24 شهریور 1394

اجرای خودکار ویدئوها در فیس‌بوک؛ آیا اخلاق رسانه‌ای رعایت می شود

24 شهریور 1394

ترجمه و خلاصه:خبرنگاران ایران-بهرام سیستانی

به‌رغم منتقدانش اجرای خودکار ویدیو (اوتوپلَی) در شبکه‌های اجتماعی به‌سرعت فراگیر شده است. توئیتر اخیراً اعلام کرده است که تمام ویدیوهایی که بر این شبکه اجتماعی بارگذاری می‌شوند، به زودی به صورت خودکار اجرا خواهند شد. این کار درپی اقدام فیس‌بوک صورت می‌گیرد که از دسامبر ۲۰۱۳ اوتوپلی را روی دسک‌تاپ و موبایل اعمال کرده است.

اما درحالی‌که اوتوپلی ممکن است برای جلب نظر مخاطب و دیده‌شدن ویدیوها مناسب باشد، مسائلی را هم برای رسانه‌های خبری که گزارش‌های دارای محتوای تصویری ناراحت کننده منتشر می‌کنند، پیش آورده است.

سینتیا کالینز سردبیر رسانه‌‌های اجتماعی نیویورک تایمز در گفت وگویی با وب‌سایت TheMediaBriefing درباره ویدیویی که اخیراً منتشر کرده اند می‌گوید: «اگر میتوانستیم این کار را از نو انجام دهیم ... درباره‌ی اینکه آیا باید این ویدیو را منتشر کنیم یا خیر گفت وگو می‌کردیم. اما در صورتی که رأی به انتشار آن داده می شد، من مسلماً یک پیام هشدار به آن اضافه می‌کردم.»

ویدیویی که کالینز به آن اشاره می‌کند در ۲۱ جولای روی صفحه ی فیسبوک تایمز قرار گرفت که تقریباً ۱۰ میلیون دنبال کننده داشت. این ویدیو بخشی از مجموعه ای با عنوان اقیانوس یاغی است که توسط یان اِربینا، خبرنگار تایمز تهیه شده است که در آن مردان ناشناسی در دریا به ضرب گلوله کشته می شوند.

کالینز می گوید: «ما بازخورد فوری از کاربران دریافت کردیم. یکی از آنان می گفت چطور می توانم اوتوپلَی را غیرفعال کنم. من دیگر نمی خواهم این صحنه‌ها را ببینم. افراد دیگری ما را به دلیل نمایش این ویدیو به صورت اوتوپلی مورد انتقاد قرار دادند.»

هرجا کاربران فیسبوک به یک خط وای فای وصل شوند ویدیوها خودبه خود اجرا می شوند، اگرچه آنان می توانند گزینه‌ی اوتوپلی را در تنظیمات اکانت خود غیرفعال کنند.

کالینز اشاره کرد که «در طول یک یا دو ساعت بعد از قرار گرفتن این ویدیو در صفحه ی فیسبوک «ده‌ها» کامنت دریافت کردیم. همه ی این کامنت ها درباره‌ی اجرای خودکار این ویدیو نبودند. بلکه بسیاری از آنان واقعی‌بودن داستان را بررسی کرده بودند. ما این بازخوردها را دریافت کردیم و به این نتیجه رسیدیم که شاید بهتر بود دست کم یک پیام هشدار در آن می‌گنجاندیم. بعد از آن ادیت کردن آن پست و اضافه کردن یک هشدار متنی را بررسی کردیم اما سرانجام تصمیم گرفتیم آن پست را یکسره حذف کنیم و مانع انتشار گسترده ترِ ویدیو شویم. به جای آن لینک مقاله ی مرتبط و توضیحی درباره دلیل حذف کردن آن را پست کنیم.»

در این پست جدید آمده بود که «ویدیوهای اوتوپلی از این جنس ممکن است برای بعضی افرای آزاردهنده باشد» و به جای آن لینک گزارش مربوط به آن را در وبسایت تایمز قرار دادیم که امکان انتخاب دیدن یا ندیدن آن را به کاربران بدهیم. خود ویدیو نیز به منظور اضافه کردن هشداری درباره ی نمایش «صحنه ی خشونت» در ابتدای آن ادیت شد.

