6 مهر 1393

ابزارهای خبرنگاران جنگی

درون کیف من چیست

6 مهر 1393

ترجمه مطلب:

خبرنگاران ایران- حنا جم

آنچه که در کیف خبرنگاران یافت می‌شود معمولا پیش پا افتاده است: خودکار و دفتر یادداشت، تلفن هوشمند، کارت خبرنگاری. اما برای خبرنگاران جنگی ابزار درون کیف‌هایشان قابل پیش بینی نیست و بیشتر شامل ضروریات می‌شود. جعبه کمک‌های اولیه، لامپ‌های مادون قرمز مخصوص اکتشاف در شرایط سخت به معنای امنیت است. آپارنا آلوری از شش خبرنگار که درگیری‌ها را پوشش می‌دهند، خواسته تا آنچه در کیفشان می‌گذارند و دلیلش را شرح دهند.

فرانچسکا بوری – خبرنگار آزاد – پوشش اخبار سوریه

«مثل همه خبرنگاران جنگ من هم معتاد به محصولات برند The North Face هستم. ابزار ابتدایی من شامل کلاه ایمنی و جلیقه ضد گلوله، جعبه کمک‌های اولیه، گاهی یک ماسک گاز، چاقو، فندک، یک لامپ اکتشافی (مجهز به مادون قرمز که نشود ردیابی ش کرد) می‌شود. از آنجایی که در خاورمیانه هستم و بین گروه‌های اسلامی رفت و آمد می‌کنم همیشهٔ همیشه دستبندی با رنگ پرچم فلسطین دارم. وقتی در مناطقی هستم که تحت کنترل القاعده است، تیشرتی می‌پوشم که رویش به عربی نوشته: «من شهروند غزه هستم» مساله موافقت مطرح نیست، بحث شناخت یکدیگر است. و من یک زن هستم پس همیشه یه جفت کفش پاشنه بلند همراهم دارم. قولی که به مردی داده‌ام که امیدوارم با او تا اخر عمر زندگی گنم. زیرا جنگ تمام انرژی و افکار آدم را می‌گیرد و آدم را تبدیل به یک بیگانه می‌کند.»

شاهان مفتی – اخبار پاکستان را برای گلوبال پست و کریستین ساینس پست پوشش می داد

«در یک سفر خبری، به همراه یک همکار آمریکایی با یک مقام بازنشسته نظامی پاکستانی ملاقات کردیم که گفته می‌شد رابطه نزدیکی با طالبان دارد. آن شخص پشت تلفن کمک‌هایی کرده بود. اولین چیزی که از ما خواست کارت ویزیت‌هایمان بود و همکارم متوجه شد که کارت‌ها را در هتل جا گذاشت است، احساس کردم هوای اتاق یخ زد. برای یک ساعت تمام حرف زدیم اما او تصمیمش را گرفته بود، چون کارت ویزیت نداشتیم از خوراک خبری هم خبری نبود. کارت ویزیت برای خیلی‌ها مهم است، و البته یک عینک اضافه، یادم می‌‌اید کتاب dispatches نوشته مایکل هر را می‌خواندم، و صحنه‌ای هست در ابتدای کتاب که نویسنده در جنگلی در ویتنام به همراه پیاده نظام دارد سینه خیز می‌رود و در همین حین کسی با بوت به صورت او می‌زند و عینکش می‌شکند. آن صحنه در ذهنم ماند و حسابی مرا ترساند.»

جرد مالسین – خبرنگار آزاد مستقر در قاهره

«حتی وقتی در حال گزارش نیستم، به همراه داشتن یک قلم اصرار دارم. نداشتنش اذیتم می‌کند. کارم به یادداشت نوشتن روی دستمال کاغذی، حاشیه روزنامه‌ها و تکه‌های کاغذ می‌کشد. من آیفونم را همه جا با خودم می‌برم در شرایط خطرناک داشتنش ضروری است. آگوست گذشته وقتی من و یک خبرنگار دیگر بین جمعیتی در قاهره گیر کرده بودیم با کمک تلفن‌هایمان موقعیتمان را توئیت کردیم و با سفارت آمریکا، دوستانمان و سردبیرم ارتباط گرفتیم. همچنین وقتی در حال گزارش گرفتن از تظاهرات یا خشونت‌های احتمالی هستم با خودم RISC همراه می‌برم که مخفف دستورالعمل خبرنگاران در نجات همکاران به همراه یک جعبه کمک‌های اولیه است.»

میریام برگر – نویسنده در buzzfeed بخش اخبار جهان که در مصر، اسرائیل و فلسطین کار کرده است

«من معمولا یک شارژ اضافی تلفن همراه دارم و دفترچه یادداشت و قلم، و یک دفترچه یادداشت کوچک‌تر که شماره تلفن‌های مهم تویش یادداشت شده است. یک کیسه پلاستیکی با پر از دارو، یک فلش مموری، یکی دو تا خوراکی مثل شکلات مغزدار، برس پرزگیر، چون گاهی پرز من را عصبی می‌کند. اسپری حشره کش که می‌توان به عنوان اسپری فلفل هم از آن استفاده کرد.»

