7 مهر 1394

دورتی دی؛ روزنامه‌نگاری در خدمت فعالیت های اجتماعی،سیاسی و مذهبی

روزنامه‌نگاری که عامدانه و آشکار «بی‌طرفی» را کنار گذاشت

7 مهر 1394

خبرنگاران ایران- مهرک رحیمیان: پاپ فرانسیس، رهبر کاتولیک‌های جهان هفته گذشته برای نخستین بار به آمریکا سفر کرد و یکی از مهم‌ترین سخنرانی‌هایش را در این سفر در مقابل کنگره انجام داد. او در این سخنرانی از چهار شخصیت تاریخی ایالت متحده نام برد که برای دنیای ناامن امروزی می‌توانند منبع الهام باشند؛ «آبراهام لینکلن»، «مارتین لوتر کینگ»، «دورتی دِی» و «توماس مرتن».

تنها زن میان این چهار شخصیت «دورتی دی» بود و البته تنها روزنامه نگار میان آنها. دورتی دی فعال اجتماعی و روزنامه‌نگاری بود که اواخر قرن نوزدهم و اویل قرن بیستم آوازه فعالیتش از مرزهای ایالات متحده فراتر رفت و به‌عنوان یک فعالِ ضدجنگِ سوسیالیستِ کاتولیک شناخته می‌شد. صفاتی که اگرچه متناقض به‌نظر می‌رسد، اما در دوره رکود بزرگ اقتصادی آمریکا، کمک شایانی به طبقه کارگر و فقیر آمریکایی کرد. دی به‌عنوان یک فعال اجتماعی کاتولیک معتقد «نهضت کارگر کاتولیک» و روزنامه‌ای را به همین‌نام بنیان گذاشت که هنوز هم به عنوان ماهنامه منتشر می‌شود. شیوه‌ای که او در روزنامه‌نگاری آمریکا دنبال کرد، نمونه‌ای مناسب از روزنامه‌نگاری «مدافعه‌گر» محسوب می‌شود؛ سبکی از روزنامه‌نگاری که با کنار گذاشتن عامدانه و آشکار «بی‌طرفی»، عملگرایی و دفاع از اندیشه و عقیده‌ای خاص را سرلوحه خود قرار می‌دهد.

خانواده و سال‌های اولیه

دورتی دی در سال ۱۸۹۷ در «بروکلین نیویورک» در خانواده‌ای از طبقه متوسط به دنیا آمد.

پدرش یک ورزشی‌نویس بود که برای روزنامه‌ای در «اوکلند کالیفرنیا» کار می‌کرد. اما در زلزله معروف سال ۱۹۰۶ سان‌فرانسیسکو، دفتر روزنامه‌ای که پدرش در آنجا کار می‌کرد، مثل بسیاری از ساختمان‌های شهر تخریب شد. زلزله و از دست دادن شغل پدر دورتی، اگرچه ضربه سختی برای خانواده بود، اما در همان وقایع پس از زلزله بود که او با کارهای اجتماعی و امور عام‌المنفعه کلیسا و معنای مشارکت اجتماعی آشنا شد.

خانواده دی، مثل بسیاری از خانواده طبقه متوسط آن زمان، اسما مسیحی بودند و به ندرت به کلیسا می رفتند، اما از همان سال‌های نوجوانی علاقه‌اش به کلیسا را نشان داد. در گروه کر کلیسا عضو شد و انجیل، کتاب‌ها مرتبط با آداب و آموزه‌‌های مذهبی را مطالعه می‌کرد تا آنکه بعدها غسل تعمید داده شد و یک کاتولیک شد.

دورتی علاوه بر متن‌های مذهبی، به خصوص در دوره نوجوانی بسیار کتاب می‌خواند،. از «جک لندن» گرفته تا «هربرت اسپنسر». اما نویسندگان روس بسیار موردعلاقه‌اش بودند؛ «داستایوسکی»، «تولستوی» و «گورگی» و مخصوصا «پتر کروپتکین» نویسنده و فیلسوف آنارشیست روسی و همین طور نویسندگان سوسسیالیت که بعدا در تفکرات سوسیایستی و آنارشیستی او بسیار تاثیر گذاشتند.

