31 تیر 1394

راهبردهای کارآمد برای فراگیرتر کردن تحریریه ها

اهمیت تنوع نژادی و قومی در تحریریه ها

31 تیر 1394

اَلیشا دبلیو استیوارت *

ترجمه:خبرنگاران ایران-بهرام سیستانی

صنعت اخبار دهه‌هاست که درباره‌ی اهمیت وجود تنوع (نژادی، قومی و ...) سخن‌سرایی می‌کند، اما بسیاری می‌گویند این سخنان اغلب با عمل همراه نبوده‌اند. نیکول هانا جونز گزارشگری که بی‌عدالتی نژادی را برای مجله‌ی نیویورک تایمز پوشش می‌دهد، می‌گوید: «درواقع هرگز تغییر جهتی مشاهده نشده است».

گزارش معروف به گزارش کرنر که سال ۱۹۶۸ کمیسیون مشورتیِ ملی رئیس جمهور لیندن بی. جانسن درباره‌ی اختلالات مدنی آن را منتشر کرد، حاکی از آن بود که آمریکا «به سمت تبدیل شدن به دو جامعه‌، یکی سیاه و دیگری سفید که جدا از هم و نابرابرند، حرکت می‌کند».

این کمیسیون که وظیفه‌‌اش علت‌یابی و ارائه‌ی راه حل‌هایی برای آشوب‌هایی بود که در بخش اعظم آن دهه کشور را به وحشت انداخته بود، رسانه‌ها را به دلیل پوشش ناکافیِ مسائل آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار هشدار داد. بنا به این گزارش «بازتاب اخبار عادی مربوط به سیاهان مشابه اخبار سایر گروه‌ها، کمک فوق‌العاده مهمی به مناسبات نژادی در ایالات متحده خواهد بود».

گزارش کرنر هم‌چنین تحریریه ها را به سبب اندک و نامتناسب‌بودنِ درصد استخدام کارکنان از میان اقلیت‌ها، به باد انتقاد می‌گیرد. امروزه که نگاه‌ها به مناسبات نژادی در شهرهایی مانند فرگوسن، بالتیمور و کلیولند معطوف شده، به نظر می‌رسد دربرگیرندگی تحریریه های خبری جریان اصلی با سرسختی از تغییر سرباز می‌زند. شمار روزنامه‌نگاران رنگین‌پوست از زمان انتشار گزارش کرنر به‌ کندی افزایش یافت و در سال ۲۰۰۸ به اوج خود رسید، اما این لزوماً به معنای پوششِ منصفانه‌تر نیست. مطابق پژوهشی که سال ۲۰۱۴ توسط مؤسسه‌ی آمریکاییِ مطبوعات و مرکز NORC وابسته به آسوشییتدپرس برای پژوهش‌ در مسائل عمومی انجام شد، ۳۳ درصد از اسپانیولی‌ها گفته‌اند که رسانه‌های خبری تصویر دقیقی از جوامع محلی آنان ارائه می‌دهد.

این موضوع می‌تواند به این‌که چه‌کسی درباره‌ی پوشش خبری تصمیم‌گیرنده است ربط داشته باشد. نتیجه‌ی آمارگیری۲۰۱۴ درباره‌ی تحریریه ها که توسط انجمن آمریکایی دبیران خبر (ASNE) به انجام رسید، حاکی از این بود که تنها ۱۵ درصد از روزنامه‌های سرشماری‌شده در ۲۰۱۳ یک نفر رنگین‌پوست در یکی از سه سمتِ اصلی اتاق خبرشان داشته‌اند. کارن مگنوسن که رئیس کمیته‌ی تنوع ASNE است می‌گوید: «متأسفانه آمارگیری ASNE نشان داد که این صنعت پیشرفت زیادی نداشته است. درواقع ما با تداوم رشد جمعیت‌های اقلیت‌، زمینه‌ی بااهمیتی را از دست داده‌ایم».