اهمیت این موضوع در چیست؟

فیس‌بوک با آغاز اجرای خودکارِ ویدیوهای بومی یا نِیتیو وارد رقابت با رقیب اصلی در فضای به اشتراک گذاری ویدیو، یعنی یوتیوب، شده است. این شبکه همچنین برای اولویت دادن به ویدیوهای بومی آلگوریتم خود را تغییر داده است، به گونه ای که بنابر نظر وبسایت بیزنس اینسایدر اکنون تا حد بسیار زیادی عملکرد فیسبوک در بارگذاری، به اشتراک‌گذاری و تعامل مخاطبان نسبت به یوتیوب بهتر شده است.

در پایان سه ماه اول امسال، فیسبوک توانست هر روز ۴ میلیارد نمایش ویدیویی داشته باشد که این مقدار در ژانویه ۳ میلیارد و در سپتامبر ۲۰۱۴ بالغ بر ۱ میلیارد بوده است.

درحالی که ویدیوهای یوتیوب همچنان در توئیتر بیشترین میزان به اشتراک گذاری را به خود اختصاص می دهند، ویدیوهایی که در خود توئیتر بارگذاری می شوند، بیشترین میزان تعامل مخاطبان را به دنبال دارند.

به نظر طبیعی می رسد که ویدیوهای نیتیو نسبت به ویدیوهایی که به آنان لینک داده شده عملکرد بهتری داشته باشند که این موضوع با فرض گرایش به اوتوپلی، ملاحظات تازه ای برای منتشرکنندگان آن پیش آورده است.

پیدایش ویدیوی اجتماعی

مردم به طور روزافزونی خوراک خبری روزانه ی خود را از رسانه های اجتماعی دریافت می کنند. با توجه به این واقعیت که آلگوریتم فیسبوک به ویدیوهای بومی اولویت می دهد، به طوری که ۳۰ درصد از کل محتوای نیوزفید فیسبوک را تشکیل می دهد، بسیاری از منتشرکنندگان ویدیو اکنون بیشتر ویدیو‌های خود را در فیسبوک بارگذاری می کنند تا میزان تعاملات را بالا ببرند و مخاطب جدید پیدا کنند.

تحقیقی که موسسه ی نیوزوایپ (NewsWhip) در ماه مه منتشر کرد نشان داد که گرچه لینک دادن همچنان رایجترین شکل پست کردن در صفحات فیسبوک است، اما پست های حاوی ویدیو سطح متوسط دخالتگری مخاطبانش بالاتر است. برای مثال در صفحه ی اخبار بی بی سی اشتراک گذاری ویدیوها به طور متوسط چهار برابر لینک‌ها به وب‌سایت بی‌بی‌سی است.

شاخه‌ی جدید شبکه ی الجزیره، AJ+ اخیرا اعلام کرد که ویدیوهایش در طول ۹۰ روز گذشته بیش از ۴۳۰ میلیون بار در فیس‌بوک مشاهده شده اند.

گرچه موفقیت ویدیوهای نیتیو در فیسبوک را نمی توان کاملاً به اوتوپلی نسبت داد ـ تولیدات هوشمند، محتوای برانگیزاننده و تغییرات آلگوریتمی هم کمک کرده اند ـ به نظر می رسد این روش مؤثری برای وادارکردن کاربران به درنگ‌کردن و دیدن ویدیوها، حتی برای چند لحظه باشد.

بنابراین مسلم است اوتوپلی برای آگهی دهندگان دربردارنده ی منافع زیادی به لحاظ میزان تعامل مخاطبان و مشاهده‌ی ویدیوها است.

کالینز توضیح میدهد که «این قابلیت چنان گیرا است که وقتی ویدیو شروع به اجرا می کند شما را جذب خود و وادار به تعقیب داستان می‌کند. شاید گاهی بسیار نیرومندتر از تصاویر ثابت و متن».

اوتوپلی در رسانه های خبری: بهترین رویه

درحالی که بیشتر رسانه های خبری خطوط راهنمایی درباره ی انتشار محتوای تصویری یا آزاردهنده در وبسایت ها و کانالهایشان دارند، به نظر می‌رسد بیشتر آنها توجه نکرده اند به اینکه چگونه باید این موضوع را با رسانه های اجتماعی انطباق دهند.

نیویورک تایمز به هیچ وجه تنها رسانه ی خبری نیست که با اجرای خودکار ویدیو غافلگیر شده است. کانال خبری منطقه ای NBC در رودآیلند نیز اوایل امسال از سوی کاربران فیسبوک بعد از آنکه ویدیویی را به نمایش گذاشت که در آن یک مأمور آتشنشانی کالیفرنیا از پشت بام ساختمانی دچار حریق شده و پایین افتاد، به باد انتقاد گرفته شد.