دورتی در سال ۱۹۱۴ وارد دانشگاه «اِربانا ایلینویز» شد، اما دو سال بیشتر در دانشگاه دوام نیاورد و تحصیلات دانشگاهی را رها کرد. چرا که حوزه موردعلاقه‌اش، نه پژوهش‌های آکادمیک که فعالیت‌های اجتماعی رادیکال مسیحی بود. بعد از بیرون آمدن از دانشگاه، کار برای چند ناشر سوسیالیست را شروع کرد. او برای این ناشران هم کار نویسندگی و هم کار ویراستاری انجام می‌داد.

دورتی روابط عاشقانه‌ای با بعضی شخصیت‌ها و فعالان سوسیالیست دوره خود داشت و در نهایت از یکی از آنها به نام «فورستر باترهام»؛ یک زیست‌شناس و فعال اجتماعی صاحب فرزند شد. پس از تولد دخترش، گرایشات مذهبی در او قوی‌تر شد و آشنایی‌اش با یک راهبه محلی باعث شد که بیشتر از گذشته با افکار کاتولیکی آشنا شود. او تحت تعالیم این راهبه کاتولیک قرار گرفت و در نهایت هم با کمک او دخترش را غسل تعمید داد. اما باترهام نه موافق مراسم غسل تعمید دخترشان بود و نه حاضر بود، مراسم ازدواج با دورتی را در کلیسا برگزار کند و این اختلافات در نهایت باعث جدایی آنها شد.

فعال اجتماعی و روزنامه‌نگار

کمی پس از جدایی از باترهام، او شغلی را به عنوان نویسنده دیالوگ در یک موسسه فیلم‌سازی در لس‌آنجلس پیدا کرد، اما قراردادش به‌دلیل رکود بازار در سال ۱۹۲۹ تمدید نشد. او دوباره به نیویورک بازگشت و در یک روزنامه محلی شروع به ستون‌نویسی در زمینه باغبانی کرد، پس از آن موضوع ستون‌هایش گسترده‌تر شد و شروع به نوشتن نقد و معرفی کتاب‌های مختلف از جمله کتاب‌های ناشران کاتولیک گرفت.

دی در سال ۱۹۳۲ «پیتر مارین» را ملاقات کرد، فردی که همیشه او را بنیانگذار واقعی جنبش «کارگر کاتولیک» معرفی می‌کرد. این‌دو با هم روزنامه «کاتولیک وورکر» (کارگر کاتولیک) را هم تاسیس کردند. نخستین شماره این روزنامه، آغاز تولد این نهضت کارگری هم بود. نشریه‌ای که برای ۱۲ سال سخنگوی نهضت کارگران کاتولیک بود و هدفش آشنا کردن مردم با آموزه‌های عدالت اجتماعی کلیسا بود.

در دوره رکود بزرگ اقتصادی آمریکا که اندیشه‌های کمونیستی محبوب بود، این دو تلاش می‌کردند که جایگزینی برای افکار کمونیستی بیابند و به مردم فقیر، مخصوصا کاتولیک‌های فقیر بیاموزند که چطور می‌توان از سنت برای برون‌رفت از مشکلات‌ استفاده کرد. جامعه هدف این روزنامه کسانی بودند که از رکود بزرگ آمریکا آسیب دیده بودند و «کسانی که فکر می‌کنند، امیدی به آینده نیست.»