هانا جونز که پیش‌تر پوشش بی‌عدالتی نژادی پروپابلیکا را به عهده داشت و بهار امسال به استخدام مجله‌ی نیویورک تایمز درآمده می‌گوید: از زمانی که وارد این کار شده‌ام همواره شنیده‌ام که «ما دست به کارِ انطباق خود شده‌ایم. کشور ما در حال تغییر است. اگر شروع به پرداختن به آن گروه‌ها و انعکاس مسائل‌شان نکنیم، مرگ خود را نظاره خواهیم کرد. می‌خواهم بگویم که این حرف‌ها مزخرف است چون دهه‌ها است که این چیزها را می‌شنویم. تحریریه ها واقعاً تغییر نکرده‌اند. تا زمانی که کسانی که در رأس سازمان‌ها هستند درک نکنند که این گزارش‌دهی چه قدر برای دموکراسی ما حیاتی است، چیزی تغییر نمی‌کند. چرا [مسأله‌ی نژاد] را با همان شدت و وسواس و درواقع سماجت پوشش نمی‌دهیم که مسایل دیگر را؟»

وقتی اوایل امسال نیویورک تایمز به تنها گزارشگر سراسری حوزه‌ی نژاد و قومیت‌اش، تانزانیا وِگا وظیفه‌ی پوشش دادگاه‌های برونکس را سپرد، به شدت مورد انتقاد قرار گرفت. در همان زمان سردبیر اجرایی، دین باکت، به دبیر عمومی مارگارت سولیوان گفت: «من هنوز نمی‌دانم درباره‌ی این حوزه چه تصمیمی بگیرم، اما می‌دانم که باید پوشش روزنامه‌ای داده شود».

نیویورک تایمز نپذیرفت که سردبیری برای شرح و تفسیر این مسائل تعیین کند، اما مدیر اجرایی ارتباطات شرکتی دانیل روادِس‌ها در ای‌میلی اعلام کرد «ما پوشش مسائل مربوط به نژاد و قومیت را جسورانه ادامه می‌دهیم» و مثال‌هایی از گزارش‌های اخیر ذکر کرد شامل مجموعه‌ای که نژادپرستی فراگیر و سوءمصرف مواد در سالن‌های آرایش ناخن را افشا کرد. وِگا از آن زمان تایمز را برای حضور در بخش سیاست CNN ترک کرد.

برآوردهای سرشماری نشان می‌دهد که اقلیت‌های ایالات متحده در سال ۲۰۴۴ به اکثریت تبدیل می‌شوند. درحالی که برخی پیشرفت‌ها در پوشش‌دادن مسائل جماعت‌های رنگین‌پوست به دست‌ آمده ـ برای نمونه پروژه‌ی کد سویچِ NPRدرباره‌ی نژاد، قومیت و فرهنگ؛ بخش نژاد و قومیت آسوشیتدپرس؛ «بررسی نژادِ» شیکاگو تریبون، فوروم آن‌لاینی که از ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰ فعال بود؛ برنامه The Root از تلویزیون یونی‌ویژن؛ ان بی سیِ لاتین که اکنون فعالیت آن متوقف شده و نیز فاکس نیوز لاتین تنها نمونه‌های اندکی هستند ـ اما کارهای انجام‌نشده‌ی بیشتری وجود دارند. روزنامه‌نگاران اغلب از ترس آسیب‌دیدن رابطه با سردبیر و همکاران گفت‌گوی صریح و صادقانه درباره‌ی نژاد و قومیت را ـ حتی درقیاس با سایر مسائل بحث‌انگیز تحریریه ها، مانند عدم توازن ترکیب جنسی ـ کاری دشوار می‌یابند.

آنا هولمس مؤسس بلاگِ فمینیستیِ Jezebel و سردبیر Fusion می‌گوید: «من فکر می‌کنم مشکل این است که مسائل نژادی هنوز بیش از مسائل زنان مردم را ناراحت می‌کند. همچنین این واقعیت که در رسانه‌ها شمار رنگین‌پوسان به دلایل متعددی کم‌تر از زنان است ممکن است بی‌ربط نباشد، به همین دلیل است که فکر می‌کنم فشار آوردن برای ایجاد تنوع در تحریریه ها مهم است. ... من شاهد بحث‌های بسیار بیشتری درباره‌ی نژاد هستم، اما فکر نمی‌کنم در سطحی باشند که بپذیریم توجه به مسأله‌ی نژاد در آمریکا به بخشی از رویه‌ی کاری رایج بیشتر رسانه‌های خبری تبدیل شده است.»

