9 تیر 1394

چرا روزنامه‌نگاران باید نوشتن گزارش‌های تفرقه‌انگیز درباره‌ی نژاد را متوقف کنند

9 تیر 1394

نویسنده: اریک دگانس*

ترجمه:خبرنگاران ایران-بهرام سیستانی

نژاد، فرهنگ و فقر شایسته است به همان شیوه‌ی مطالب ورزش، آب‌وهوا و بازار بورس پوشش داده شوند.

این روزها مشکل بتوان هیچ برنامه‌ی خبری تلویزیونی، روزنامه یا وب‌سایت خبری پیدا کرد که گزارشی دست‌کم تاحدودی مرتبط با نژاد در آن نباشد.

گزارشی از وزارت دادگستری ایالات متحده نشان می‌دهد که پلیس در فرگوسن، میسوری خزانه دولت را با جریمه‌ها و مجازات‌های مالی سیاه‌پوست‌ها پرکرده است. در فورت لودردِیل ـ شهری که رئیس پلیس‌اش سیاه‌پوست است ـ چهار افسر پلیس پس از ساخت ویدئویی با بار نژادپرستانه و فرستادن پیام‌های‌کوتاه نژادپرستانه از صفوف پلیس اخراج شدند. یک شخصیتِ تلویزیون اسپانیولی زبان یونی‌ویژن بعد از اشاره به این‌که بانوی اول آمریکا میشل اوباما به یکی از بازیگران فیلم «سیاره‌ی میمون‌ها» شبیه است، اخراج شد. و عواقب رفتار سؤال‌بر‌انگیز پلیس در مرگ سیاه‌پوستانی نظیر اریک گارنر در نیویورک و تمیر رایس در کلیولند.

این‌ها بخش ناچیزی از گزارش‌های خبری سال گذشته‌ و فهرستی از موضوعات چالش‌برانگیز‌اند که ارزش مطرح شدن در یک برنامه‌ی گفتگوی رادیویی را دارند.

از دید من اغلب در سازمان‌های خبری جریان اصلی پوشش مسائل نژادی شکل نامنظمی دارد و بیشتر بر انعکاس بحث‌ها و گزارش‌های خبری مهم متمرکز است. برخی مرده یا تحت‌ تعقیب‌اند یا دستگیر شده‌اند یا کار بحث‌انگیزی انجام داده‌اند. رسانه‌های خبری نیز همواره آماده‌اند تا پیامد ماجراهایی را که تقریباً قرارگرفتن‌شان در صدر لیست پرمخاطب‌ترین‌های وب‌سایت‌ تضمین‌شده است، دنبال کنند.

اما تجربه‌ی من نشان می‌دهد که این رویکرد موضوع نژاد را از اخبار جدا می‌سازد و بر منازعات و مجادلاتی متمرکز است که بین مخاطبان دو دستگی ایجاد می‌کند. مخاطبان به دیدن نژاد به‌مثابه‌ی موضوعی چالش‌برانگیز که تنها ارزش بمب‌ خبری شدن دارد، شرطی شده‌اند و این امر بازگویی دقیق‌تر و پیچیده‌ترِ ماجرا را برای خبرنگاران دشوار‌تر کرده است. انتظار آن‌ها این است که گزارش‌ها درباره‌ی نژاد همواره در کانون منازعات اصلی باشد، که این خود می‌تواند بر واکنش مخاطبان به آثاری که در آن نژاد اهمیت اول را ندارد بلکه در رده دوم و سوم اهمیت است، تأثیر بگذارد.

یکی از تجربیات مستقیم من از این وضعیت وقتی بود که برای وب‌سایت NPR.org مطلبی درباره‌ی جیمی فالون نوشتم که اجرای برنامه‌ی گزارشیِ NBC یعنی «The Tonight Show» را در سال ۲۰۱۴ به عهده گرفته بود. در این نوشته اشاره کرده‌ بودم که او در آرزوی تبدیل شدن به مرد سفیدپوست هزاره است، خونسردی او تاحدودی از رنگین‌پوستانی مانند ویل اسمیت مایه می‌گیرد و طرفدار گروه موسیقی دِ روتس است. فوراً یکی از خوانندگان به من ای‌میل زد و معترض بود که چرا من همیشه درباره‌ی مسأله‌ی نژاد می‌نویسم، و این درحالی بود که ۸۰ درصد گزارش ربطی به نژاد نداشت.