روزنامه آنها در این دوره بسیار محبوب بود، نه‌فقط به خاطر این مفهوم جدید که میان سوسیالیسم و مذهب پیوند برقرار کرده بود که به خاطر فعالیت‌های عملی دی در حمایت از طبقه کارگر و مردم فقیر در دوره رکود بزرگ آمریکا. تیراژ روزنامه که در نخستین شماره‌اش دو هزار و ۵۰۰ نسخه بود، به سرعت افزایش یافت و به ۲۵ هزار نسخه و تا سال ۱۹۳۶ به ۱۵۰ هزار رسید. هرچند که روزنامه در سال‌های جنگ دوم جهانی، هزاران خواننده‌اش را از دست داد؛ چرا که به‌خاطر پافشاری بر ایده دوری از جنگ و صلح‌طلبی حاضر به حمایت از این جنگ نشده بود.

روزنامه‌ای که دورتی دی آن را تاسیس کرد و تا آخر عمر سردبیری‌اش را بر عهده داشت، نمونه خوبی برای روزنامه‌نگاری مدافعه‌گر محسوب می‌شد. روزنامه کاتولیک وورکر، هیچ آگهی‌ای قبول نمی‌کرد و به کارکنانش هم پولی پرداخت نمی‌شد. اخبار و گزارش‌های پوشش اعتصابات، مقاله‌هایی درباره لزوم بهبود وضعیت کار مخصوصا برای زنان و سیاهان بود و همین‌طور مقالاتی درباره آموزه‌های اجتماعی مسیحیت اساس کار این روزنامه بود. نحوه نگارش گزارش‌های روزنامه هم به شیوه‌ای بود که خوانندگان را به مشارکت در امور محلی‌شان تشویق کند.

رقیب روزنامه کاتولیک ورکر، روزنامه کمونیستی «دیلی وورکر» بود. دی اگرچه مخالف اصل بی‌خدایی این روزنامه بود، اما با «تنفر طبقاتی»، «انقلاب خشونت‌آمیز» و «مخالفت با دارایی فردی» این روزنامه همراه بود. اما روزنامه دی چارچوب‌های خود را داشت. به‌عنوان مثال دفاع روزنامه از قانون فدرال کار کودک، روزنامه را که در برابر کلیسا قرار داد؛ هرچند که خود دی، بخش‌های تند انتقادات مقاله پیتر مارین به کلیسا را حذف کرده بود. در نمونه‌های دیگری هم، روزنامه دی از چارچوب‌های معمول یک روزنامه سوسیالیستی فراتر می‌گذاشت.

مثلا از برنامه‌های عام‌المنفعه دولت حمایت می‌کرد یا در نمونه‌ای با ملاکینی که دولت آنها را از زمین‌های‌شان اخراج کرد بود، همدردی کرد و این عمل دولت را یک عمل غیراخلاقی عنوان کرد که در هردوی این موارد با تمسخر روزنامه دیلی وورکر مواجه شد. در روزنامه اخراج مالکان از زمین‌های‌شان را یک عمل غیر اخلاقی عنوان می‌کرد و با آنها همدردی کرد.

دروتی تا زمان مرگش؛ یعنی تا نوامبر سال ۱۹۸۰ که براثر حمله قلبی فوت کند، سردبیر روزنامه بود. قیمت هر نسخه روزنامه که امروز هم انتشارش در قالب ماهنامه ادامه دارد و تنها شماره سالانه مجله در سال ۲۰۰۹ ، با قیمت ۲۵ سنت عرضه شد. بنا به سنت این روزنامه، نویسندگان آن از داوطلبان جوان تا چهره‌های برجسته تشکیل می‌دهند و تاکنون فعالان اجتماعی و سوسیالیست‌های شناخته‌شده هم در آن نوشته‌اند.

جنبش اجتماعی ضدفقر و عمل‌گرایی که دورتی دی در اوایل قرن بیستم پایه‌گذاشته بود، به‌سرعت گسترش یافت و شعباتش نه فقط در شهرهای مختلف آمریکا که تا کاندا و انگلستان تاسیس شد. اگرچه میان عقایدی که او در فعالیت‌ها و نوشته‌هایش دنبال می‌کرد، تناقض‌های مهمی وجود دارد، اما آنچه دورتی دی را از دیگر فعالان اجتماعی و روزنامه‌نگاران مشابه متمایز می‌کند، عمل‌گرایی در حمایت از گروه‌ها و طبقات ضعیف‌تر جامعه و همین‌طور تاکید او بر دوری از جنگ است.

