3 آبان 1393

حتی اینترنت هم ندارند

روزنامه نگاری در شرایط بحرانی

3 آبان 1393

توضیح عکس: اعضای تحریریه آبلموس پرس

نویسنده مطلب: روبرتو دی خسوس گرا پرز

ترجمه: حنا جم-خبرنگاران ایران


توضیح درباره نویسنده :

روبرتو دی خسوس گرا پرز - یک روزنامه نگار خود آموحته و عضو تحریریه آبلموس پرس است. او در هاوانا زندگی می کند و فرزند یک خانواده کشاورز است. این مطلب توسط روبرتو درباره اهداف شکل گیری آبلموس پرس نوشته و در سایت نیمن وابسته به بنیاد روزنامه نگاری نیمن (دانشگاه هاروارد) منتشر شده است


آبلموس پرس تلاش می‌کند تا آزادی بیان را به کوبا بیاورد، هر بار با یک قصه.

رسانه‌های جمعی کوبا که به طور کامل در دست حکومت است تنها اخباری را پوشش می‌دهند که مناسب موقعیت دولتمردانش است. به همن خاطر در فوریه ۲۰۰۹ گروهی متشکل از هفت روزنامه نگار مستقل و فعال حقوق بشر در هاوانا «آبلموس پرس» را بنا نهادند (به معنای بیایید صحبت کنیم)، تا به عنوان یک آژانس خبری مستقل از دولت از سد سانسور‌ها بگذرد و جهان را از انچه که دولت تلاش در ساکت کردن دارد با خبر کند.

هدف ما به وجود آوردن سیستمی برای جمع اوری و انتشار اطلاعات و آموزش روزنامه نگاران و همکاران در سراسر کوبا است. در ابتدای کار تنها تجهیزاتی که داشتیم یک کامپیو‌تر قدیمی، یک ضبط صدا، و یک خط تلقن بود. امروز، ۳۸ نفر برای آبلموس پرس کار می‌کنند. ما در ۹ استان از مجموع ۱۶ استان کشور فعال هستیم و با بیش از ۱۰۰ نفر همکاری می‌کنیم. ما از کوبا و برای کوبا راجع به سیاست، فرهنگ، تجارت، اقتصاد، هنر، ادبیات و ورزش گزارش تهیه می‌کنیم. ما همه این کار‌ها را خلاف فشارهایی که دولت بر روزنامه نگاران ما وارد می‌کند انجام داده‌ایم.

ما بازداشت شدیم، وقتی پلیس جایی ما را می‌دید به شهرمان ما را برمی گرداند، به مرگ تهدید شدیم، مورد مزاحمت قرار گرفتیم و به «خطر ارتکاب جرم احتمالی» متهم شدیم، اتهام تو خالی که می‌توانست به همه چیز از ممنوعیت سفر خارج گرفته تا زندان منجر شود. پلیس و ماموران حکومتی ما را کتک زدند، ما را جریمه کردند، و تجهیزاتمان را که شامل تلفن همراه، دوربین‌ها، فلش درایو‌ها، کامپیوتر‌ها، لوازم ضبط صدا و حتی یادداشت‌های مصاحبه‌مان را از بین بردند. اقواممان نیز قربانی این جنگ روانی شدند.

ما کوبایی‌ها در شرایط وحشتناکی زندگی می‌کنیم. هیچ آزادی نداریم. به یکدیگر اعتماد نداریم چرا که دولتمردان ما رابه جایی رسانده‌اند که فکر می‌کنیم همه برای پلیس کار می‌کنند. ما نمی‌توانیم گردهمایی‌های آزاد سازماندهی کنیم و از احساس واقعی خود حرف بزنیم. ما حق حزف زدن از آنچه در فکرمان می‌گذرد را نداریم و آن دسته از ما که اینکار را می‌کند با خطر به زندان افتادن مواجه می شود.

به خاطر شغلم که روزنامه نگاری است، بیش از ۳ سال را در زندان گذرانده ام و از سال ۲۰۰۳ تا کنون بیش از ۱۸۰ بار بازداشت شده‌ام. در زندان شاهد ضرب و شتم روزانه، کمبود غذا و دارو، خودکشی، قطع عضو به وسیله خود شخص بوده ام. چیزهایی که بعضی از آدم‌ها نمی‌توانند باور کنند که در این کشور دیکتاتور زده که اسم خود را «انقلاب کوبا» نامیده، اتفاق افتاده است.

اما ما به کارمان به عنوان روزنامه نگار ادامه دادیم زیرا به حمایت از آزادی بیان متعهد هستیم. روزنامه نگار می‌بایست بی‌طرف باشد، اما ما در کوبا اغلب گزارش خشونت‌های دولت را مخابره می‌کنیم زیرا ما تحت دیکتاتوری نظامی زندگی می‌کنیم که هر روزه مردم و حامعه را مورد آزار قرار می‌دهد.

ما در شرایط بحرانی کار می‌کنیم، در یک اتاق کوچک و داغ، گاهی شش نفر با سه کامپیو‌تر کار می‌کنند و حتی به اینترنت هم وصل نیستند. ما گزارش های خود را به خارج از مرز‌ها از طریق سفارت‌های خارجی وقتی چند ساعت اینترنت در دفترشان، در اختیارمان می‌گذارند، مخابره می‌کنیم.