پیش از آن در همین سال جاری، خواننده‌ی دیگری با دیدن فهرست گزارش‌های آن‌لاینی که طی دو هفته نوشته بودم، یادآوری کرده بود که بیشتر مطالب دربرگیرنده‌ی مسأله‌ی نژاد هستند. در ای‌میلی که به او فرستادم پرسیدم چرا او در نگاه اول به پوشش قابل‌توجه نژاد اعتراض دارد.

همچنین پرسیدم چرا به مطالب چهار هفته پیش از آن رجوع نکرده تا متوجه شود که در آن مدت به طور کلی اشاره‌ی زیادی به نژاد نشده است.

به نظر می‌رسد مخاطبان چنان به دیدن نژاد به عنوان موضوعی به‌شدت بحث‌انگیز در پوشش خبری شرطی شده‌اند که برای برخی از آنان سخت است با اشاره‌ی کوچکی به این موضوع مواجه شوند بدون آن‌که تصور کنند که تمام مطلب متمرکز بر موضوع نژاد است. دیگرانی هم هستند که برای آن‌ها نژاد موضوعی است که شایسته‌ است هرازگاهی در قالب تلاش‌های یک گزارش‌گر که علائق کلی خاصِ رسانه‌ای مانند تلویزیون را پوشش می‌دهد، بر آن تمرکز شود. درست مانند کاری که من انجام می‌دهم.

در جامعه‌ای که بیش از پیش چندفرهنگی می‌شود، نژاد و فرهنگ سزاوار سطح پوششی متفاوت از سطحی است که اکنون جریان اصلی خبرنگاران ارائه می‌دهد. وقتی به یک پخش خبری تلویزیونی معمولی نگاه می‌کنید، بخش‌های ثابتی درباره‌ی هواشناسی، ورزش یا بازار بورس وجود دارد، صرف‌نظر از این‌که چه خبری در دست باشد. مخاطبان این نوع پوشش را به عنوان ویژگی ثابت هر پخش خبری پذیرفته‌اند. شایسته است نژاد، فرهنگ و فقر نیز مانند فشار هوا و بورسِ داوجونز چنین پوشش منظمی داشته باشند. اگر فشار هوا و بازار بورس خبر از وضعیت سلامت محیط زیست و اقتصاد می‌دهند، نژاد، فرهنگ و فقر نیز وضعیت سلامت جامعه را نشان می‌دهند.

به همین دلیل درک تصمیم نیویورک تایمز در اوایل سال ۲۰۱۵ مبنی بر انتقال گزارش‌گر حوزه‌ی مسائل نژادی‌اش، تانزانیا وِگا، به بخشی که دادگاه‌های منطقه‌ی برونکس را پوشش می‌دهد، بی آن‌که درباره‌ی معرفی جانشین او اطلاع‌رسانی کند، دشوار است.

امروزه که بالابردن بهره‌وری کار اهمیت دارد، برای گزارش‌گران تخصصی دشوار است که بتوانند به طور کامل موضوعات‌شان را پوشش دهند، چه برسد به روزنامه‌ای که بخواهد پوشش کامل و قابل‌قبولی از موضوع ارائه دهد، بی‌آن‌که کسی به طور مستقیم مسئول این کار باشد. بی‌شک یک رسانه‌ی خبری می‌تواند در اتاق خبر موضوع نژاد به طور کامل و وسیع پوشش دهد و در عین ‌حال شخصی را برای تضمین‌ نظم و کیفیت گزارش‌ها بگمارد.

کارفرمای من، NPR برنامه‌ی گفت‌وگوی رادیوییِ «Tell Me More» را که تنوع نژادی و فرهنگی را به بحث می‌گذاشت لغو و نیز ۲۸ موقعیت کاری را در شرکت حذف کرد. اما مجری برنامه میشل مارتین و چند نفر از کارکنان برنامه به بخش هویت و فرهنگ، که موضوعات نژاد، فرهنگ و تنوع را پوشش می‌داد منتقل شدند.

