15 تیر 1393

وضعیت مطبوعات استان البرز در گفتگو با یک خبرنگار محلی

نشریات محلی کرج، نشریانی که اصلا محلی نیستند

15 تیر 1393

خبرنگاران ایران – سورنا شادمان

استان البرز چند سالی است که در تقسیمات کشوری متمایز شده و به واسطه ی نزدیکی با استان تهران و پراکندگی جمعیتی آن از لحاظ قومی وضعیت مطبوعات آن شرایط خاصی دارد.

امیر-ع یکی از روزنامه نگاران محلی استان البرز است که در گفت و گو با خبرنگاران ایران به مسائل و مشکلات مطبوعات این استان پرداخته است.

او ابتدا با ذکر تاریخچه ای از مطبوعات استان البرز گفت: « اولین مطبوعه ای که در کرج منتشر شد «مزرعه» بود. مرزعه توسط حیدرعلی خدابنده‌لو در بنگاه اصلاح و تهیه بذر چغندر در حدود دهه‌ی بیست منتشر شده که همزمان با تاسیس موسسات علمی و صنعتی در کرج است . نشریه دیگری که پیش از انقلاب در کرج منتشر می شد «کارنامه کرج» است که بنابر داعیه خودش با هدف اطلاع ‌رسانیِ پیشرفت‌های صنعتی، کشاورزی، فرهنگی، اجتماعی و عمران و آبادانی کرج منتشر می‌شده که اولین شماره‌ی آن توسط فیروز یاوری در سال ۱۳۴۷، چاپ شده است. این نشریه حاوی اطلاعاتی در مورد نهادهای مختلف آن روز کرج بوده و به معرفی شخصیت‌های برجسته ‌ی شهر و کارمندان ادارات پرداخته است. کارنامه از عکس بسیار استفاده کرده و می‌توان اسامی دانش‌آموزان و دانشجویان نمونه، پرسنل موسسات آموزشی از دبستان گرفته تا دانشگاه را هم در آن دید. همچنین بخشی از این نشریه به آگهی‌های مغازه‌ها و کارگاه‌های صنعتی کرج اختصاص دارد.

ظاهرا اولین نشریه ‌ی پس از انقلاب در سال ۱۳۵۸ منتشر می‌شود. این نشریه که «ندای کرج» نام دارد به همت «رضا پاکرو» در ۳۹ شماره ادامه می‌یابد. نشریه دیگر «میقات کرج» است که سال‌های ۶۶ و ۶۷ توسط «سیدعلی میرمحمدحسینی» منتشر شده است. پس از این دو نشریه می‌توان از نشریات «رایزن جوان»، «پیام ورزشی» و «تاک» نام برد که در دهه‌ی هفتاد منتشر شده‌اند. از نشریات امروز کرج نیز می‌توان به «پیام آشنا»، « پیام سپیدار»، «شایان»، «صبح آزادی»، «نوین» و «هفتاد و هفت»، « جام برتر » و « زمان » اشاره کرد. همچنین به صورت پراکنده نشریات سراسری همچون همشهری و جام جم ویژه ‌نامه‌هایی را برای کرج منتشر می‌کنند. پیام آشنا اولین روزنامه کرج است که در اردیبهشت 1392 منتشر می شود. دو خبرگزاری « کرج رسا» و « البرزنیوز» هم در این استان مشغول فعالیتند. »

وی سپس در باره ی مدیرمسئولین مطبوعات این استان می گوید: « برای من که در بیشتر مطبوعات کرج هم بعنوان خبرنگار فعالیت کرده ام و هم آموزش خبرنگاران را بعهده داشته ام اولین مساله ای که باید اشاره کنم این است که مطبوعات کرج بیشتر در دست سه - چهار نفر آدم خاص است و همه ی آنها یا از رجال بازنشسته سیاسی هستند و یا کسانی که در کسب و کار و تجارت بوده اند و اینها هیچکدام سابقه ی مطبوعاتی نداشته اند. از این جهت که اگر کسی به هر دلیلی فعالیت مطبوعاتی انجام دهد البته باعث تعدد نشریات می شود اما اینها به هر رو دغدغه ی کار خبری و خبرنگاری ندارند و التزام شان یا تجارت است و یا کسب شهرت و این چیزها برایشان بر کار خبرنگاری اولویت دارد.»

