13 آبان 1393

دلایلی برای حضور یا صرفه‌نظر از نوشتن روزنامه نگاران در توییتر

آیا همه روزنامه‌نگاران باید در توییتر باشند

13 آبان 1393

نویسنده مطلب: آنا فریدمن

ترجمه: مهرک رحیمیان-خبرنگاران ایران

حدود یک ماه پیش، مطلبی در «باز فید» منتشر شد که کارکنان نیویورک تایمز را برای مقاومت‌شان در استفاده نکردن از توییتر مسخره می‌کرد. «چارلی واژل» نوشته بود: «نیویورک‌تایمز پدر خودش را درآورده که کارکنانش با رسانه‌های جدید، نزدیک‌تر شوند!» این اظهارنظر مخصوصا در توییتر سرو صدای زیادی کرد، آن هم وقتی «استیو باتری»، وبلاگ‌نویس حوزه روزنامه‌نگاری، از «دین باکت»، دبیر تحریریه نیویورک تایمز به عنوان یک مثال خیلی خوب در این زمینه نام برد که تا به حال فقط دو بار توئیت کرده است.

باکت هم بی‌جواب نماند: «واقعا کم‌توئیت کردنم، بهانه خوبی برای نقد من است. آنچه عیان است، چه حاجت به بیان است! اما یکی از مهم‌ترین نقدهایی که به سردبیران هم‌نسل من می‌شود، این است که ما یک مرتبه کشیش‌گری برای خودمان قائل هستیم و به خودمان اجازه می‌دهیم که بگوییم چه کسی روزنامه‌نگار است و چه کسی نیست. وقتی این روزها به چنین نقدهایی نگاه می‌کنم، باید بگویم انگار همین سلسله‌ مراتب کشیش‌گری با قوانین جدیدی در اینترنت درست شده است.»

تمام این بحث‌ها باعث طرح یک سوال تازه شد: اگر شما بی‌خیال توییتر شوید، آیاهمچنان می‌توانید یک روزنامه‌نگار تاثیرگذار باشید؟ نه فقط روزنامه‌نگاران تایمز، که بسیاری روزنامه‌نگاران دیگر هم هستند که هنوز توییتر را یک کار بی‌خود و وقت‌تلف‌‌کن می‌دانند که به فهرست وظایف روزانه کاری‌شان در حوزه رسانه‌های اجتماعی اضافه شده و آنها را از انجام وظایف روزنامه‌نگارانه‌‌شان دور می‌کند. حتی علاقه‌مندترین کاربران توییتر هم قبول دارند که رسانه‌های اجتماعی بسیار وقت‌ تلف‌کن هستند. خود من هم، قبل از این درباره این خطر که بعضی تحریریه‌ها بیش ‌از حد برای توییتر اهمیت قائل هستند، مطالبی نوشته ام. اینکه گاهی جدیدترین و بیشترین هشتگ‌های توئیت شده برای بعضی روزنامه‌نگاران، تبدیل به اصلی‌ترین سوژه ها می‌شود.

با همه اینها، توییتر ابزاری برای کار روزنامه‌نگاری است که استفاده از آن به خود روزنامه‌نگار بستگی دارد. پیشنهاد ما این است که کار با این الگوی ارتباطی ۱۴۰ کاراکتری را یاد بگیرید:

- اگر درباره رسانه‌ می‌نویسید. تنها ۱۹ درصد از استفاده‌کنندگان بزرگسال اینترنت در توییتر هستند، در حالی که ۵۹ درصد روزنامه‌نگاران در توییتر حضور دارند. فکر نمی‌کنم شما بتوانید به خوبی اخبار حوزه رسانه را پوشش بدهید، بدون آنکه بدانید در توییتر چه می‌گذرد. به همین دلیل، تعجبی هم ندارد که بخش زیادی از بینندگان ما در CJR (نشریه روزنامه‌نگاری کلمبیا)؛ یعنی جایی که مخاطبان هدفش روزنامه‌نگاران هستند، از توییتر می‌آیند تا دیگر رسانه‌ها اجتماعی.