برخی رسانه‌ها در حال تلاش برای تغییرند. اکتبر گذشته سردبیر BuzzFeed بن اسمیت نام برخی از اعضای اتاق خبرش را منتشر کرد. از میان ۱۸۵ عضو تحریریه ۷۲.۷ درصد سفید، ۹.۸درصد اسپانیولی، ۷.۱ درصد آسیایی و ۶ درصد سیاه‌پوست بودند. او از مدیران تحریریه خواست تا از راه نوشتن شرح وظایف شغلی به نحوی که در آن جنسیت یا نژاد متقاضیان را مسلم فرض نکند یا با ارسال آگهی‌های شغلی برای روزنامه‌نگارانی از گروه‌های دارای درصد پایین در تحریریه، تلاش بیشتری برای ایجاد تنوع از خود نشان دهند. اسمیت می‌گوید «ما اندکی بیش از سپتامبر گذشته از تنوع برخورداریم و در جهت درستی حرکت می‌کنیم، چراکه مسئولین استخدام تنوع را یک برتری می‌دانند». او تیم BuzzFeed Life را ـ که بر موضوعات غذا، سلامت، زیبایی و سبک متمرکز است ـ تیمی می‌داند که بر بازتاب تنوع مخاطبان در کارکنان خود متمرکز است.

سوای الزامات اخلاقی، یکی از دلایلی که اسمیت برای مهم بودن تنوع دارد، «دسترسی به خوانندگان بیشتر است». او در همان پستِ اکتبر۲۰۱۴ نوشت: «اینترنت از برخی جهات حول هویت سازمان یافته است. ما شرکتِ رسانه‌ای جدیدی هستیم که از فرصت دست‌رسی به یک مخاطب بسیار وسیع جهانی برخورداریم و لازم است سازمانی بسازیم که قادر به برقراری پیوند با دامنه‌ی وسیعی از خوانندگان باشد». وقتی BuzzFeed متوجه شد که درصد خوانندگان لاتین‌‌اش کم است، سردبیران دست به ابتکارات جدیدی در محتوای مطالبِ بخش‌های خبر، شایعه و زندگی زدند ـ از پوشش جزئی‌تر مهاجرت گرفته تا آزمون‌ها و مطالبی که با مخاطب لاتین ارتباط برقرار می‌کرد. این کار باعث افزایش مخاطب لاتین از ژانویه‌ی ۲۰۱۴ تا ژانویه‌ی امسال شد.

استدلال دیگر اسمیت در دفاع از تنوع این است که «باعث اجتناب سازمان‌های سردبیری از خطاهای ناشی از دانش کلیشه‌ای می‌شود. خطاهایی که در اتاق‌هایی که اعضای آن جایگاه یکسانی دارند، رایج است». این یک اصل راهنما در روزنامه‌ی The Atlanta Journal-Constitution نیز هست که سردبیر آن کوین ریلی می‌پذیرد که «به عنوان یک مرد سفیدپوست اگر بخواهم می‌توانم از طرح مسأله‌ی صرف‌نظر کنم. من با امتیازات یک مرد سفیدپوست زندگی می‌کنم. تا زمانی ‌که به این باور نرسیده باشید که رنگین‌پوستان این انتخاب را ندارد و همواره با مسأله‌ی نژاد مواجه‌اند، نمی‌توانید به این آگاهی‌ برسید و بنابراین ملزم کردن خودتان به این‌که کارهایی انجام دهید و چیزهایی بشنوید که شنیدن‌اش برای کار در تحریریه لازم است، دشوارتر خواهد بود.»

این روزنامه دست به عمل زده است. در میان کارکنان‌ ارشدش ـ سه مدیر مسئول، سه معاون مدیر مسئول و یک و مسئول صفحه سرمقاله ـ دو مرد سفیدپوست، دو زنِ آمریکایی افریقایی‌تبار، یک زن سفیدپوست و دو مرد آمریکایی افریقایی‌تبار وجود دارند. به نظر ریلی این واقعیت که این روزنامه بخشی از یک شرکت، یعنی گروه رسانه‌ای Cox است که به تنوع اهمیت می‌دهد، به آن کمک می‌کند. اخیراً Cox یک بورسیه‌ی یک ساله به فارغ‌التحصیلان رنگین‌پوستی اختصاص داده است که می‌خواهند پروژه‌های دیجیتال را در یکی از بخش‌های شرکت، ازجمله ایستگاه‌های تلویزیون و رادیو و همین‌طور روزنامه، دنبال کنند. هر هشت دریافت‌کننده‌ی این بورسیه به صورت تمام وقت در این شرکت به کار گمارده خواهند شد.

