلویی در بازار اصلی خَلَپه روبه‌روی ادارات دولتی نصب کرد که روی آن نوشته بود «بازار رِجینا مارتینز». هدف از این کار ادای احترام به مارتینز و اعتراض به روند تحقیقات بود.اعلامیه سازمان بین المللی روزنامه‌نگاران(IFJ) درباره اصول رفتاری روزنامه‌نگاران به عنوان یک استاندارد حرفه‌ای برای روزنامه‌نگارانی شناخته می‌شود که در فرایند جمع‌آوری، انتقال، انتشار و اظهارنظر درباره اخبار و اطلاعات در رویدادهای توصیفی نقش دارند.

  • جنگ با دوربین؛ مروری کوتاه بر زندگی رابرت کاپا، عکاس خبری

    15 آبان 1394

    خبرنگاران ایران- «اگر عکس‌تان خیلی خوب نشده، به این خاطر است که خیلی نزدیک نشده‌اید.» اگر عکاس خبری باشید، احتمالا این جمله را شنیده‌اید. جمله‌ای از «رابرت کاپا» یکی از مهم‌ترین عکاسان خبری جهان که شهرتش را بیشتر از هرچیز مدیون عکس‌هایی است که از پنج جنگ بزرگ قرن بیستم ثبت کرد؛ جنگ داخلی اسپانیا، جنگ دوم چین و ژاپن، جنگ جهانی دوم (بخش اروپایی جنگ)، جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل و همین‌طور جنگ اول هندوچین (جنگ استقلال ویتنام از فرانسه). دوستش «جان اشتاین‌بک» ـ نویسنده آمریکایی ـ درباره‌اش نوشته است: « نمی‌توانید جنگ را تصویر کنید،چون جنگ نوعی احساسات است. اما او می‌توانست هول جنگ را در چهره یک کودک به تصویر بکشد.» ۲۲ اکتبر، ۳۰ مهر سالروز تولد رابرت کاپا بود که در ۴۱ سالگی در یکی از آخرین جنگ‌هایی که به‌تصویر کشید، کشته شد.

  • روزنامه‌نگاری که عامدانه و آشکار «بی‌طرفی» را کنار گذاشت

    7 مهر 1394

    خبرنگاران ایران- پاپ فرانسیس، رهبر کاتولیک‌های جهان هفته گذشته برای نخستین بار به آمریکا سفر کرد و یکی از مهم‌ترین سخنرانی‌هایش را در این سفر در مقابل کنگره انجام داد. او در این سخنرانی از چهار شخصیت تاریخی ایالت متحده نام برد که برای دنیای ناامن امروزی می‌توانند منبع الهام باشند؛ «آبراهام لینکلن»، «مارتین لوتر کینگ»، «دورتی دِی» و «توماس مرتن». شیوه‌ای که او در روزنامه‌نگاری آمریکا دنبال کرد، نمونه‌ای مناسب از روزنامه‌نگاری «مدافعه‌گر» محسوب می‌شود؛ سبکی از روزنامه‌نگاری که با کنار گذاشتن عامدانه و آشکار «بی‌طرفی»، عملگرایی و دفاع از اندیشه و عقیده‌ای خاص را سرلوحه خود قرار می‌دهد.