این تنها ویدیو‌ها نیستند که در رسانه های اجتماعی مشکل ایجاد می‌کنند. تصاویر گرافیکی نیز این قابلیت را دارند که آزاردهنده باشند ـ به ویژه برای آن کاربرانی که خودخواسته و فعالانه آنان را جست وجو نکرده باشند. برای نمونه اخبار بی بی سی ماه گذشته بعد از قرار دادن تصویر زنی روی فیسبوک خود که در کشور چین روی پله برقی دچار سانحه شد و بعدها فوت کرد، کامنت های انتقادی زیادی دریافت کرد.

گرچه خوانندگان ممکن است بخواهند از خبرهای جدید مطلع باشند، بررسی ها نشان میدهند که مردم در رسانه های اجتماعی با اجرای خودکار ویدیوهایی روبه‌رو می‌شوند که ترجیح میدهند آنها را نبینند.

تحقیق تازه‌ای که وبسایت Eyewitness Media Hub که یک رسانه ی غیرانتفاعی شکل گرفته برای ایجاد بهترین رویه در استفاده از شاهدان عینی در اخبار است، نشان میدهد که بسیاری از مردم به جای آنکه تصاویر وقایع ناراحت کننده را ببیند ترجیح می دهند توضیحات روزنامه نگاران درباره ی آن رویدادها را بشنوند.

در یک سری بررسی‌ها‌ که اوایل امسال درباره ی پوشش خبریِ تیراندازی به چارلی ابدو، در پاریس انجام گرفت، دو شرکت کننده تجارب خود را از فیسبوک به بحث گذاشتند.

لیندسی معتقد است «بسیاری از کسانی که نمی خواهند محتواهای ناراحت کننده را ببینند، درهرحال آن را حین بالا و پایین کردن صفحه ی فیس‌بوک می بینند».

اِلَین میگوید: «بله مثل این است که حق انتخاب را از شما گرفته باشند. می‌توانیم این موضوع را [به شبکه ی اجتماعی فیسبوک] گزارش دهیم، اما در هر حال آن‌ها را می بینیم».

جنی سارجنت مدیر Eyewitness Media Hub می گوید: «به نظر من در کار رسانه های خبری به یک معنا عناصری از حساست‌زدایی وجود دارد، به این دلیل که خبرنگاران همه روزه تمام وقت با محتواهای تصویری این چنینی کار می کنند». او معتقد است که رسانه های خبری نیز لازم است به زمینه ی کاربری اخبار در رسانه های اجتماعی توجه کنند. باید تشخیص دهند که گزارش‌ها باید به صورتی متفاوت از اخبار وبسایت یا تلویزیون، دسته بندی شوند.

بسیاری از مردم از رسانه های اجتماعی برای ارتباط با دوستان و خانواده و همینطور برای دنبال کردن اخبار استفاده می کنند. با توجه به این واقعیت که مردم از طریق تلفن همراه ـ که به سبب زمان زیادی که با آن سر می کنیم وسیله ای شخصی به حساب می‌آید ـ به شبکه های اجتماعی وصل می شوند، این محتواهای تصویری ناخواسته ممکن است برای کسانی که مایل به دیدن آن نیستند مزاحمت بیشتری ایجاد می کنند.

سارجنت می گوید: «وقتی برای دیدن اخبار ساعت شش مقابل تلویزیون می نشینید، می دانید که قرار است کسب خبر کنید و به نحوی خودتان را آماده آن می‌کنید. درحالی که وقتی آنلاین هستید و عکس های عروسی و خبر تولد نوزادی را می بینید برای چنین اخباری آماده نیستید، بنابراین ممکن است در این حالت مشاهده ی آنها حتی بسیار تکان دهنده تر نیز باشند. بهترین روش برای آگاه کردن کاربران از محتوای تصویری ویدیوها در شبکه های اجتماعی استفاده از قالب گفتار در پست ها است.»

اما رسانه ها باید در انتخاب بیانی که به کار می‌گیرند نیز دقت کنند. توصیه ی سارجنت این است که تا حد ممکن متن هشدار بیشتر باشد و با استفاده از عبارت هایی مانند «این ویدیو حاوی صحنه هایی از ... است، یا لحظه ی ... را به تصویر می کشد» به روشنی توضیح دهد که ویدیو چه چیزی را نمایش می دهد، تا به بینندگان امکان انتخاب آگاهانه ی دیدن یا ندیدن آن را بدهد.