همچنین Cox کارگاه‌های آموزشی اجباری درباره‌ی تنوع را به هدف فراهم‌‌آوردن فضایی که در آن کارکنان به‌راحتی بتوانند درباره‌ی نژاد و قومیت گفت‌وگو کنند، راه‌اندازی کرده است.

ریلی می‌گوید: «وقتی کارکنان از تنوع برخوردار باشند و در بیان نظرات‌شان درباره‌ی موضوعات مختلف احساس راحتی کنند، نتایج بهتری به دست می‌آید. این نوعی بازدهی برای این کار است. این فراتر از یک ایده‌ی خوب، یک کار درست و فراتر از تشخیص تاریخ مشقت‌بار نژاد است. این یک اجبار کاری است.» به نظر ریلی فایده‌ی این اجبار در گزارش‌های بهتری است که خدمات بهتری به خوانندگان می‌رساند.

نوع پوشش مد نظرِ ریلی «بلاک و بلو» است، مجموعه‌ی ۱۴ گزارش با راوی اول‌شخص از آفریقایی‌های آمریکایی‌تبار درباره‌ی تعامل با پلیس. این گزارش‌ها شامل شرح حال یک مالک بنگاه‌ تجاری می‌شود که پلیس اتومبیل او را متعاقب یک گزارش تیراندازی به پلیس، بازرسی می‌کند و نیز ماجرای تاد سی دانکن، عضو تحریریه‌ی Journal-Constitution که وقتی ۱۷ ساله بود پلیس اتومبیل او را متوقف کرد، او را محکم به کاپوت آن کوبید و بعد بدون هیچ توضیح یا پوزشی رهایش کرد. ریلی علاوه بر این به ستونی اشاره می‌کند که گارسیا بوندس استَپلس درباره‌ی اشارات تندِ میشل اوباما در خصوص نژاد که در سخنرانی جشن‌ فارغ‌التحصیلی دانشگاه توسکِجی و در مراسم تأسیس یک موزه‌ی هنر در نیویورک ایراد کرد، نوشته است. ریلی می‌گوید «من نمی‌توانم بگوید که یک گزارشگر سفیدپوست نمی‌تواند چنین گزارشی بنویسد. اما فکر می‌کنم وقتی بتوانی به راحتی و با داشتن دورنما و دیدگاه به چنین موضوعی بپردازی، نتیجه‌ی بهتری به دست می‌آید.»

به نظر ریلی «با تعهد شخصی نمی‌توان مسأله‌ی تنوع را حل کرد. می‌توانی تا سطح معینی با دستور آن را پیش ببری. می‌توانی در قراردادهای استخدام آن را بگنجانی. این کارها بی‌اثر نیستند. ... اما درنهایت ما همه مجبوریم خودمان را در آینه نگاه کنیم و بگوییم «آیا این موضوع برایم مهم است؟ و اگر مهم است چه کاری در رابطه با آن انجام می‌دهم؟»

