29 خرداد 1393

شکاف جنسیتی تهدیدی برای زنان در رسانه های دیجیتال

29 خرداد 1393

ترجمه و خلاصه گزارش: انوشه جاوید

نوشته: مگ هکمان

خبرنگاران ایران- با اینکه زنان همواره سعی کرده اند تا توانایی های خود را اثبات کنند و نشان دهند که فرقی میان آنها و مردان وجود ندارد ولی هنوز هم برای رسیدن به این هدف بزرگ راه زیادی پیش رو دارند. زنان روزنامه نگار از پیشتازان رسانه های دیجیتال بودند؛ اما متاسفانه شاهد وجود شکاف جنسیتی در جامعه روزنامه نگاران هستیم. حقیقت این است که در صنعت روزنامه نگاری هنوز هم جای زیادی برای تقدیر از زنان این عرصه وجود دارد.

وقتی روزنامه یو.اس.ای تو دی نخستین وب سایت خود را چند روز پیش از بمب گذاری اوکلاهما سیتی در سال ۱۹۹۵ میلادی افتتاح کرد و کارمندان آن پس از آن واقعه به خلق شیوه اخبارگویی جدیدی از بحران ها کمک کردند، مخاطبان با پدیده جدیدی به نام اخبار آنلاین و لحظه به لحظه آشنا شدند. به روزرسانی های سریع، عکس و فهرست پی در پی اخبار این رویداد دلخراش، سایت روزنامه یو.اس.ای تو دی را چنان از دیگر رقیبانش متمایز کرد که برای نخستین بار در تاریخ رسانه سایت خبری متعلق به یک روزنامه تبدیل به منبعی قابل توجه از اطلاعات برای درک تراژدی ملی به وجود آمد.

دو سال بعد روزنامه بزرگ دیگری با حمایت از یک تهیه کننده برای ساخت نسخه چند رسانه ای از «سقوط شاهین سیاه » و انتشار آن در وب سایت Philly.com درک ما را از اخبار آنلاین بهبود بخشید. به دنبال این رویداد «سن خوزه مرکوری نیوز » در برنامه «صبح به خیر سیلیکون ولی » در اواسط دهه ۱۹۹۰ میلادی دست به افشاگری و پرده برداری از حقایقی زد که با سرعتی باورنکردنی آن را به وبلاگی با تمرکز روی صنعت در حال شکوفایی فناوری انتشار اخبار آنلاین، تبدیل کرد. اما نکته جالب در این تحولات این بود که همه این رویدادها و پروژه های رسانه ای را زنان روزنامه نگاری هدف قرار داده بودند که استعدادی شگرف برای کسب تجربیات فنی داشتند!

«لورین سیچاوسکی »، نایب رییس فعلی بخش فناوری خبرگزاری آسوشیتدپرس، یکی از زنانی است که عملیات ‌های دیجیتال یو.اس.ای تو دی را طی اتفاقی که «حادثه اخبار آنلاین» نامیده می شود، رهبری کرد.

در فیلادلفیا، «جنیفر موزر متز » چیزی را تهیه کرد که «سی دبلیو اندرسون » (یکی از دانشمندان سرشناس دنیای رسانه) آن را نخستین پروژه اتاق خبر برای ورود به حوزه دیجیتال اینترنت معرفی کرد. «پاتریشیا سولیوان » که اکنون خبرنگار واشنگتن پست است، هم از جمله پیشگامانی است که هر روز صبح لینک های مهم خبری را به طور دستی به ستونش اضافه می کرد و به این ترتیب با بهره مندی از تکنولوژی های نوین رسانه ای تبدیل به یکی از زنان پیشگام در عرصه رسانه های دیجیتال شد.

