10 آبان 1390

«روزنامه نگاری زرد» از نیویورک تا سراسر دنیا

10 آبان 1390

خبرنگاران ایران: شاید وقتی «پولیتزر» در نشریه خود شخصیت کارتونی «بچه زرد» را معرفی و بلافاصله نشریه رقیب که توسط «هرست» اداره می شد اقدام به کاری مشابه کرد نمی دانست که جنجال ها و کشمکش های بین این دو روزنامه سبکی را در روزنامه نگاری با توجه به اسم «بچه زرد» پدید می آورد که از آن با نام «روزنامه نگاری زرد» یاد می کنند.

«بچه زرد» مظهر درگیری این دو روزنامه وسپس نماد روزنامه‌نگاری جنجالی شد.

امروز «پولیتزر» را با معتبرترین جایزه روزنامه نگاری آمریکا می شناسند در حالیکه بسیار بر این اعتقادند که این جایزه با توجه به گزارش های جنجال برانگیز و غیر مسئولانه نشریه «پولیتزر» نباید به نام این شخص نامگذاری می شد.

اگر به بیش از یک قرن قبل بازگردیم در سال 1896 ژوزف پولیترز نشریه‌ای را منتشر می‌کرد به نام New York World . او با هر شیوه‌ای تلاش می‌کرد تا تعداد مخاطبانش را بالا برده و تیراژش را افزایش دهد.

در همین دوران ویلیام راندولف هرست هم نشریه‌ای را منتشر می‌کرد به نام نیویورک مورنینگ ژورنال (New York Morning Journal). این نشریه با نشریه پولیترز به رقابت پرداخت و جنگ این دو نشریه بر سر تیراژ آغاز و یکی از مصداق های اصلی «روزنامه نگاری زرد» شد.

پولیترز و هرست هر دو از خارج نیویورک بودند و زمانی که به این شهر آمدند روزنامه های آنها به موضوعاتی پرداخت که تا قبل از آن از انها غفلت شده بود.

زنان، کارفرمایان، جمهوریخواهان، مهاجران و مقاله هایی که علایق و نظرات سیاسی آنها را نشان می داد. از سوی دیگر مسائلی مانند سکس و خشونت نیز جایگاه خاصی در این دو نشریه داشت.

خرید امتیاز روزنامه ژورنال توسط هرست آغازگر یکی از جنجالی ترین دوران رقابت در مطبوعات آمریکا شد. او از هیچ تلاشی برای رسیدن به هدفش که افزایش تیتراژ نشریه بود دریغ نکرد. قیمت روزنامه را به یک سنت کاهش و تعداد صفحات را افزایش داد.

بسیاری از موفقیت های او بخاطر تقلید از پولیتزر بود. هرست خبرهای دست اول و تکاندهنده روزنامه World را بزرگ‌تر و مهیج‌تر جلوه می داد. مطالب پیش پا افتاده ای که توجه زیادی را برنمی‌انگیخت نه تنها بر روی صفحه اول جای می‌داد بلکه کل صفحه را با آنها تزئین می کرد.

شورش کوبا موضوعی بود که رقابت بین این دو نشریه را جنجالی تر از گذشته کرد. نشریه «پولیتزر»، شدیدا حمایت خود را از انقلابیون محلی برعلیه حکمرانان اسپانیولی اعلام می کرد. هرست اما از نقل خبر از منابع اسپانیولی امتناع می کرد به این دلیل که فقط اطلاعات شورش‌گران را قابل اعتماد می‌دانست. این روش در عین اینکه در بین کارشناسان رسانه ای آن زمان بی ارزش بود اما جذابیت مطالب را برای خوانندگان بیشتر کرد. مردم برای خواندن نظرات شورش‌گران که درگیری را به زبان ساده کوبایی قهرمان و اسپانیولی شرور بیان می کرد به کیوسک های روزنامه فروشی هجوم می آوردند.

میزان فروش هر دو روزنامه در این دوره نشان می‌دهد که این موضوع برای آنها سود خوبی داشت و رقابت آنقدر دوشادوش بود که نمی‌توانستند پول را نادیده بگیرند.

