21 فروردین 1393

در سال ۲۰۱۴ چه چیزی در انتظار خبر است

اختلال روزافزون در اخبار تلویزیون

21 فروردین 1393

نوشته: راسموس کلیس نیلسن (۱)

استاد رشته ارتباطات در دانشگاه راسکلید دانمارک(۲)و محقق موسسه رویترز در حوزه مطالعه خبرنگاری در دانشگاه اکسفورد.

ترجمه: انوشه جاوید

هنگامی که صحبت از آینده می‌شود، درست مانند هر پدیده دیگری، بهتر است مسیر پولساز را دنبال کرد.

برای رسانه‌های خبری-تجاری در دنیای غرب، اعتماد بنیادین در سال ۲۰۱۴ میلادی همچنان به اندازه سال ۲۰۱۳ میلادی مهم است و این امر در یک دهه اخیر تغییری نکرده است. چنین حرکتی به سمت دنیایی است که در آن رسانه‌های بیشتری خواهیم داشت (از جمله رسانه‌های شرکتی سهامداری که اهداف مختلفی را دنبال می‌کنند) اما منابع کمتری برای اخبار حرفه‌ای و عمومی خبرنگاری حرفه‌ای وجود خواهد داشت. در حال حاضر هیچ یک از مدل‌های تجاری اجرا نمی‌شوند و مدل‌هایی که قبلا اجرا شدند کارآمد نیستند و مانند دهه ۱۹۹۰ میلادی درآمد زایی نخواهد داشت. در این محیط، نجات یافتن موفقیت آمیز برای رسانه خبرگزاری کهن و همین طور ورودی‌های جدید محسوب می‌شود.

همزمان با تلاش رسانه‌های قدیمی و جدید برای یافتن مسیر در محیط، باید به سه نکته توجه کرد:

• آیا تندباد ویرانی دیجیتال بالاخره به تلویزیون هم سرایت کرده است؟ آیا با سالی رو به ‌رو خواهیم بود که برنامه‌های زمان بندی شده و معمول تلویزیونی که در ماهواره و تلویزیون کابلی نمایش داده می‌شود (پس از سال‌ها اشک ریختن) دچار اختلالی می‌شوند که با آنچه در صنعت نشر و موسیقی اتفاق افتاد، قابل مقایسه است؟

تا این لحظه شواهد مربوط به این امر بسیار مبهم و محدود است. علاوه بر آن تلویزیون نیز همچنان بر‌ترین رسانه مورد استفاده مردم است. اما با وجود این‌ که دسترسی وسیع و گسترده در حال افزایش است، در تبلیغ کنندگان تلویزیونی آمریکایی نشانه‌های ضعف دیده شده است زیرا بخشی از تماشاچی‌ها به پایگاه‌های دیگر مهاجرت کرده‌اند و در انگلیس نیز اشکال مختلف خدمات مشاهده دوباره یک برنامه وجود دارد که اغلب از طریق «صفحات نمایش دوم» قابل دسترسی است. این روند با سرعت در حال گسترش است.

البته این نگرانی وجود دارد که بسیاری از پخش کنندگان برنامه‌‌های تلویزیونی که تاکنون به پایگاه‌های موبایل منتقل نشده‌اند (مانند ناشران روزنامه‌ها) نتوانند با نسل جدید تماشاچی‌ها ارتباط برقرار کنند. شبکه‌های تلویزیونی هرگز مانند روزنامه‌ها در گزارش‌های خبری سرمایه گذاری نکرده‌اند و آن‌ها اخبار را برای بخش وسیعی از تماشاچی‌ها منتشر می‌کنند. اگر اختلال بزرگی در تلویزیون ایجاد شود، شیوه سرمایه گذاری و انتشار اخبار نیز تغییر خواهند کرد.

• برای روابط میان تولیدکنندگان محتوی و رسانه‌های اجتماعی چه اتفاقی می‌افتد؟ ناشران مدتهای طولانی شاهد آن بودند که سایت‌هایی مانند فیس بوک و توییتر به ابزاری دوگانه یا «دشمن دوست نما» تبدیل شدند. آن‌ها گله داشتند که سایت‌های رسانه اجتماعی به شیوه‌ای نامتناسب از محتویات آن‌ها بهره می‌برند؛ اما آن‌ها اجازه نداده‌اند مردم آن را آزادانه به اشتراک بگذارند، آن‌ها همزمان تمایل داشتند تماشاچی‌های رسانه‌های اجتماعی را به سمت وب سایت‌های خبری جلب کنند (که یک سوم کل ترافیک اینترنتی را تشکیل می‌دهد).‌‌

همان طور که رسانه‌های اجتماعی تثبیت شده به انطباق با شرایط ادامه می‌دهند تا به کاربرانشان خدمت کنند و همزمان از رقبای جدید عقب نمانند، به طور واضح ارزش واقعی یک برنامه باکیفیت تولیدی را در کسب ‌و کارشان دریافته‌اند. گوگل در سال ۲۰۱۱ میلادی تمام الگوریتم‌هایش را ارتقا داد تا مخزن محتویات و موارد و اشتباهات کم ارزش و بهبود یافته توسط موتور جست ‌و جو را از نتایج بر‌تر جست‌ و جویش دور نگهدارد.