این زنان و زنان دیگری همچون «میشل جانسون » در Boston.com، «ریتا هیل » در وب سایت واشنگتن پست و «امیلی بل » در وب سایت گاردین از جمله زنان روزنامه نگار پیشتاز در به خدمت گرفتن تکنولوژی و تکنیک های نوین رسانه ای هستند. آنان روزنامه نگاران دیجیتالی هستند که با بهره مندی از امکانات ارائه و هنگام سازی آخرین اخبار، عکس و ... در کوتاه ترین و کمترین زمان ممکن توانمندی های خود را برای بهره مندی از جایگاه های بهتر و شایسته تر ثابت کرده اند. با این حال باید اذعان داشت که با وجود همه تلاش‌ هایی که این زنان انجام داده اند، همچنان مجبور هستند برای کسب موقعیتی که منجر به برابری جنسیتی در چشم ‌انداز رسانه های دیجیتال شود، به فعالیت های شبانه روزی ادامه دهند.

چندی پیش امیلی بل در مقاله ای در روزنامه و وب سایت گاردین، این سوال را مطرح کرد که: «مردانی همچون «نیت سیلور »، «ازرا کلاین » و «گلن گرینوالد » که با برچسب پیشگامان و پیشتازان صنعت روزنامه نگاری شناخته می شنود را چطور باید به عنوان روزنامه نگاران انقلابی پذیرفت آن هم در حالی که در نقش بازیگران کلیدی، عملا مانند بارون های پیر روزنامه ها فکر می کنند و سعی دارند نوعی تفکیک جنسیتی را متذکر شوند؟»

بل توضیح می دهد: «آموخته ام که زنان در رسانه های دیجیتال به طور درست معرفی نمی شود و احتمال کمی دارد به فعالیت هایشان آن طور که شایسته است اهمیت داده شود.»

مشاهدات بل درباره این که «بنیادهای کوچک روزنامه نگاری هم اکنون نشانه هایی از میراث محدودی دارند که با افتخار پشت سر گذاشته اند»، متذکر می شود: «به نظر می رسد آنچه طی دو سال تحقیق و مصاحبه با زنان فعال در صنعت روزنامه نگاری یافته ام، کاملا درست است. زنان پیشگام با وجود حضور پررنگ و زودهنگام در روزنامه نگاری دیجیتال، در این صنعت اقلیت محسوب می شود و زنانی که انتشارات نوین را افتتاح می کنند، به اندازه مردان توجه ها را به خود جلب نمی کنند. این امر تلمیحاتی عملی و بلاغی را دربر دارد به طوری که به نظر می رسد آینده روزنامه نگاری به اندازه گذشته اش تک جنسی است.

وی همچنی اذعان می کند: «بزرگ ترین برنامه نوپایی که بررسی کردم حتی در مقایسه با همتایان قدیمی خود زنان پیشگام کمتری را به کار گرفته بود. در اتاق خبرهای سنتی، زنان یک سوم خبرنگاران حاضر را تشکیل می دهند و درصد کمی از آنان نیز در نقش های مدیریتی ظاهر می شدند (برای مشاهده آمار مفصل به مرکز زنان رسانه مراجعه کنید). نرخ رهبری زنان در سازمان های دیجیتال خبری مورد بررسی ام به سطوح مشابهی در رسانه های سنتی رسید؛ اما به شدت کاهش می یافت، به طوری که در برخی سازمان های بزرگ و مشهور به ۱۹ درصد می رسید. این آمار با توجه به تلاش های فراوان برای متنوع کردن رسانه از طریق برنامه های آموزش، بورسیه و طرح های دعوی ناامید کننده به نظر می رسد.»

به اعتقاد بل بررسی ها گویای این واقعیت تلخ و تاسف بار هستند که عوامل بسیاری زنان را عقب نگه می دارند. در دهه های پس از طلوع اخبار دیجیتال، هنگامی که صنعت روزنامه نگاری مشغول استخدام نیرو و ترویج زنان و رنگین پوستان بود، شاخصه های مردم شناسی کج و معوج دانش کامپیوتر، فرهنگ استارت آپ و اینترنت را به ارث برد. در این بین شعارهای زیادی داده شده است. مدام شنیده ایم که می خواهیم روزنامه نگاران فردا کارآفرین باشند؛ اما زنان کارآفرین اغلب در مقایسه با همتایان مرد خود در درجه دوم دیده می شوند.