ما روزانه با ۱۵ خبرنگار، همکار، دوست و دیگران دیدار می‌کنیم، کسانی که می‌آیند تا به ما خبر بدهند یا از ما خبر بگیرند. ما ویدئو، مصاحبه و کپی اسناد را تهیه می‌کنیم که کار زیادی است. اکنون ساعت ۳:۵۰ صبح است و من نخوابیده‌ام. دیشب فقط ۳ ساعت خوابیدم و شب قبلش حتی کمتر. علیرغم چالش‌ها، ما اولین کسانی بودیم که اخباری را که رژیم سعی در پنهان کردنشان داشت مخابره کردیم: مرگ بیش از ۲۰ تن سالخورده در یک بیمارستان روانی در هاوانا طی سرمای ژانویه ۲۰۱۰، اولین شیوع وبا در کوبا بعد از نزدیک به ۱۰۰ سال، اولین نمونه‌های شیوع تب چیکوگونیا در کوبا، تظاهرات خیابانی نزدیک کپیتول در هاوانا، و مرگ چندین نفر پس از خوردن گوشت گندیده در شهر شرقی منزالینو.

ما یک وبسایت برای گزارش اخبارمان داریم، www.cihpress.com، که ادمین آن دوستی در خارج از کشور است و سه بار در هفته به روز می‌شود. بیش از هزار نفر بیننده در روز دارد. کانال یوتیوب ما با بیش از ۲۵۰ ویدئو بیش از یک میلیون بازدید کننده داشته است. در سال گذشته ما ۴۰۰ تا ۶۰۰ کپی روزنامه قطع کوچک آبلموس پرس را در هر هفته چاپ می‌کردیم که اخبار داخلی و خارجی را پوشش می‌داد.ی وی دی‌ها یی را منتشر می‌کردیم که برنامه‌های تلویزیونی و رادیویی دیده نشده در رسانه‌های رسمی را نشان می‌داد.

چالش اصلی من مقابله هر روزه با دستگاه سرکوبگر است، به طوریکه بتوان درون همین خفقان جا باز کرد، سانسور‌های دولت را نادیده گرفت و صفحات اخبار را بدون هیچ مشکلی پر کرد.

منبع مطلب:

سایت نیمن

  • Version imprimable de cet article Version imprimable
  • envoyer l'article par mail envoyer par mail
  • نوآوری‌های خبر‌نگاران در فضای خشونت‌بار مکزیک

    2 آذر 1394

    خبرنگاران ایران- گزارش‌گران محلی مانند اسپینوزا با بزرگ‌ترین خطرات مواجه‌اند. مشکلات اسپینوزا زمانی شروع شد که در سال ۲۰۱۲ یک مقام رسمی دولت به او گفت یا دست از پوشش اعتراضات دانشجویی بردارد یا «به سرنوشت رِجینا دچار می‌شود». که اشاره‌ی او به رجینا مارتینِز گزارش‌گر پروسسو بود که همان سال در خانه‌اش در خَلَپه خفه‌اش کرده بودند. مقامات رسمی مرگ او را به دزدان نسبت دادند اما اسپینوزا و سایر روزنامه‌نگاران معتقد بودند که دلیل قتل او گزارش‌ جرائم است. در ماه مه اسپینوزا تابلویی در بازار اصلی خَلَپه روبه‌روی ادارات دولتی نصب کرد که روی آن نوشته بود «بازار رِجینا مارتینز». هدف از این کار ادای احترام به مارتینز و اعتراض به روند تحقیقات بود.

  • روزنامه‌نگاری روباتی: آینده به سرعت از راه می‌رسد

    3 آبان 1394

    خبرنگاران ایران-روبات ها می توانند از طریق بانک عظیمی از متن های قابل مقایسه‌ که برای تولیدشان هزینه زیادی پرداخت شده است، زبان آموزی کنند. آن ها از راه مقایسه ی گزارش هایی که در طول دهه ها توسط اتحادیه ی اروپا و سازمان ملل تهیه شده‌اند و با صرف هزینه های گزاف توسط انسان به زبان های مختلف ترجمه شده اند، ترجمه به زبان های مختلف را انجام می دهند. وقتی از آنان ترجمه ای درخواست می شود، این ترجمه های از قبل انجام شده را برای یافتن الگوهای مشابه یا بخش‌هایی که بتوانند آنان را به هم وصل کنند، جست وجو می کنند.روبات ها درها را به روی کمپانی‌های جدید خبری خواهند گشود که وقتی نظم اوضاع به هم می‌ریزد، سر میرسند و قادرند فن آوری را آنگونه که مناسب است به کار گیرند.

  • بهشت امن ترکیه برای روزنامه‌نگاران خارجی جهنم می‌شود

    13 مهر 1394

    خبرنگاران ایران-برای سال‌ها ترکیه به‌عنوان بهشت امن روزنامه‌نگاران آزاد و محل و مرکزی باثبات و با فضایی امن برای روزنامه‌نگاران خارجی بود. آن‌ها می‌خواستند حوادث بعد از بهار عربی را پوشش دهند. اما از زمانی که روزنامه‌نگاران خارجی بحران‌های متعدد دولت ترکیه را پوشش خبری دادند و گزارش‌هایی درباره تظاهرات پارک گیزی استانبول در سال 2013 و واقعه نگران‌کننده معدنچیان در سال 2014، نوشتند، مورد تهدید مستقیم قرار گرفتند. مقامات ترکیه درحالی‌که خبرهای قابل‌قبول و قابل استنادی درباره درگیری‌های جنگجویان کرد با نیروهای داعش و دیگر گروه‌های درگیر در عراق و سوریه، وجود داشت، با دستور کتبی، از روزنامه‌نگاران خارجی خواستند که دراین‌باره سکوت کنند.