فیس بوک در دسامبر سال ۲۰۱۳ میلادی اعلام کرد تغییراتی ایجاد خواهد کردتا حجم لینک‌ها به «محتویات با کیفیت بالا» را که در صفحه کاربر نمایش داده می‌شود افزایش دهد- اشاره به mentioning. اخبار درباره یک رویداد روز که از منابع معتبر برگرفته شده اند-. تویی‌تر بسیار شفاف درباره رابطه‌ای خاص با تلویزیون و مرکزیت رابطه قدیمی رسانه اجتماعی با مدل کسب و کار آن و همچنین برنامه‌های توسعه آینده سخن گفته است. این توسعه‌ها به ناشرانی کمک می‌کند که سعی دارند از طریق کانال آنلاین کسب درآمد کنند تا سرمایه گذاریشان در حوزه خبر را حفظ کنند.

• آیا مدل‌های پرداختی برای اخبار دیجیتالی شکل می‌گیرد؟ به نظرم هیچ راهی نیست که در آن گسترش مدل‌های پرداخت در سراسر صنعت روزنامه در آمریکای شمالی و اروپای غربی در آینده نزدیک به نقطه‌ای برسد که این شرکت‌ها به درآمدی دست یابند که در دهه ۱۹۹۰ میلادی داشتند. اما خیلی محتاطانه درباره سازمان‌هایی خوشبین هستم که در اصل محتویاتی با کیفیت متمایز خلق می‌کنند، همچنان به مخاطب ‌هایشان خدمت می‌کنند و تمایل به سرمایه گذاری در محصولات دیجیتالشان دارند تا به نقطه‌ای برسند که پرداخت برای دریافت خبر، یکی از منابع درآمدزایی برایشان باشد.

نمونه‌هایی بررسی شده و غیر قابل ارائه مانند نیویورک تایمز، وال استریت ژورنال و فایننشال تایمز را باید کنار گذاشت. سه مورد دیگر را در نظر بگیرید: آکسل اسپرینگر در آلمان به تازگی اعلام کرده است روزنامه زرد آن به نام بیلد، ۱۵۰ هزار مشترک دیجتال دارد. این امر پس از ارائه مدل رایگان آن به مدت ۶ ماه اتفاق افتاد.

این شرکت گزارش داده است روزنامه لوکس و پر تیراژ آن یعنی دی. ولت ۴۷ هزار مشترک دارد. این روزنامه نیز براساس یک مدل پارامتربندی شده حدود یکسال قبل معرفی شد.

هلسینگین سانومات در فنلاند نیز یک صفحه پرداخت معرفی کرد و اشتراک دیجیتال را با هزینه‌ای اضافه به جمعیتی درحدود نیمی از مشترکان نسخه کاغذی آن (بیش از ۱۳۰ هزار) فروخت و شاهد افزایش تبلیغات به طور همزمان بود. نیوز کورپ که به طور گسترده برای برنامه صفحه پرداخت در لندن تایمز مورد تمسخر قرار گرفت، اکنون بیش از ۱۰۰ هزار مشترک دیجیتال برای رونامه لوکس Times و روزنامه Sunday Times دارد (هر دو آن‌ها از سال ۲۰۱۰ میلادی برای نسخه دیجیتال مبلغی دریافت می‌کنند) و حتی روزنامه‌های زرد محبوب مانند سان را نیز در بر می‌گیرد. (که حدود ۴ ماه قبل نسخه سان را عرضه کرد.) با مستثنی کردن هلسینگین سانومات (در کشوری با ۶ میلیون جمعیت، ۱۳۰ هزار نفر برای نسخه دیجیتال مبلغی پرداخت می‌کنند!) هیچ یک از این اعداد نشان دهنده موفقیتی چشمگیر نیستند و در اغلب موارد مقایسه با میزان خوانندگان نسخه چاپی هر عنوان، کاهش می‌یابد.

اما تمام این ارقام باز هم بهتر از هیچ است و نشان از آینده‌ای دارد که هنوز هم مبنایی تجاری برای تولید خبر وجود دارد.