امیر در باره کیفیت حرفه ای خبرنگاران محلی استان اعتقاد دارد که در مطبوعات محلی کرج فقط تعداد معدودی واقعا خبرنگار هستند و مابقی کسانی هستند که با کپی پیست اخبار دست دوم را انتقال می دهند. او این معضل را متوجه مدیرمسئولان می داند و می گوید: « بیشتر اینها یا دنبال خبرنگار بدون سابقه ارزان قیمت می گردند و یا اینکه آگهی استخدام بازاریاب می دهند و افرادی را به خدمت می گیرند و به آنها کارت خبرنگاری می دهند و آنها را روانه کار بازاریابی و جذب تبلیغات می کنند و البته تبلیغات شامل پیدا کردن مسئولین سازمانهای دولتی و یا مثلا سازمان مهندسی و کانون وکلا و پزشکان و اصناف دیگر است که با اینها مصاحبه می گیرند و مصاحبه را به خودشان می فروشند. اینها واقعا بازاریاب اند و نه خبرنگار و فقط تعداد معدودی روزنامه نگار حرفه ای داریم.

او در پاسخ به اینکه مطبوعات محلی این استان اساسا با چه مشکلاتی روبرو هستند، می گوید: «یکی اینکه مدیرمسئول مطبوعات اینجا تخصصی در حوزه ژورنالیسم ندارند و دوم اینکه نیروهای متخصص هم استخدام نمی کنند و اینها بیشتر بر اساس روابط دوستی و فامیلی در مطبوعه حضور دارند و اساسا بحث جدی خبرنگاری منتفی است. خبرها معمولا دست دوم اند و یا رپرتاژ آگهی ها هستند و در هیچگونه اولویت بندی خبری رعایت نمی شود. در دوره ای خود من شخصا به یکی از مدیرمسئولین مطبوعات پیشنهاداتی جهت آشنایی مردم با آن جریده و اساسا توجه مردم به روزنامه های محلی دادم و این آقای مدیر به صراحت گفتند که برای او اصلا چنین چیزی اهمیت ندارد و او به دنبال چیزهای دیگری است.»

او درباره وضعیت هزینه ها و درآمد مطبوعات محلی این استان می گوید: « اینگونه مطبوعات در زمان انتخابات مجلس ، شوراها و ریاست جمهوری تنورشان کاملا داغ است و آن زمان فرصت مناسبی برای کاسبی است. اینها البته به دلیل هزینه ی سنگین انتشار روزنامه و حقوق پرسنلی و مسائل دیگر و حساب سود و فایده ای که می کنند خودشان را محق دانسته و این مصائب را به حساب چرخه ی معیوب انتشار مطبوعات در ایران می دانند. درآمد مطبوعات محلی البته به واسطه ی تک فروشی نیست و به خاطر رپرتاژ آگهی ها و نه حتی آگهی های معمول تبلیغاتی و نیازمندی هاست. بار نیازمندی ها بیشتر بر دوش ضمیه ی روزنامه های سراسری مثل همشهری و جام جم است.»

امیر در باره ی زمینه ی فعالیت مطبوعات این استان می گوید که یشترمطبوعات اینجا چند منظوره و در زمینه های مختلف سیاسی، اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگی قلم می زنند و فقط ماهنامه « جام برتر» است که بطور اختصاصی در زمینه ورزش فعالیت می کند.