از داده های کلان و روایت های محاسباتی تمجید می کنیم؛ اما زنان در برنامه های STEM همچنان اقلیت هستند. می گوییم ابراز وجود شخصی بسیار حیاتی است؛ اما زنانی که به طور آنلاین از خود دفاع می کنند اغلب اوقات از لحاظ جنسی آزار می بینند، مورد تمسخر قرار می گیرند یا تهدید می شوند. فرهنگ ما همچنان روش روزنامه نگاری زنان را رد می کند و آن را در مقایسه با کار مردان چندان معتبر و تجاری نمی داند.

بسیاری از زنان روزنامه نگاری که بل طی تحقیاتش با آنها مصاحبه کرده است، توصیف کردند که در دهه ۱۹۹۰ معمول بود زنان نقش های رهبری در بخش های دیجیتال سازمان های خبری قدیمی را پرکنند، یا به این دلیل که آن بخش ها نیمه خالی لیوان تصور می شدند یا اینکه مدیران ارشد روزنامه ها وب سایت را کم اهمیت تر از نسخه چاپی می دانستند. اگر از آن زمان ۲۰ سال جلو برویم در کمال تعجب می بینیم این تصور تغییر کرده است. اکنون در میانه تولد دوباره روزنامه نگاری هستیم، پدیده ای که از اختلال عظیم فناوری سرچشمه می گیرد.

فرصت برای خبرنگاران باهوش و زیرک مهیاست اما با توجه به غوغایی که اطراف FiveThirtyEight, Vox و پروژه های دیگر وجود دارد، این فرصت ها برای مردان ذخیره می شود! این سایت ها هیجان انگیز و مهم هستند و گویی به نظر می رسد شیوه استخدام متنوعی را در پیش گیرند. اما آنها تنها بازیگران صنعت نیستند. بل می گوید: «طی تحقیق با زنان متعددی همچون « جین پیندر »، موسس و مدیر ارشد اجرایی ClearHealthCosts.com، «ارین پل گرین » از Symbolia و «لورا آمیکو » موسس و سردبیر Homicide Watch برخورد کردم که برای دستیابی به فرصت هایی که شایسته اش هستند تقلا می کنند، انتشاراتی به راه می اندازند و تفکراتی نوین درباره روزنامه نگاری آنلاین دارند.»

در این میدان پرهیاهو البته زنانی چون «کلی ویرلا » و «دیان آلوریو » بی توجه به محدودیت ها خستگی ناپذیر به فعالیت های رسانه ای خود ادامه می دهند. ویرلا از The Urban Thinker جسورتر از همیشه فاش می کند که به زودیlongform را که مجله ای دیجیتال برای مخاطبان سیاهپوست است ، افتتاح می کند. و آلوریو با راه اندازی Latino News Network در جنوب نیوانگلند به محبوبیتی شگرف دست پیدا می کند.

واقعیت انکارناپذیر این است که زنان بدون ترس از شرایطی که به آنها تحمیل می شود در هر وضعیتی اقدام به افتتاح وب سایت های اخبار محلی می کنند و امیدوارند در جایی موفق شوند که روزنامه های قدیمی حضور دارند. بسیاری از این زنان برنده کمک های مالی شدند، بورسیه ها وکمک هزینه های تحصیلی معتبر به دست آورده اند و جوایز بزرگ صنعت روزنامه نگاری را به خود اختصاص داده اند. با وجود این صحبت درباره آینده اخبار روی گروه محدودی از مردان متمرکز است. سازمان های خبری مدرن نمی توانند دهه ها تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی را تحمل کنند. آنها با انجام اشتباهات مکرر گذشته خطر زیادی را به جان می خرند و در این هنگام اتاق خبرهای قدیمی چنان گرفتار روش های قدیمی خود می شوند که نمی توانند خود را به سرعت با تغییرات اجتماعی و فناوری وفق دهند. به این ترتیب یک بار دیگر خطرات به حاشیه راندن شدن زنان لحظه ای حیاتی در تاریخچه صنعت روزنامه نگاری رقم می زند.