درحالی‌که بسیاری از رسانه‌های خبری با بیکارسازی یا توقف استخدام مواجه هستند، واشنگتن پست که توسط مؤسس آمازون و CEO جف بِزوس در سال ۲۰۱۳ خریداری شد، سال گذشته ۱۱۴ خبرنگار را به‌ کار گرفت که ۴۰ نفر از آنان یا حدود ۳۵ درصدِ آنان رنگین‌پوست بودند. کِوین مِریدا سابقه‌ی مدیر مسئولی دارد می‌گوید: «مجورید درباره‌ی ساخت و ترکیب فکر کنید. آیا به قدر کافی افرادی دارید که از مذاهب مختلف آمده باشند؟ کسان که در فقر بزرگ شده باشند؟ کسان که در رفاه رشد کرده باشند؟ کسانی از همه‌ی قومیت‌ها و همه‌ی نژادها، جوان و پیش‌کسوت؟ درواقع به این دلیل خواهان یک تحریریه متنوع هستیم که کار ما توضیح وضعیت مردم به یک‌دیگر است. آیا انجام این کار بدون داشتن تنوع در تحریریه ممکن است؟ مریدا به «The N-Word» ـ پروژه‌ای که تاریخ اصطلاح سیاه (negro) و جایگاه آن در فرهنگ آمریکایی را بررسی می‌کند ـ به عنوان کاری که در تحریریه های کمتر متنوع‌اند صورت نگرفته، اشاره می‌کند. یک جلسه‌ی هم‌فکری در تحریریه، خبرنگارانی از نژاد‌ها، جنسیت‌ها و سنین مختلف گردهم می‌آورد و مرز بین بخش‌های مختلف را از بین می‌برد. سردبیر بخش ورزش بحثی را اداره می‌کند که تصویربرداران، طراحان و گزارش‌گران در آن شرکت دارند. نتیجه مجموعه‌ای از گفت‌وگوهایی ضبط‌شده‌ی ویدیویی است که در آن افراد دیدگاه‌های مؤثری درباره‌ی این واژه ارائه می‌دهند.

‌کمپانی رسانه‌ای وُکس (Vox) نیز بعد از آن‌که در سال ۲۰۱۴ به دلیل این که بیشتر کارکنان اولیه‌اش سفیدپوست و تنها تعداد کمی از آنان زن بودند به شدت مورد انتقاد قرار گرفت، چیزهای زیادی درباره‌ی نحوه‌ی استخدام کردن یاد گرفته است. این شرکت اِزرا کلین را به عنوان رئیس مطرح کرد، گرچه او در کنار ملیسا بل همکار سابق‌اش در واشنگتن پست و مَتیو ایگلسیاس از مجله‌ی اسلَیت یکی از سه مؤسس آن بود. بل گفت بررسی دقیق به آنان آموخته است که باید دامنه‌ی دسترسی‌‌شان را گسترش دهند، فرهنگ دوستانه‌ای پدید آورند و مسیر شغلی روشنی را در وُکس ایجاد کنند. ما چند نکته را یادگرفتیم یکی از مهم‌ترین‌ آن‌ها اطمینان یافتن از دسترسی وسیع و نیز تلاش برای یافتن شبکه‌های مختلف است. شما مجبورید فعالانه در جست‌وجوی مردم باشید.»

وُکس این کار را تاحدودی از طریق یک سیستم جست‌وجوی داخلی که نویسنده‌های مطلوب را پیدا می‌کرد، انجام می‌دهد. وقتی کارکنان به روزنامه‌نگارهایی برمی‌خوردند که کارش می‌توانست ارزش وُکس را بالا ببرد و موضوعی را پوشش دهد که وُکس در صدد پرداختن به آن بود، نام آنان در لیست قرار می‌گرفت. بل ادامه می‌دهد «وقتی پست‌هایی خالی هستند، این‌ لیست حاوی افرادی است که در آغاز می‌توانیم با آنان تماس بگیریم. او و همکارانش نیز از طریق سازمان‌هایی که بر ورود زنان و اقلیت‌ها به این فن‌آوری تمرکز دارند به دنبال داوطلبان کار می‌گردند. یک شبکه پیشرفت شغلی که کارش معطوف به زنان جوان است به نام Levo League، و Blacks in Technology و نیز Tech LadyMafia همه بر این هدف تمرکز کرده‌اند.

کاری که بِل تلاش می‌کند برای وُکس انجام دهد، همان کاری است که اِما کَرو گرووِم می‌خواهد برای کلِ این صنعت انجام دهد. در سال ۲۰۱۰، رِتا هیل، مدیر آزمایش‌گاه نوآوری و کارآفرینی دیجیتالی در مدرسه‌ی روزنامه‌نگاری دانشگاه دولتی آریزونا، برای وب‌سایت پی‌بی‌اس‌ مدیا شیفت پستی نوشت درباره‌ی نحوه‌ی افزایش شمار رنگین‌پوستانی که در کنفرانس‌های رسانه‌های مهمِ جدید شرکت می‌کنند. یکی از اعضای انجمن روزنامه‌نگاران آمریکایی آسیایی تبار گفت این نوشته بحث‌های زیادی در تویتر به‌ راه انداخت و کَرو گرووِم، بسیار متعجب بود که می‌دید مردم مرتب می‌گویند «ما نمی‌توانیم در میان اقلیت‌ها افراد دارای صلاحیت پیدا کنیم».