شاید کمی خسته کننده و تا حدودی افسرده کننده باشد تا روی تمام موضوعاتی تمرکز کنیم که صنعت خبر را به چالش می‌کشند؛ اما توصیه من این است که هنگامی که سخن از آینده خبر به میان می‌آید، درست مانند هر چیز دیگری، بهتر است مسیر پول ساز را دنبال کرد.


توضیح: سایت کارگاه روزنامه نگاری نیمن وابسته به دانشگاه هاروارد از جمعی روزنامه نگار، سردبیر، استاد دانشگاه و کارشناسان حوزه رسانه این سوال را پرسید که در سال ۲۰۱۴ میلادی، چه چیزی در انتظار آینده خبر است؟ بخشی از نوشته ها و نظرات این افراد به تدریج در سایت خبرنگاران ایران منتشر می شود.


منبع:سایت کارگاه روزنامه نگاری نیمن


پی نوشت:

۱ RASMUS KLEIS NIELSEN

۲ Roskilde University in Denmark

  • Version imprimable de cet article Version imprimable
  • envoyer l'article par mail envoyer par mail
  • نوآوری‌های خبر‌نگاران در فضای خشونت‌بار مکزیک

    2 آذر 1394

    خبرنگاران ایران- گزارش‌گران محلی مانند اسپینوزا با بزرگ‌ترین خطرات مواجه‌اند. مشکلات اسپینوزا زمانی شروع شد که در سال ۲۰۱۲ یک مقام رسمی دولت به او گفت یا دست از پوشش اعتراضات دانشجویی بردارد یا «به سرنوشت رِجینا دچار می‌شود». که اشاره‌ی او به رجینا مارتینِز گزارش‌گر پروسسو بود که همان سال در خانه‌اش در خَلَپه خفه‌اش کرده بودند. مقامات رسمی مرگ او را به دزدان نسبت دادند اما اسپینوزا و سایر روزنامه‌نگاران معتقد بودند که دلیل قتل او گزارش‌ جرائم است. در ماه مه اسپینوزا تابلویی در بازار اصلی خَلَپه روبه‌روی ادارات دولتی نصب کرد که روی آن نوشته بود «بازار رِجینا مارتینز». هدف از این کار ادای احترام به مارتینز و اعتراض به روند تحقیقات بود.

  • روزنامه‌نگاری روباتی: آینده به سرعت از راه می‌رسد

    3 آبان 1394

    خبرنگاران ایران-روبات ها می توانند از طریق بانک عظیمی از متن های قابل مقایسه‌ که برای تولیدشان هزینه زیادی پرداخت شده است، زبان آموزی کنند. آن ها از راه مقایسه ی گزارش هایی که در طول دهه ها توسط اتحادیه ی اروپا و سازمان ملل تهیه شده‌اند و با صرف هزینه های گزاف توسط انسان به زبان های مختلف ترجمه شده اند، ترجمه به زبان های مختلف را انجام می دهند. وقتی از آنان ترجمه ای درخواست می شود، این ترجمه های از قبل انجام شده را برای یافتن الگوهای مشابه یا بخش‌هایی که بتوانند آنان را به هم وصل کنند، جست وجو می کنند.روبات ها درها را به روی کمپانی‌های جدید خبری خواهند گشود که وقتی نظم اوضاع به هم می‌ریزد، سر میرسند و قادرند فن آوری را آنگونه که مناسب است به کار گیرند.

  • بهشت امن ترکیه برای روزنامه‌نگاران خارجی جهنم می‌شود

    13 مهر 1394

    خبرنگاران ایران-برای سال‌ها ترکیه به‌عنوان بهشت امن روزنامه‌نگاران آزاد و محل و مرکزی باثبات و با فضایی امن برای روزنامه‌نگاران خارجی بود. آن‌ها می‌خواستند حوادث بعد از بهار عربی را پوشش دهند. اما از زمانی که روزنامه‌نگاران خارجی بحران‌های متعدد دولت ترکیه را پوشش خبری دادند و گزارش‌هایی درباره تظاهرات پارک گیزی استانبول در سال 2013 و واقعه نگران‌کننده معدنچیان در سال 2014، نوشتند، مورد تهدید مستقیم قرار گرفتند. مقامات ترکیه درحالی‌که خبرهای قابل‌قبول و قابل استنادی درباره درگیری‌های جنگجویان کرد با نیروهای داعش و دیگر گروه‌های درگیر در عراق و سوریه، وجود داشت، با دستور کتبی، از روزنامه‌نگاران خارجی خواستند که دراین‌باره سکوت کنند.