برای رسانه‌های خبری این یک نکته‌ی ضروری ساده‌ است که اگر طالب بحث‌های دقیق‌تری درباره‌ی موضوع نژاد در آمریکا هستید، نخست باید پوشش دقیق و مداومی فراهم کنید. تنها یک پرسش باقی می‌ماند و آن این‌که: چرا زیاد شاهد رخ‌دادن این اتفاق نیستیم؟

* اریک دگانس اولین منتقد تلویزیونی تمام وقتِ شبکه‌ی تلویزیونی NPR و مؤلف کتاب «خوراک تفرقه‌ی نژادی: چگونه رسانه‌ها با واژه‌های خطرناک یک ملت را دچار دودستگی می‌کنند». او پیش از پیوستن به NPR در سال ۲۰۱۳ در Tampa Bay Times فعالیت می‌کرد.

منبع: http://niemanreports.org

  • Version imprimable de cet article Version imprimable
  • envoyer l'article par mail envoyer par mail
  • نوآوری‌های خبر‌نگاران در فضای خشونت‌بار مکزیک

    2 آذر 1394

    خبرنگاران ایران- گزارش‌گران محلی مانند اسپینوزا با بزرگ‌ترین خطرات مواجه‌اند. مشکلات اسپینوزا زمانی شروع شد که در سال ۲۰۱۲ یک مقام رسمی دولت به او گفت یا دست از پوشش اعتراضات دانشجویی بردارد یا «به سرنوشت رِجینا دچار می‌شود». که اشاره‌ی او به رجینا مارتینِز گزارش‌گر پروسسو بود که همان سال در خانه‌اش در خَلَپه خفه‌اش کرده بودند. مقامات رسمی مرگ او را به دزدان نسبت دادند اما اسپینوزا و سایر روزنامه‌نگاران معتقد بودند که دلیل قتل او گزارش‌ جرائم است. در ماه مه اسپینوزا تابلویی در بازار اصلی خَلَپه روبه‌روی ادارات دولتی نصب کرد که روی آن نوشته بود «بازار رِجینا مارتینز». هدف از این کار ادای احترام به مارتینز و اعتراض به روند تحقیقات بود.

  • روزنامه‌نگاری روباتی: آینده به سرعت از راه می‌رسد

    3 آبان 1394

    خبرنگاران ایران-روبات ها می توانند از طریق بانک عظیمی از متن های قابل مقایسه‌ که برای تولیدشان هزینه زیادی پرداخت شده است، زبان آموزی کنند. آن ها از راه مقایسه ی گزارش هایی که در طول دهه ها توسط اتحادیه ی اروپا و سازمان ملل تهیه شده‌اند و با صرف هزینه های گزاف توسط انسان به زبان های مختلف ترجمه شده اند، ترجمه به زبان های مختلف را انجام می دهند. وقتی از آنان ترجمه ای درخواست می شود، این ترجمه های از قبل انجام شده را برای یافتن الگوهای مشابه یا بخش‌هایی که بتوانند آنان را به هم وصل کنند، جست وجو می کنند.روبات ها درها را به روی کمپانی‌های جدید خبری خواهند گشود که وقتی نظم اوضاع به هم می‌ریزد، سر میرسند و قادرند فن آوری را آنگونه که مناسب است به کار گیرند.

  • بهشت امن ترکیه برای روزنامه‌نگاران خارجی جهنم می‌شود

    13 مهر 1394

    خبرنگاران ایران-برای سال‌ها ترکیه به‌عنوان بهشت امن روزنامه‌نگاران آزاد و محل و مرکزی باثبات و با فضایی امن برای روزنامه‌نگاران خارجی بود. آن‌ها می‌خواستند حوادث بعد از بهار عربی را پوشش دهند. اما از زمانی که روزنامه‌نگاران خارجی بحران‌های متعدد دولت ترکیه را پوشش خبری دادند و گزارش‌هایی درباره تظاهرات پارک گیزی استانبول در سال 2013 و واقعه نگران‌کننده معدنچیان در سال 2014، نوشتند، مورد تهدید مستقیم قرار گرفتند. مقامات ترکیه درحالی‌که خبرهای قابل‌قبول و قابل استنادی درباره درگیری‌های جنگجویان کرد با نیروهای داعش و دیگر گروه‌های درگیر در عراق و سوریه، وجود داشت، با دستور کتبی، از روزنامه‌نگاران خارجی خواستند که دراین‌باره سکوت کنند.