رسانه ها باید از هشدارهایی که به سبک «پیشپرده‌ها‌ی فیلم» ساخته میشوند، اجتناب کنند و به جای هشدارهایی مانند انیمیشنهای متنی از قالبهای رسمیتری استفاده کنند.

اما حتی هشدار کلامی هم کاملاً مؤثر نیست چون تا کاربران اوتوپلی را غیرفعال نکرده باشند، ویدیو درهرحال اجرا خواهد شد. بنابراین شاید این مسئولیت بر دوش رسانه‌هایی مانند فیسبوک و توئیتر است که تنظیماتی ایجاد کنند که منتشرکنندگان بتوانند درصورت وجود محتوای ناراحت کننده ی احتمالی در ویدیوهایشان، اوتوپلی را غیرفعال کنند.

کالینز درباره‌ی نیویورک تایمز می گوید، تیم رسانه ی اجتماعی از کامنت هایی که در فیسبوک دریافت کرده، چیزهای زیادی آموخته است: «اساساً ما از این پس درباره ی بارگذاری ویدئوهای نیتیو، فکرشده تر عمل خواهیم کرد. اگر ببینیم در ویدیویی تصویر آزاردهندهای وجود دارد، همیشه درباره ی این موضوع گفت‌وگو میکنیم که آیا باید آن را در فیسبوک منتشر کنیم یا اینکه بهتر است تنها لینک آن به وبسایت را قرار دهیم، تا کاربر توان تصمیم گیری فعالانه تری داشته باشد.»

او می گوید در آینده هر ویدیویی که احتمالاً ناراحت کننده باشد همراه با یک کادر حاوی هشدار منتشر و یک نوشته ی آگاه گرانه هم به آن پست اضافه خواهد شد: «در مجموع، می توانم بگویم که از عمل‌کرد خود در فیسبوک راضی هستیم، اما این یک عرصه ی حساس است که لازم است در آن دقت بیشتری به خرج دهیم.

حال که اوتوپلی به یکی از ویژگی های کلیدی فیسبوک و توئیتر تبدیل شده، برای رسانه های خبری زمان آن فرارسیده که توجه خود را معطوف به به‌روزرسانی رسانه های اجتماعی‌شان کنند.

*.ویدیوی بومی یا نِیتیو (native) این‌جا به معنای ویدیویی است که در شبکه‌‌های اجتماعی بارگذاری می‌شود نه ویدیویی که در وب‌سایت‌های دیگر منتشر شده و تنها لینک آن در شبکه‌های اجتماعی قرار می‌گیرد.

منبع: themediabriefing

  • Version imprimable de cet article Version imprimable
  • envoyer l'article par mail envoyer par mail
  • آفتهای روزنامه نگاری محلی و زن بودن

    5 آبان 1394

    خبرنگاران ایران -دلم می‌خواست بگویم باید از زن یا مرد بودن عبور کرد، ولی واقعیت جامعه ما چیز دیگری است و هنوز زن یا مرد بودن مهم است. گاهی فقط به خاطر زن بودن نادیده گرفته می‌شوی. در عرصه خبری هم همین‌گونه است گاهی به خاطر پوشش که مسئله‌ای کاملاً شخصی و خصوصی است، بین خبرنگاران تبعیض قائل می‌شوند؛ اما خب در عرصه رسانه همه مشکل‌دارند و نمی‌توان این نکته را هم نادیده گرفت. مشکلات اصلی برای همه یکسان است، نبود تشکیلات قوی صنفی برای مواقعی که با مشکل مواجه می‌شویم، معضل همیشگی نبود بیمه. اغلب صاحبان رسانه‌ها میل زیادی به بیمه کردن خبرنگارانشان ندارند، دستمزدهای کم در مقابل کار سخت خبر... ازجمله مشکلاتی است که همه ما با آن مواجه هستیم و زن و مرد هم نمی‌شناسد. گاهی بخاطر نوع پوشش و نداشتن چادر که موضوعی کاملا شخصی است. نسبت به من تبعیض قائل شده اند.مثلا در نشست خبری رییس جمهور که در دی ماه 93 به بوشهر آمده بودند، جای مرا با خانمی که چادر پوشیده بود عوض کردند . هرچند تیم حفاظت از من عذر خواهی کردند اما این نوع رفتار ها دردی عمیق به جای می گذارد.