او همچنین ماهیت مطبوعات محلی این استان را از جهتی خدشه دار می بیند و می گوید: « مطبوعات محلی در این جا به اسم محلی هستند اما چون عملا افراد به ظاهر خبرنگار دریک آپارتمان پای کامپیوتر نشسته اند و اخبار اینترنتی را رصد و منتقل می کنند، پای مسائل و دغدغه ی افراد محلی پیش کشیده نمی شود و این مطبوعات اساسا محلی نیستند. اخبار بیشتر اخبار سیاسی سراسری و اخباری است که در پایتخت اتفاق می افتد و مسائل شهر کرج و استان البرز بازتاب آنچنانی ندارد. »

از او می پرسم آیا نزدیکی به تهران و بافت جمعیتی غیریکدست تاثیری در این مساله دارد ؟

می گوید: « من فکر نمی کنم حداقل اینها دلایل عمده این امر باشند . دلیلش به اعتقاد من عدم رغبت مدیر مسئولین مطبوعات محلی است چرا که رویکردی غیر از این برایشان هزینه بر است.»

او همچنین با بیان اینکه مشکلات روزنامه نگاران مختص شهر کرج و استان البرز نیست و واقعا امنیت شغلی برای خبرنگاران سراسر کشور وجود ندارد، می گوید: « در بسیاری از مطبوعات محلی اینجا خبرنگاران حقوق ثابت ندارند و اگرهم حقوق ثابتی در نظر بگیرند به میزان نصف حقوق پایه مصوبه وزارت کار است. خبرنگاران بیمه نیستند، مزایایی ندارند و حتی بعضا هزینه های جانبی مثل ایاب و ذهاب و تلفن همراه را هم خودشان پرداخت می کنند. قرارداد ها بیشتر کمیسیونی است. تعهدات معمولا نسبت به خبرنگاران عملی نمی شود و بویژه در مورد مطبوعات محلی نوپا که تازه به چرخه ی نشریات پا گذاشته اند و خبرنگاران اینجا هم چون عموما حرفه ای نیستند قادر به احقاق حقوق شان نبوده و سرشان کلاه می رود و بی مزد و مواجب ازمطبوعه خارج می شوند.» او همچنین در همین ارتباط به یکی از مشکلات خودش اشاره می کند و می گوید: «خود من زمانی در یک نشریه نوپا سمت خبرنگاری و آموزش خبرنگاران را به عهده داشتم و بعد از مدتی که مدیرمسئول به تعهداتش عمل نکرد دچار مشکل شدم و نه تنها بی مزد و مواجب از روزنامه رفتم بلکه سردبیر در یک حرکت غیر اخلاقی چندین گزارش و گفتگوی مرا به نام پسرش منتشر کرد و متاسفانه خودم هم بخاطر شرایط آن روزهایم نتواستم پروسه ی شکایت را پیش بگیرم.»

امیر در پایان به مسائل خانه مطبوعات استان البرز اشاره کرد و گفت: « نمی خواهم اشاره ی مشخصی به همکارانم داشته باشم. چرا که نمی خواهم در این باره قضاوت یکطرفه ای داشته باشم. فقط می خواهم بگویم متاسفانه مشکلات خانه مطبوعاتی به بیرون از آن و به مجادله افراد در سایت های شخصی و غیر شخصی کشیده می شود و بدتر اینکه مسئولان سیاسی پایشان به حل و ساماندهی مسائل خانه مطبوعات باز می شود، کسانی مثل استاندار که البته مقام خبرنگاری افتخاری هم به ایشان داده می شود و ایشان هم جالب است که در این جلسه حضور پیدا می کنند و با کمال تعجب می گویند که نگاه استانداری به خانه مطبوعات برخوردی است ونه قهری. فقط به همین اشارات بسنده می کنم تا ماهیت و استقلال خانه مطبوعات مشخص شود.»

در تهیه این گزارش این کتاب نیز مرور شده است: کتاب شهر / نوراله نریمانی

  • Version imprimable de cet article Version imprimable
  • envoyer l'article par mail envoyer par mail

1 پيام

  • نشریات محلی کرج، نشریانی که اصلا محلی نیستند 10 ژوئيه 2014 14:17, بوسيله ى شهروند کرجی

    من با نظر امیر کاملا موافقم، اما رسانه های نوظهور در استان رو نباید نادیده گرفت؛ البته قبول دارم که اکثر رسانه های کرج و حتی استان البرز کاسب کارانه در حال ادامه حیات هستند اما رسانه هایی هم به تازگی وارد این عرصه شده اند که در مدت کوتاهی جایگاه خوبی رو در نزد مردم و نه مسئولین پیدا کردند.