- اگر درباره تلویزیون، موسیقی پاپ یا فرهنگ دیجیتال می‌نویسید. توییتر، درباره اینکه طرفدارها یا دنبال‌کنندگان، چطور یک برنامه تلویزیونی خاص را می‌بینند یا درباره اخبار و شایعاتی مرتبط به یک ستاره چطور واکنش نشان می‌دهند، دیدگاه فوق‌العاده ای به شما می‌دهد. حتی «موسسه افکارسنجی نیلسن» ـ یک موسسه شناخته‌شده که کارش سنجش میزان محبویت برنامه‌های مختلف تلویزیونی است ـ به تازگی توجه زیادی به توییتر نشان می‌دهد. شاید با یک مثال اهمیت این موضوع برای‌تان ملموس‌تر شود. منتقد تلویزیونی تایمز «آلساندرا استنلی»، که اتفاقا تا به حال یک بار هم توئیت نکرده، در جایی «فرهنگ توییتر» را به ایجاد سوء تفاهم و عکس‌العمل‌های تند بعضی مخاطبان نسبت به یکی از برنامه‌هایش متهم کرده است. نقد او درباره برنامه تازه خانم «شاندا ریمز» ـ فیلمنامه نویس و کارگردان امریکایی ـ بود و در جایی از او با عنوان «زن سیاهپوست عصبانی» یاد کرده بود. به نظر من کار درستی نیست که شما همه تقصیر را به گردن چیزی مثل فرهنگ تویتر بیاندازید، آن هم وقتی که اصلا آن را نمی‌شناسید.

همان‌طور که «آنا هلن پترسون» اخیرا در بازفید نوشته که چطور در عصر اینترنت، دوره نقدهای تلویزیونی هم تمام شده: «در ۱۰ سال اخیر، یک فرهنگ انتقادی تازه‌، در اینترنت متولد شده که حسابی رشد کرده و کم‌کم دارد به توییتر مهاجرت می کند؛ یعنی جایی که طرفداران، تهیه‌کننده‌‌ها و منتقدان دائما و با سرعت با هم در تعامل‌اند.»

- اگر شما به دنبال یک راه دیگر برای تعامل با خوانندگان و گرفتن بازخورد از آنها هستید. قطعا راه‌هایی مثل ایمیل یا بخش نظرات هر مطلب وجود دارد، اما توییتر روش خوبی است که بتوانید خودتان را به راحتی در معرض افکار و نظرات مخاطبان‌تان قرار دهید. اگر شما روزنامه‌نگاری هستید که هم دوست دارید که در گزارش‌تان اطلاعات دقیق بدهید و هم علاقه به شنیدن ایده‌های تازه برای پیگیری گزارش‌ها‌تان دارید، توییتر یک جای فوق‌العاده برای ول گشتن است.

- اگر فکر کنید ممکن است یک روز دنبال کار بگردید. بله درست است که اگر شما روزنامه‌نگارید، به خاطر علایق حرفه‌ای‌تان است که در توییتر هستید. من یک عالم دوست روزنامه‌نگار دارم که در توییتر بسیار پرکارتر و فعال‌تر از تحریریه‌ها یا نشست‌های مطبوعاتی هستند؛ همان‌طور که بسیاری روزنامه‌نگاری دیگر هم مثل من چنین روابطی دارند. این روابط، باعث پیشنهادهای کار و سفارش مطالب حق‌التحریر زیادی به من شده است. از اینها که بگذربم توییتر جایی است که من هم مثل روزنامه‌نگاران دیگر درباره استخدام‌ها و اخراج‌ها در حوزه رسانه خبردار می‌شوم، از اولین جاهایی که آگهی‌های شغلی در آن منتشر می‌شود و برای من توییتر اولین جایی است که وقتی در دنیای مطبوعات گرد و خاکی شده و یا شایعه‌ای پخش شده، به آن سرک می‌کشم. به دلیل تمام این چیزها که گفتم توییتر به من اجازه می‌دهد سه هزار مایل دورتر از نیویورک همچنان خودم را متصل به صنعت مجلات احساس کنم. اگر فکر می‌کنید روزی دنبال کار نخواهید گشت، پس احتمالا اتفاقی هم نمی‌افتد اگر بی‌خیال توییتر شوید. اما اگر می‌‌خواهید روزنامه‌نگاران دیگر از شما و کارهایی که منتشر می کنید باخبر شوند و شاید روزی شما را استخدام کنند، دیگر توییتر انتخاب نیست، یک اجبار است.

- اگر عاشق کلمات هستید. توییتر روی اقتصاد زبان می‌چرخد و اتفاقا بخشی از بامزگی توییتر برای من همین است. از آن جایی که من نویسنده هستم و نه دبیرسرویس، گشت و گذار در توییتر به من کمک می‌‌کند که توانایی‌های تیتر زدنم را به روز نگه دارم. محدودیت در نوشتن نهایت ۱۴۰ کلمه‌ای در توییتر وجود دارد، من را مجبور می‌کند که جزئیات یا نقل‌هایی را انتخاب کنم که جالب‌تر از همه هستند. این یک تمرین مفید است، مفیدتر از آنکه فقط فالورهای‌تان را برای کلیک کردن مطلب‌تان، وسوسه کند.

در مقابل بی‌خیال تویتر شوید:

- اگر یک شغل کاملا مطمئن در یکی از نشریات مهم جهان دارید و فکر می‌‌کنید نیازی به ارتباط با دیگر همکاران روزنامه‌نگاران‌تان ندارید و اهمیتی هم نمی‌دهید که آنها کارهای شما را ببینند یا نبینند.