دورتی دی در سال‌های آخر عمر به عنوان یک فعال ضدفقر و ضدجنگ به نقاط مختلفی در دنیا سفر کرد. ۱۱ کتاب از او منتشر شده که تازه‌ترین آن گزیده‌ای از نامه‌هایش است که در سال ۲۰۱۰ منتشر شد. یک فیلم سینمایی هم با عنوان «فرشتگان سرگرم کننده» در سال ۱۹۹۶ از زندگی او ساخته شده است.

منابع استفاده شده در این گزارش:

https://en.wikipedia.org/wiki/Dorot...

http://www.thefamouspeople.com/prof...

  • Version imprimable de cet article Version imprimable
  • envoyer l'article par mail envoyer par mail
  • اصول رفتاری روزنامه‌نگاران در اعلامیه سازمان بین المللی روزنامه‌نگاران

    2 آذر 1394

    خبرنگاران ایران-در ماه مه اسپینوزا تابلویی در بازار اصلی خَلَپه روبه‌روی ادارات دولتی نصب کرد که روی آن نوشته بود «بازار رِجینا مارتینز». هدف از این کار ادای احترام به مارتینز و اعتراض به روند تحقیقات بود.اعلامیه سازمان بین المللی روزنامه‌نگاران(IFJ) درباره اصول رفتاری روزنامه‌نگاران به عنوان یک استاندارد حرفه‌ای برای روزنامه‌نگارانی شناخته می‌شود که در فرایند جمع‌آوری، انتقال، انتشار و اظهارنظر درباره اخبار و اطلاعات در رویدادهای توصیفی نقش دارند.

  • جنگ با دوربین؛ مروری کوتاه بر زندگی رابرت کاپا، عکاس خبری

    15 آبان 1394

    خبرنگاران ایران- «اگر عکس‌تان خیلی خوب نشده، به این خاطر است که خیلی نزدیک نشده‌اید.» اگر عکاس خبری باشید، احتمالا این جمله را شنیده‌اید. جمله‌ای از «رابرت کاپا» یکی از مهم‌ترین عکاسان خبری جهان که شهرتش را بیشتر از هرچیز مدیون عکس‌هایی است که از پنج جنگ بزرگ قرن بیستم ثبت کرد؛ جنگ داخلی اسپانیا، جنگ دوم چین و ژاپن، جنگ جهانی دوم (بخش اروپایی جنگ)، جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل و همین‌طور جنگ اول هندوچین (جنگ استقلال ویتنام از فرانسه). دوستش «جان اشتاین‌بک» ـ نویسنده آمریکایی ـ درباره‌اش نوشته است: « نمی‌توانید جنگ را تصویر کنید،چون جنگ نوعی احساسات است. اما او می‌توانست هول جنگ را در چهره یک کودک به تصویر بکشد.» ۲۲ اکتبر، ۳۰ مهر سالروز تولد رابرت کاپا بود که در ۴۱ سالگی در یکی از آخرین جنگ‌هایی که به‌تصویر کشید، کشته شد.

  • روشن، موجز و دقیق بنویسیم

    1 شهریور 1394

    بخش عمده‌ای از انسجام، منوط به پیوستگی است؛ یعنی نحوه‌ء انتقال مقاله از بخشی به بخش دیگر تا رسیدن به مقصد. مقاله‌ای که نویسنده‌اش از این شاخ به آن شاخ می‌پرد، و ظاهراً سرمنزل مشخصی درنظر ندارد، معیوب است، حتی اگر تک‌تک جملاتش آکنده از نیروی چشمگیر بلاغت باشد.