• پی نوشت: مگ هکمان سخنران برنامه های روزنامه نگاری دانشگاه نیوهمپشایر و استاد این دانشگاه است.

  • Version imprimable de cet article Version imprimable
  • envoyer l'article par mail envoyer par mail
  • نوآوری‌های خبر‌نگاران در فضای خشونت‌بار مکزیک

    2 آذر 1394

    خبرنگاران ایران- گزارش‌گران محلی مانند اسپینوزا با بزرگ‌ترین خطرات مواجه‌اند. مشکلات اسپینوزا زمانی شروع شد که در سال ۲۰۱۲ یک مقام رسمی دولت به او گفت یا دست از پوشش اعتراضات دانشجویی بردارد یا «به سرنوشت رِجینا دچار می‌شود». که اشاره‌ی او به رجینا مارتینِز گزارش‌گر پروسسو بود که همان سال در خانه‌اش در خَلَپه خفه‌اش کرده بودند. مقامات رسمی مرگ او را به دزدان نسبت دادند اما اسپینوزا و سایر روزنامه‌نگاران معتقد بودند که دلیل قتل او گزارش‌ جرائم است. در ماه مه اسپینوزا تابلویی در بازار اصلی خَلَپه روبه‌روی ادارات دولتی نصب کرد که روی آن نوشته بود «بازار رِجینا مارتینز». هدف از این کار ادای احترام به مارتینز و اعتراض به روند تحقیقات بود.

  • روزنامه‌نگاری روباتی: آینده به سرعت از راه می‌رسد

    3 آبان 1394

    خبرنگاران ایران-روبات ها می توانند از طریق بانک عظیمی از متن های قابل مقایسه‌ که برای تولیدشان هزینه زیادی پرداخت شده است، زبان آموزی کنند. آن ها از راه مقایسه ی گزارش هایی که در طول دهه ها توسط اتحادیه ی اروپا و سازمان ملل تهیه شده‌اند و با صرف هزینه های گزاف توسط انسان به زبان های مختلف ترجمه شده اند، ترجمه به زبان های مختلف را انجام می دهند. وقتی از آنان ترجمه ای درخواست می شود، این ترجمه های از قبل انجام شده را برای یافتن الگوهای مشابه یا بخش‌هایی که بتوانند آنان را به هم وصل کنند، جست وجو می کنند.روبات ها درها را به روی کمپانی‌های جدید خبری خواهند گشود که وقتی نظم اوضاع به هم می‌ریزد، سر میرسند و قادرند فن آوری را آنگونه که مناسب است به کار گیرند.

  • بهشت امن ترکیه برای روزنامه‌نگاران خارجی جهنم می‌شود

    13 مهر 1394

    خبرنگاران ایران-برای سال‌ها ترکیه به‌عنوان بهشت امن روزنامه‌نگاران آزاد و محل و مرکزی باثبات و با فضایی امن برای روزنامه‌نگاران خارجی بود. آن‌ها می‌خواستند حوادث بعد از بهار عربی را پوشش دهند. اما از زمانی که روزنامه‌نگاران خارجی بحران‌های متعدد دولت ترکیه را پوشش خبری دادند و گزارش‌هایی درباره تظاهرات پارک گیزی استانبول در سال 2013 و واقعه نگران‌کننده معدنچیان در سال 2014، نوشتند، مورد تهدید مستقیم قرار گرفتند. مقامات ترکیه درحالی‌که خبرهای قابل‌قبول و قابل استنادی درباره درگیری‌های جنگجویان کرد با نیروهای داعش و دیگر گروه‌های درگیر در عراق و سوریه، وجود داشت، با دستور کتبی، از روزنامه‌نگاران خارجی خواستند که دراین‌باره سکوت کنند.