- اگر به همین روش‌های موجود برای ارتباط با مخاطبان‌تان مثل همین ای‌میل شخصی یا ای‌میل مجله قانع هستید و نیازی هم نمی‌بینید که سریع جواب‌شان را بدهید.

- اگر خیلی از بازی با کلمات لذت نمی‌برید.

توییتر جزو تعاریف یا وظایف شغلی شما نیست و ممکن است در آینده نزدیک اصلا برای هیچ روزنامه‌نگاری مهم هم نباشد و یک الگوی ارتباطی تازه‌تر جای آن را بگیرد. اما مساله مهم آن است که شما باید یاد بگیرید که چطور با مخاطبان متفاوت و همین‌طور همکاران روزنامه‌نگارتان با ابزارهای تازه‌تر ارتباط برقرار کنید. بنابراین اگر می‌خواهید گزارش‌های‌تان خواندنی و به‌روز باشند، همیشه کار با الگوهای رسانه‌ای جدید را یاد بگیرید؛ این یک مهارت تخصصی همیشگی برای شماست. اگر می‌خواهید چنین روزنامه‌نگاری باشید، بهتر است از همین حالا شروع کنید.

منبع:

مجله روزنامه‌نگاری کلمبیا

  • Version imprimable de cet article Version imprimable
  • envoyer l'article par mail envoyer par mail
  • نوآوری‌های خبر‌نگاران در فضای خشونت‌بار مکزیک

    2 آذر 1394

    خبرنگاران ایران- گزارش‌گران محلی مانند اسپینوزا با بزرگ‌ترین خطرات مواجه‌اند. مشکلات اسپینوزا زمانی شروع شد که در سال ۲۰۱۲ یک مقام رسمی دولت به او گفت یا دست از پوشش اعتراضات دانشجویی بردارد یا «به سرنوشت رِجینا دچار می‌شود». که اشاره‌ی او به رجینا مارتینِز گزارش‌گر پروسسو بود که همان سال در خانه‌اش در خَلَپه خفه‌اش کرده بودند. مقامات رسمی مرگ او را به دزدان نسبت دادند اما اسپینوزا و سایر روزنامه‌نگاران معتقد بودند که دلیل قتل او گزارش‌ جرائم است. در ماه مه اسپینوزا تابلویی در بازار اصلی خَلَپه روبه‌روی ادارات دولتی نصب کرد که روی آن نوشته بود «بازار رِجینا مارتینز». هدف از این کار ادای احترام به مارتینز و اعتراض به روند تحقیقات بود.

  • روزنامه‌نگاری روباتی: آینده به سرعت از راه می‌رسد

    3 آبان 1394

    خبرنگاران ایران-روبات ها می توانند از طریق بانک عظیمی از متن های قابل مقایسه‌ که برای تولیدشان هزینه زیادی پرداخت شده است، زبان آموزی کنند. آن ها از راه مقایسه ی گزارش هایی که در طول دهه ها توسط اتحادیه ی اروپا و سازمان ملل تهیه شده‌اند و با صرف هزینه های گزاف توسط انسان به زبان های مختلف ترجمه شده اند، ترجمه به زبان های مختلف را انجام می دهند. وقتی از آنان ترجمه ای درخواست می شود، این ترجمه های از قبل انجام شده را برای یافتن الگوهای مشابه یا بخش‌هایی که بتوانند آنان را به هم وصل کنند، جست وجو می کنند.روبات ها درها را به روی کمپانی‌های جدید خبری خواهند گشود که وقتی نظم اوضاع به هم می‌ریزد، سر میرسند و قادرند فن آوری را آنگونه که مناسب است به کار گیرند.

  • بهشت امن ترکیه برای روزنامه‌نگاران خارجی جهنم می‌شود

    13 مهر 1394

    خبرنگاران ایران-برای سال‌ها ترکیه به‌عنوان بهشت امن روزنامه‌نگاران آزاد و محل و مرکزی باثبات و با فضایی امن برای روزنامه‌نگاران خارجی بود. آن‌ها می‌خواستند حوادث بعد از بهار عربی را پوشش دهند. اما از زمانی که روزنامه‌نگاران خارجی بحران‌های متعدد دولت ترکیه را پوشش خبری دادند و گزارش‌هایی درباره تظاهرات پارک گیزی استانبول در سال 2013 و واقعه نگران‌کننده معدنچیان در سال 2014، نوشتند، مورد تهدید مستقیم قرار گرفتند. مقامات ترکیه درحالی‌که خبرهای قابل‌قبول و قابل استنادی درباره درگیری‌های جنگجویان کرد با نیروهای داعش و دیگر گروه‌های درگیر در عراق و سوریه، وجود داشت، با دستور کتبی، از روزنامه‌نگاران خارجی خواستند که دراین‌باره سکوت کنند.