منتظر بودم کسی بگوید «این مزخرف است. من می‌توانم فکر نکرده یک دوجین آدم را که برای شرکت در این گفت‌وگوها عالی‌اند معرفی کنم.»

کَرو گرووِم که اخیراً بعد از ترک مجله فارن پالیسی به جمع کارکنان بخش نظرات نیویورک تایمز پیوسته، از انتظارکشیدن خسته شده بود جلسه‌ای با مشاوران، دوستان و همکارانش برای راه‌اندازی پروژه‌ی تنوع در روزنامه‌نگاری (JDP)، یعنی تهیه‌ی فهرستی از روزنامه‌نگاران رنگین‌پوست، تشکیل داد. این فهرست که ابتدا یک صفحه‌ی ساده‌ی جست‌وجو بود، به سرعت به پایگاه داده‌ها و وب‌سایتی تبدیل شد که فهرست افراد مورد نظر را ارائه می‌داد، افرادی که چنان که کرو گرووِم می‌گوید «بتوانند در پنلی سخنرانی کنند، یا در اتاق‌ خبرتان حضور داشته باشند و رنگین پوست هم باشند». برنامه‌ریزان کنفرانس مانند انجمن رسانه‌های خبری آلترناتیو و سردبیران رسانه‌ای آسوشیتدپرس از این فهرست برای پیداکردن سخنران استفاده کرده‌اند، همین‌طور کنفرانس SRCCON، کنفرانس ملی درباره‌ی فن‌آوری‌های مرتبط با رسانه، از این فهرست برای این‌که اولین کنفرانس‌اش در سال گذشته گردهماییِ متنوعی باشد استفاده کرد.

خودِ انجمن آمریکایی دبیران خبر (ASNE) نیز برنامه‌ای برای کمک به افزایش تنوع دارد که شامل مؤسسه‌ی Minority Leadership می‌شود که فراهم آوردن پیشرفت‌های تخصصی سردبیران سطح میانی و کارکنان اجرایی را مد نظر دارد. مؤسسه‌های دیگری شامل انجمن اخبار آنلاین و آکادمی پوینتر برای زنان در رسانه‌های دیجیتالی که یک سمینار یک‌هفته‌ای رایگان است؛ کنفرانس رهبری‌ گروه که پاییز امسال در میامی که توسط برنامه‌ی I-Con وابسته به انجمن روزنامه‌نگاران آمریکایی آسیایی‌تبار برگزار خواهد شد؛ مؤسسه‌ی رابرت سی مینارد برای آموزش روزنامه‌نگاری که مهارت‌های چندرسانه‌ای و رهبری را به روزنامه‌نگاران آموزش می‌دهد؛ و بسیاری مؤسسات دیگر.

در سال ۲۰۱۲ وقتی ترایوُن مارتینِ ۱۷ ساله توسط نگهبان محله جورج زیمرمن کشته شد، سه روزنامه‌نگار آمریکایی آفریقایی‌تبار و یک وکیل سفیدپوست ماجرای شلیک مرگبار به نوجوان سیاه‌پوست را که پوشش اندکی داشت، پی‌گیری کردند و به آن برجستگی بین‌المللی دادند.