  • ما می‌گفتیم «بزرگ دبیر»شما می‌گویید؛ «سردبیر»

    21 مهر 1394

    خبرنگاران ایران -نکته جالبی که در این کتاب دیدم واژه "بزرگ دبیر "بود. آیا می‌دانید این اصطلاح قدیم ندیم‌ها در برخی نشریات به‌جای عنوان سردبیر به‌کاربرده می‌شد.برگشتی‌ها هم هست، همان نشریاتی که به فروش نرسیده و بازگشت داده‌شده‌اند. صفحه بستن هم که کلی در روزنامه‌ها واژه متداولی هست در این لغت‌نامه دیده می‌شود: «آماده‌سازی صفحه به لحاظ فنی.»

    چه تصوری از وا‍ژه پاچلاقی دارید؟ اگر روزنامه‌نگارید فکر نمی‌کنم تصویرتان از این لغت چندان درست باشد اما اگر صفحه آرائید بیشتر به این لغت آشنایی دارید: «نامتقارن شدن یک ستون در صفحه یا خارج شدن فرم صفحه به دلیل وجود عکس و آگهی پاچلاقی نامیده می‌شود.» پوشش خبری که حسابی معروف است و برای اعزام یک خبرنگار برای منتشر کردن محتوای یک رویداد به کار می‌رود. پیش خبر و پی گیری خبر هم که خیلی معنایش معلوم است در این کتاب ذکرشده است.اگر واژه" تومنی نگار" را نشنیده‌اید هم بدانید که این لغت هم درگذشته‌ها در روزنامه‌نگاری رایج بوده و معنایش این بوده که خبرنگاری که فقط در ازای دریافت پول کار می‌کند. خبرنگاری که بر اساس تأمین منافع مالی خود و یا دریافت هدیه، حجم خبر را کم‌وزیاد می‌کند. همان‌ها که این روزها به رپرتا‍ژ-آگهی بگیر معروف‌اند. حاشیه و حاشیه‌نویسی هم حسابی در روزنامه‌ها کلمه معروفی است یعنی اتفاقات جالب یک خبر و مصاحبه. معمولاً خبرنگارانی که حاشیه را می‌بینند خبرنگاران بهتری در روزنامه‌ها هستند.

  • مارلین سندرز؛ چهره‌ای قدرتمند در روزنامه‌نگاری تلویزیونی

    8 شهریور 1394

    خبرنگاران ایران-مطلبی که آقای سندرز به مناسبت قرارگرفتن نام مادرش در فهرست روزنامه‌نگاران برجسته دانشگاه نیویورک در نیویورکر نوشته بود، او با غرور اینکه چطور مادرش برای گزارش جنگ به ویتنام رفته بود، نوشته بود یا از وقتی که ترور جان اف‌کندی را گزارش می‌کرد که اتفاقا خود آقای سندرز هم سرخک گرفته بود. پدرش «جروم توبین»، یک تهیه‌کننده تلویزیونی بود که در سال ۱۹۸۴ درگذشت، یک شوهر حمایتگر که هروقت خانم ساندرز در دسترس نبود، خودش جفری را پیش دکتر می‌برد. اما دنیای پخش تلویزیونی در آن سال‌ها، اینقدرها هم از زمانه‌اش جلوتر نبود.«ریچارد والد» 85 ساله، استاد روزنامه‌نگاری دانشگاه کلمبیا و یکی از مدیران سابق شبکه ان‌بی‌سی، شبکه‌ای را که خانم ساندرز در آن سال‌ها در آن مشغول بود، شبکه‌ای پر از پیرپسرها توصیف می‌کند. شبکه‌ای که خانم ساندرز، بعد از آنکه از بازیگرشدن ناکام ماند، بی‌سروصدا واردش شد. در اواسط دهه ۱۹۵۰، او با یک تهیه‌کننده محلی تئاتر به نام «مایک والاس» آشنا شد و به عنوان دستیار تهیه‌کننده برای بعضی از برنامه‌های خبری والاس کارش را شروع کرد و این آغاز حرفه روزنامه‌نگاری خانم ساندرز بود.

    آقای توبین می‌گوید: «مادر من تمام این‌ها را وقتی انجام داد که هیچ‌کتاب راهنمایی در این زمینه وجود نداشت، او همیشه اهل بداهه‌کاری بود. کلید موفقیت او در روزنامه‌نگاری و خانواده این بود که او حرص نمی‌خورد، رنج نمی‌کشید و به خودش احساس گناه نمی‌داد. این زندگی او بود.»