انفجار در ناو جنگی آمریکایی «مین» در روز15فوریه 1898 و کشته شدن 260 نفر در جریان انفجار باعث شد تا تیم ویژه ای از نیروی دریایی علت این حادثه را بررسی کردند. بسیاری از روزنامه های نیویورک از جمله تایمز ، تریبون، هرالد، و اوینینگ پست سیاست صبر و صلح را در شرایط ایجاد شده پیشنهاد کردند. در حالی که هر دو نشریه های هرست و پولیتزر به مسُله دامن زدند و با چاپ خبری ادعا کردند که این انفجار تصادفی نبوده است که این ادعا بعدها خلافش ثابت شد.

تاثیر تحریک احساسات مردم توسط این دو روزنامه در نیویورک را نمی توان کوچک شمرد. روزنامه هرست ادعا کرد که در هفته مربوط به حادثه «مین» پنج میلیون نسخه از روزنامه خود را به فروش رسانده است. تقاضای عمومی مردم از رییس جمهور وقت "مکینلی" برای اعلام جنگ نتیجه خارق العاده گزارش‌های اغراق آمیز این نشریات بود.

در این بین پولیتزر به خاطر دامن زدن به درگیری برای همیشه در لوای پرچم«روزنامه نگاری زرد» به هرست پیوست. هرچند پولیتزر در آن سالها به این موضوع بی اعتنا بود اما در سال های بعد اعلام کرد که این نوع فعالیت رسانه ای او را تا آخر عمر عذاب خواهد داد.

اما روزنامه نگاری زرد چیست؟

با این تاریخچه «روزنامه نگاری زرد» هم متولد شد و تعریف مشخصی را به خود اختصاص داد. بسیاری از کارشناسان رسانه «روزنامه نگاری زرد» را اینگونه توصیف می کنند: «زردها»، نشریاتی هستند که هدف اصلی خود را جذب مخاطب به هر قیمتی و بدون توجه به محتوا قرار داده‌اند. این‌ها با روزنامه‌نگاری مبتنی بر جنجال خود، بیش از هر چیز در تلاش هستند تا با تکیه بر احساسات زود گذر و مقطعی و همچنین جریان‌های کوتاه‌مدت و تب‌های روز، به جذب مخاطب و در نتیجه فروش و درآمد بیشتر دست پیدا کنند. زردها با زبان ساده معمولا به روایت یک اتفاق، همراه با بزرگ‌نمایی و جنجال‌آفرینی می‌پردازند.

اما می توان گفت که روزنامه‌های زرد در واقع پاسخگوی بخشی از تقاضای جامعه برای مطالعه هستند. کارشناسان زیادی در حوزه‌ی ارتباطات و روزنامه‌نگاری معتقدند که این نشریات، می‌توانند وسیله‌ای باشند برای جذب افرادی که به تازگی وارد دوران مصرف رسانه‌ای خود شده‌اند و هنوز به مطالعه عادت نکرده‌اند. در واقع نشریات زرد پلی هستند که مخاطب جوان دنیای رسانه‌ها از طریق آنها وارد این دنیا می‌شود و البته پس از این‌که از نظر سواد و نگاه اجتماعی رشد پیدا کرد، به مرور آنها را رها می‌کند و خود به خود جذب نشریات حرفه‌ای‌تری که نیازهای جدید او را بر آورده کنند خواهد شد. در واقع مخاطبان زردها، مخاطبان وفادار و هميشگي نيستند، بیشتر مخاطباني گذرا هستند که با این نوع نشریات به سمت مطالعه کشيده شوند، اما با همين نوع نشريات به مطالعه خود ادامه نخواهند داد و قطعاً با گذران سن و اشباع شدن از داده‌ها و اطلاعات اين نوع مطبوعات، به طرف نشريات توليدي و عميق‌تر کشیده خواهند شد.

باید توجه داشت که زردنویسی در هر رسانه ای حتی در رسانه ها جهانی نیز صورت می گیرد و صرفا مختص نشریات و رسانه های زرد نیست.