چارلز ام بلو، ستون‌نویس نیویورک تایمز و تونهایسی کوتس از مجله‌ی آتلانتیک توجه مخاطبان را در سطح ملی به موضوع جلب کردند. حدود ۱۰ روز بعد از این تیراندازی وکیل دادگستری کِوین کونینگهَم، دانش‌آموخته‌ی دانشگاه هاروارد، طومار اینترنتیِ Change.org را برای درخواست از دولت فلوریدا جهت تعقیب قضایی زیمرمن به دلیل قتل مارتین راه‌اندازی کرد. پوشش خبری این طومار در رسانه‌های اجتماعی تشدید شد که به پوشش بیشتر‌ آن از سوی رسانه‌های دیگر انجامید. مک هامرِ کارآفرین و رَپِر و جینل مونیِ خواننده نیز در توییتر خبر آن را منعکس کردند و با افزایش ترافیک تویتر حول «ما همه ترایون مارتین هستیم» توجه اخبار رسانه‌ها هم جلب شد، تاجایی که قتل ترایون مارتین به کانون بحث آمریکایی‌ها درباره‌ی نژاد تبدیل شد.

تنوع در تحریریه باعث ایجاد پوشش مؤثرِ روزنامه‌ی اَسبری پارک پرس در نیوجرسی شده است، جایی که دبیر اجرایی هولیس آر تاونس چند ابتکار را برای بهبود پوشش مسائل محلات اقلیت‌نشین در این روزنامه پیش می‌برد. در گذشته، دادستانی مانموث و کوین کاونتی در چگونگی انتشار عکس مظنونین جرایم، برخوردی عادلانه نداشت که نتیجه‌ی آن انتشار عکس‌های بیشتری از مظنونان سیاه و لاتین‌ نسبت به مظنونان سفیدپوست بود. گزارشگران شروع به درخواست تصویر مجرمان برای هر نوع جرمی کردند. وقتی دادستانی امتناع کرد روزنامه‌ها نیز شروع به طرح این درخواست کردند ـ و اشاره کردند که قوانین دولتی اجازه‌ی انتشار تصاویر را با صلاحدید محلی می دهد. تاونز می‌گوید: «به تدریج و به آرامی آنان تصاویر را در هر نوع جرمی در دسترس ما قرار دادند. اکنون انصاف و تعادل بسیار بیشتری در نگاه عمومی به جرم وجود دارد».

میزان فارغ‌التحصیلی در دبیرستان اسبری پارک، که بیشتر دانش‌آموزان آن از اقلیت‌ها هستند، سال‌ها حول و حوش ۵۰ درصد در نوسان بوده است. این روزنامه مجموعه گزارش‌ها و مقاله‌هایی که به شرح وقایع مسائل مبتلابه منطقه می‌پرداخت منتشر کرد ـ نمرات پایین و نرخ بالای ترک‌ تحصیل حتی با وجود صرف سالانه حدود ۳۰ هزار دلار بودجه دولتی برای هر دانش‌آموز. این کار به شکسته شدن بن‌بست استخدام یک سرپرست جدید در سال گذشته کمک کرد. این روزنامه همچنین با همکاران جامعه‌ی محلی برای دادن کتاب به دانش‌آموزان و تشویق کار داوطلبانه در مدارس همکاری کرد.

بعد از مرگ اریک گارنر و مایکل براون، تاونز مجموعه‌ای مقاله و ویدیو درباره‌ی نژاد تهیه کرد که شامل گزارش‌های شخصی می‌شد ـ مقالاتی که توسط کارکنان اسبری پارک پرس و اهالی جامعه‌ی محلی نوشته شده بودند ـ و افکار خودشان درباره‌ی نژاد و تجاربشان را در زمینه‌ی روابط با اقلیت‌ها در میان گذاشته بودند. تاونز درباره‌ی این گزارش‌ها می‌گوید «ما یک روزی به این پرسش فکر می‌کردیم، چگونه می‌توانیم رویدادهای اخیر و مسأله‌ی نژاد را چنان مطرح کنیم که شکل مناسبی داشته باشد. پاسخ قاطع این بود که در قالب یک گفت‌وگوی خوب. ما در این محله فرومی تشکیل دادیم که درباره‌ی مسائل آن، بی‌آن‌که موعظه‌ای در کار باشد، حرف صحبت شود.»

تاونز درحالی که به عملکرد خود می‌بالید گفت هنوز کارهای زیادی در تحریریه و جاهای دیگر شهر برای انجام دادن باقی است: «موضوع تنوع با استخدام یکی دو نفر و گفتن این‌که بسیار خب ما سهم خودمان را ادا کردیم، تمام نمی‌شود. برای ایجاد تنوع در پوشش مسائل، صرف زمان و منابع، تنوع در شیوه‌ی تفکر و تنوع در رویکرد لازم است.»