آنا ترسدی – گزارش اخبار فلسطین

«من از انواع مختلف کیف و کوله پشتی استفاده می‌کنم، همیشه یک دفترچه چسبی برای یادداشت نوشتن همراه دارم که عادت عجیبی است چند سایز این دفترچه‌ها معمولا مطلوب نیستند اما این عادتی است که با آن بزرگ شده‌ام و نمی‌توانم کنارش بگذازم. وقتی در محل درگیری در حال گزارش هستم همیشه جعبه کوچک RISC کمک‌های اولیه‌ام را به همراه دارم دوره‌های RISC رایگان و موثر هستند. گرچه صنعت خبری بین المللی به خبرنگاران آزاد تکیه بیشتری دارد اما باز هم آموزش‌های مربوط به شرایط سخت را فراهم می‌کند.»

لیز اسلای – رییس دفتر بیروت واشنگتن پست

«شما هیچ وقت نمی‌دانید که چه زمانی باید بجنبید. هیچ چیز نیست که نشود داخل آن کیف‌های کوچک بسته بندی که با چند دلار می‌توان از هر فروشگاهی خرید،گذاشت من هیچ جا بدون گوشبند نمی‌روم. در بغداد بود که به اهمیت این گوشی‌ها پی بردم. انفجار ماشین‌ها از هفت صبح آغاز می‌شد که برای بیدار شدن وقتی شب قبلش به ساعت آمریکا کار کرده باشید خیلی زود است. حالا در هیچ منطقه جنگی بدون آن‌ها نمی‌خوابم.»

منبع مطلب:cjr

  • Version imprimable de cet article Version imprimable
  • envoyer l'article par mail envoyer par mail
  • نوآوری‌های خبر‌نگاران در فضای خشونت‌بار مکزیک

    2 آذر 1394

    خبرنگاران ایران- گزارش‌گران محلی مانند اسپینوزا با بزرگ‌ترین خطرات مواجه‌اند. مشکلات اسپینوزا زمانی شروع شد که در سال ۲۰۱۲ یک مقام رسمی دولت به او گفت یا دست از پوشش اعتراضات دانشجویی بردارد یا «به سرنوشت رِجینا دچار می‌شود». که اشاره‌ی او به رجینا مارتینِز گزارش‌گر پروسسو بود که همان سال در خانه‌اش در خَلَپه خفه‌اش کرده بودند. مقامات رسمی مرگ او را به دزدان نسبت دادند اما اسپینوزا و سایر روزنامه‌نگاران معتقد بودند که دلیل قتل او گزارش‌ جرائم است. در ماه مه اسپینوزا تابلویی در بازار اصلی خَلَپه روبه‌روی ادارات دولتی نصب کرد که روی آن نوشته بود «بازار رِجینا مارتینز». هدف از این کار ادای احترام به مارتینز و اعتراض به روند تحقیقات بود.

  • روزنامه‌نگاری روباتی: آینده به سرعت از راه می‌رسد

    3 آبان 1394

    خبرنگاران ایران-روبات ها می توانند از طریق بانک عظیمی از متن های قابل مقایسه‌ که برای تولیدشان هزینه زیادی پرداخت شده است، زبان آموزی کنند. آن ها از راه مقایسه ی گزارش هایی که در طول دهه ها توسط اتحادیه ی اروپا و سازمان ملل تهیه شده‌اند و با صرف هزینه های گزاف توسط انسان به زبان های مختلف ترجمه شده اند، ترجمه به زبان های مختلف را انجام می دهند. وقتی از آنان ترجمه ای درخواست می شود، این ترجمه های از قبل انجام شده را برای یافتن الگوهای مشابه یا بخش‌هایی که بتوانند آنان را به هم وصل کنند، جست وجو می کنند.روبات ها درها را به روی کمپانی‌های جدید خبری خواهند گشود که وقتی نظم اوضاع به هم می‌ریزد، سر میرسند و قادرند فن آوری را آنگونه که مناسب است به کار گیرند.

  • بهشت امن ترکیه برای روزنامه‌نگاران خارجی جهنم می‌شود

    13 مهر 1394

    خبرنگاران ایران-برای سال‌ها ترکیه به‌عنوان بهشت امن روزنامه‌نگاران آزاد و محل و مرکزی باثبات و با فضایی امن برای روزنامه‌نگاران خارجی بود. آن‌ها می‌خواستند حوادث بعد از بهار عربی را پوشش دهند. اما از زمانی که روزنامه‌نگاران خارجی بحران‌های متعدد دولت ترکیه را پوشش خبری دادند و گزارش‌هایی درباره تظاهرات پارک گیزی استانبول در سال 2013 و واقعه نگران‌کننده معدنچیان در سال 2014، نوشتند، مورد تهدید مستقیم قرار گرفتند. مقامات ترکیه درحالی‌که خبرهای قابل‌قبول و قابل استنادی درباره درگیری‌های جنگجویان کرد با نیروهای داعش و دیگر گروه‌های درگیر در عراق و سوریه، وجود داشت، با دستور کتبی، از روزنامه‌نگاران خارجی خواستند که دراین‌باره سکوت کنند.