کاهش آسیب های ناشی از رسانه های زرد، راهی جز کاهش تقاضای جامعه نسبت به این گونه رسانه های زرد ندارد. ساده نویسی در نشریات وزین، استفاده از مطالب مختصر، استفاده از زبان عام فهم جملگی از شیوه هایی هستند که در صورت به کارگیری در رسانه ها ، می توان با آن از تقاضا برای رسانه های زرد در جامعه کاست.

منابع:

- Defining "Yellow Journalism”: Competition with Hearst

- مفاهیم: روزنامه‌نگاری زرد چیست؟

- روزنامه نگاری زرد چیست؟ یونس شکرخواه

  • Version imprimable de cet article Version imprimable
  • envoyer l'article par mail envoyer par mail
  • اصول رفتاری روزنامه‌نگاران در اعلامیه سازمان بین المللی روزنامه‌نگاران

    2 آذر 1394

    خبرنگاران ایران-در ماه مه اسپینوزا تابلویی در بازار اصلی خَلَپه روبه‌روی ادارات دولتی نصب کرد که روی آن نوشته بود «بازار رِجینا مارتینز». هدف از این کار ادای احترام به مارتینز و اعتراض به روند تحقیقات بود.اعلامیه سازمان بین المللی روزنامه‌نگاران(IFJ) درباره اصول رفتاری روزنامه‌نگاران به عنوان یک استاندارد حرفه‌ای برای روزنامه‌نگارانی شناخته می‌شود که در فرایند جمع‌آوری، انتقال، انتشار و اظهارنظر درباره اخبار و اطلاعات در رویدادهای توصیفی نقش دارند.

  • جنگ با دوربین؛ مروری کوتاه بر زندگی رابرت کاپا، عکاس خبری

    15 آبان 1394

    خبرنگاران ایران- «اگر عکس‌تان خیلی خوب نشده، به این خاطر است که خیلی نزدیک نشده‌اید.» اگر عکاس خبری باشید، احتمالا این جمله را شنیده‌اید. جمله‌ای از «رابرت کاپا» یکی از مهم‌ترین عکاسان خبری جهان که شهرتش را بیشتر از هرچیز مدیون عکس‌هایی است که از پنج جنگ بزرگ قرن بیستم ثبت کرد؛ جنگ داخلی اسپانیا، جنگ دوم چین و ژاپن، جنگ جهانی دوم (بخش اروپایی جنگ)، جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل و همین‌طور جنگ اول هندوچین (جنگ استقلال ویتنام از فرانسه). دوستش «جان اشتاین‌بک» ـ نویسنده آمریکایی ـ درباره‌اش نوشته است: « نمی‌توانید جنگ را تصویر کنید،چون جنگ نوعی احساسات است. اما او می‌توانست هول جنگ را در چهره یک کودک به تصویر بکشد.» ۲۲ اکتبر، ۳۰ مهر سالروز تولد رابرت کاپا بود که در ۴۱ سالگی در یکی از آخرین جنگ‌هایی که به‌تصویر کشید، کشته شد.

  • روزنامه‌نگاری که عامدانه و آشکار «بی‌طرفی» را کنار گذاشت

    7 مهر 1394

    خبرنگاران ایران- پاپ فرانسیس، رهبر کاتولیک‌های جهان هفته گذشته برای نخستین بار به آمریکا سفر کرد و یکی از مهم‌ترین سخنرانی‌هایش را در این سفر در مقابل کنگره انجام داد. او در این سخنرانی از چهار شخصیت تاریخی ایالت متحده نام برد که برای دنیای ناامن امروزی می‌توانند منبع الهام باشند؛ «آبراهام لینکلن»، «مارتین لوتر کینگ»، «دورتی دِی» و «توماس مرتن». شیوه‌ای که او در روزنامه‌نگاری آمریکا دنبال کرد، نمونه‌ای مناسب از روزنامه‌نگاری «مدافعه‌گر» محسوب می‌شود؛ سبکی از روزنامه‌نگاری که با کنار گذاشتن عامدانه و آشکار «بی‌طرفی»، عملگرایی و دفاع از اندیشه و عقیده‌ای خاص را سرلوحه خود قرار می‌دهد.