* اَلیشا دبلیو استیوارت یکی از همکاران سال ۲۰۱۵ نیمن است که پیشتر در تحریریه‌ی CNN.com فعالیت می کرد. او در سال ۲۰۰۷ به سی‌ان‌ان پیوست تا واحدی را راه‌اندازی کند که هدفش شناسایی مسائل کم‌تر پوشش‌داده شده در پوشش اینترنتی بود و بعدها تولیدکننده‌ی ارشد برای واحدِ مستندِ «در آمریکا» شد.

منبع: http://niemanreports.org

  • Version imprimable de cet article Version imprimable
  • envoyer l'article par mail envoyer par mail
  • نوآوری‌های خبر‌نگاران در فضای خشونت‌بار مکزیک

    2 آذر 1394

    خبرنگاران ایران- گزارش‌گران محلی مانند اسپینوزا با بزرگ‌ترین خطرات مواجه‌اند. مشکلات اسپینوزا زمانی شروع شد که در سال ۲۰۱۲ یک مقام رسمی دولت به او گفت یا دست از پوشش اعتراضات دانشجویی بردارد یا «به سرنوشت رِجینا دچار می‌شود». که اشاره‌ی او به رجینا مارتینِز گزارش‌گر پروسسو بود که همان سال در خانه‌اش در خَلَپه خفه‌اش کرده بودند. مقامات رسمی مرگ او را به دزدان نسبت دادند اما اسپینوزا و سایر روزنامه‌نگاران معتقد بودند که دلیل قتل او گزارش‌ جرائم است. در ماه مه اسپینوزا تابلویی در بازار اصلی خَلَپه روبه‌روی ادارات دولتی نصب کرد که روی آن نوشته بود «بازار رِجینا مارتینز». هدف از این کار ادای احترام به مارتینز و اعتراض به روند تحقیقات بود.

  • روزنامه‌نگاری روباتی: آینده به سرعت از راه می‌رسد

    3 آبان 1394

    خبرنگاران ایران-روبات ها می توانند از طریق بانک عظیمی از متن های قابل مقایسه‌ که برای تولیدشان هزینه زیادی پرداخت شده است، زبان آموزی کنند. آن ها از راه مقایسه ی گزارش هایی که در طول دهه ها توسط اتحادیه ی اروپا و سازمان ملل تهیه شده‌اند و با صرف هزینه های گزاف توسط انسان به زبان های مختلف ترجمه شده اند، ترجمه به زبان های مختلف را انجام می دهند. وقتی از آنان ترجمه ای درخواست می شود، این ترجمه های از قبل انجام شده را برای یافتن الگوهای مشابه یا بخش‌هایی که بتوانند آنان را به هم وصل کنند، جست وجو می کنند.روبات ها درها را به روی کمپانی‌های جدید خبری خواهند گشود که وقتی نظم اوضاع به هم می‌ریزد، سر میرسند و قادرند فن آوری را آنگونه که مناسب است به کار گیرند.

  • بهشت امن ترکیه برای روزنامه‌نگاران خارجی جهنم می‌شود

    13 مهر 1394

    خبرنگاران ایران-برای سال‌ها ترکیه به‌عنوان بهشت امن روزنامه‌نگاران آزاد و محل و مرکزی باثبات و با فضایی امن برای روزنامه‌نگاران خارجی بود. آن‌ها می‌خواستند حوادث بعد از بهار عربی را پوشش دهند. اما از زمانی که روزنامه‌نگاران خارجی بحران‌های متعدد دولت ترکیه را پوشش خبری دادند و گزارش‌هایی درباره تظاهرات پارک گیزی استانبول در سال 2013 و واقعه نگران‌کننده معدنچیان در سال 2014، نوشتند، مورد تهدید مستقیم قرار گرفتند. مقامات ترکیه درحالی‌که خبرهای قابل‌قبول و قابل استنادی درباره درگیری‌های جنگجویان کرد با نیروهای داعش و دیگر گروه‌های درگیر در عراق و سوریه، وجود داشت، با دستور کتبی، از روزنامه‌نگاران خارجی خواستند که دراین‌باره سکوت کنند.