    به دنبال معرفی رسانه ای خاص نیستم اما رسانه های اینترنتی استان از اقبال بهتری نسبت به جراید روبرو هستند که اسمش دوتاش رو خود امیر به صراحت آورده است امیدوارم نشریات و سایت هایی پا به عرصا بگذارند که چشمشون به دست مسئولین نباشه تا بتوانند آزادانه اخبار رو منتشر کنند و از جانبداری بپرهیزند.

    پاسخ به اين پيام

پاسخ به اين مقاله

  • از گشت ارشاد تا تبلیغات زیاد یک روزنامه دولتی و نبود نشریات محافظه کار

    23 آبان 1394

    خبرنگاران ایران- آنچه نمایشگاه مطبوعات امسال را از سالهای گذشته متمایز می‌کند، انصراف تعدادی از مطبوعات و خبرگزاری‌های جناح راست یا مخالف دولت است که پیش از برگزاری نمایشگاه مطبوعات اعلام کردند در آن حضور نخواهند یافت. وقتی در نمایشگاه مطبوعات امسال راه می‌روی خیلی زود نبود این نشریات را متوجه می‌شوی، خیلی‌ها معتقدند این رسانه‌ها و خبرنگارانشان وابسته به نهادهای امنیتی ایران هستند. آنها معمولاً با حضور در نمایشگاه و برگزاری نشستهای انتقادی و شعارهایی علیه دولت و یا در سال های ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد علیه آنچه" فتنه گران "می‌خوانند، فضایی متفاوت را در نمایشگاه به وجود می‌آوردند، فضایی رادیکال که معمولاً به ایجاد تنش بین گروه‌ها و رسانه های منتقد آنان نیز منجر می‌شد.

  • یک بررسی آماری: ایرانی‌ها از کجا خبر می‌گیرند

    11 آبان 1394

    خبرنگاران ایران-با همه‌گیر شدن اینترنت و مخصوصا اینترنت‌های همراه در ایران، دسترسی به منابع خبری آن‌لاین برای گرفتن اطلاعات سریع‌تر شده و آنها در صدر منابع خبری آن دسته از ایرانیانی قرار گرفته‌اند که فعالانه پیگیر اخبار و رویدادها هستند. قطعا در این میان، بعضی منابع خبری از منابع دیگر مراجعان بیشتری دارند و در اصطلاح پرترافیک‌تر هستند. در این گزارش سعی شده‌است براساس اطلاعاتی که سایت الکسا فراهم می‌کند، پرمراجع‌ترین سایت‌های خبری ایرانی معرفی شده و باهم مقایسه شوند.

  • برنده نوبل ادبیات تحصیلکرده مدرسه روزنامه نگاری است

    23 مهر 1394

    خبرنگاران ایران-می‌خواهید برنده نوبل ادبیات شوید؟ به مدرسه روزنامه‌نگاری مینسک در بلاروس بروید. شاهد از غیب رسید: سوتلانا الکسیویچ، برنده جایزه نوبل ادبیات سال 2015 است. مارتا باسلز از گاردین او را این‌طور معرفی می‌کند: «یک نویسنده بلاروس و کسی که کتاب‌های تاریخ شفاهی او صدای هزاران نفر را که موجب انفجار درونی اتحاد جماهیر شوروی شدند را ثبت کرده است.»کتاب‌هایش که به گفته خودش 10 سال طول کشید تا نوشته شوند، بر اساس گفتگوهایی است که با مردم انجام داده است. بیشتر این مردم زن و کودک هستند. کسانی که در بحران‌های دردناکی چون حمله اتحاد شوروی به افغانستان و نشت اورانیوم از نیروگاه اتمی چرنوبیل، زندگی می‌کردند.