26 آذر 1392

آیا پوتین یک خبرنگار است

قانونی برای شناخت «چه کسی خبرنگار است»

26 آذر 1392

نوشته: جیمز تارانتو (۱)

ترجمه و خلاصه: انوشه جاوید

خبرنگاران ایران-خبرگزاری آسوشیتدپرس چند وقت پیش گزارش داد که: «یکی از پنل های سنای آمریکا اقدام به تصویب تعریف واژه «روزنامه نگار» کرده است».

این موضوع بخشی از لایحه ‌ی «حامی» است که یک حق اضافه بر قانون وضع می‌ کند و قدرت دادگاه در اجبار به ارائه ‌ی شهادت در مورد منابع یا اطلاعات محرمانه را محدود می‌ سازد.

کمیته ‌ی قضایی پس از پاسخ به این که دقیقا چه کسی شامل این حق اضافه می‌ شود، لایحه ‌ی حامی را تصویب کرد.

رای برنده این طرح، ۱۳ به پنج بود و «روزنامه نگار تحت پوشش» به شکل یک کارمند رسمی یا قراردادی مستقل یا نماینده یک نهاد، معرفی شده است که ماهیت توزیع کننده ‌ی خبر و اطلاعات دارد. این فرد باید در مدت ۲۰ سال حداقل یک سال یا در مدت ۵ سال حداقل سه ماه استخدام شده باشد.

این حق شامل دانشجویان روزنامه نگاری یا افرادی که مدت زیادی کار مستقل خبری در مدت پنج سال گذشته انجام داده باشند هم می‌ شود. یک قاضی فدرال شخصا حق دارد فردی را «روزنامه نگار تحت پوشش» و مشمول این حق اضافه اعلام کند یا خیر.

مخالفین این مساله دو اعتراض اصلی به آن وارد کرده‌اند:

• اولاً؛ نحوه ‌ی پاسخ این هیات به این سوال است. سناتور «جف ساسونز »(۲) این اعتراض را داشت که چنین تعریفی از خبرنگار بیش از حد گسترده و همه ‌گیر است.

• سوال دیگر مربوط به خود لایحه می‌ شد. سناتور «جان کورنین» (۳) از ایالت تگزاس که یکی از منتقدان این مساله است، می‌ گوید: «مساله ای که این قانون به دنبال آن است، تمایز گذاشتن بین انواع خبرنگاران و حک این مساله در ذهن کنگره است که چه کسی قانونی و چه کسی غیرقانونی محسوب می‌ شود.»

کورنین می‌ گوید که کنگره نباید افرادی را که از سوی لایحه ‌ی اول حمایت می‌ شوند، انتخاب یا رد کند. او می‌ گوید: «در لایحه ‌ی اولیه چنین تمایزی وجود ندارد. مساله آزادی رسانه ‌ها است و ما به کسی می‌ گوییم عضو رسانه که با معیارهای قانونی خاصی همخوانی داشته باشد و اگر این همخوانی وجود نداشته باشد، پس او خبرنگار محسوب نمی‌ شود.»

به نظر می رسد هر تعریفی از این مساله یا بیش از اندازه گسترده و همه ‌گیر یا بیش از حد باریک و جزیی است و بسیاری –از جمله همین تعریفی که کمیته ‌ی قضایی بر سر آن به توافق رسیده- شامل هر دوی این موارد می‌ شود.

برای پاسخ به سوالی که در تیتر این مقاله آمده، باید گفت که این تعریف حداقل آن‌ قدر گسترده نیست که شامل مهم‌ ترین نویسنده ‌ی خبری چند هفته ‌ی گذشته، «ولادیمیر پوتین» هم بشود. مقاله ‌ی او در نیویورک تایمز –که به گفته ‌ی سخنگوی او در ایمیلی که مستقیما به بازفید ارسال شده، خود او شخصاً نوشته- اولین کار خبری او نیست. او در سال ۱۹۹۹ میلادی، در یک مطلب دیگر از تلاش دولتش برای سرکوب شورش‌ های چچن دفاع کرده بود. ولی از آن‌ جایی که این مطلب به بیش از ۵ سال قبل باز می‌ گردد، پس مساله جزء «میزان زیاد کار مستقل خبری» نمی‌ شود.

برای پاسخ به سوال مطلبی که ما در ماه جولای منتشر کردیم، باید گفت که این مقاله «قانونی» است؛ چرا که شکی وجود ندارد که کارفرمای ما «ماهیتی توزیع کننده ‌ی خبر و اطلاعات» است. در حقیقت، اگر ما فردا وال ‌استریت جورنال را ترک کرده و به فلوریدا برویم، می‌ توانیم تا سال ۲۰۳۳ میلادی از این حمایت بهره‌مند باشیم – و اگر بازنشستگی ‌مان رسمی نباشد و به شکل حرفه ای کار مستقل یا پاره ‌وقت انجام دهیم، این مدت بیشتر هم خواهد شد.

ایده ‌ی گسترش این حق به خبرنگاران بازنشسته یا نیمه بازنشسته، همچنین خبرنگارانی که به شکل تمام ‌وقت کار می‌ کنند، جای سوال ندارد. اما خبرنگاران سابقی که حالا در حوزه ‌های دیگر کار می‌ کنند چطور؟ «جِی کارنی » (۴) شغل خبرنگاری خود را در فلوریدا شروع کرد و برای بیش از یک سال (در واقع ۲۰ سال) کارمند مجله ‌ی تایم بود؛ اما بعد در سال ۲۰۰۸ میلادی به کار برای معاون رئیس ‌جمهور، «بیدن »(۵)، مشغول شد. عجیب است که معاون خبری کاخ سفید را یک «خبرنگار تحت پوشش» بدانیم، ولی ظاهرا کارنی در باقیمانده ‌ی زمان ریاست جمهوری «باراک اوباما» و بعد تا سال ۲۰۲۸ میلادی، مشمول این حق می‌ شود.

مساله تنها کارنی نیست. همکار قدیمی او در تایم، «ریک استنگل »(۶)، هم قصد دارد خبرنگاری را ترک کرده و به کار برای دولت مشغول شود؛ او یکی از کاندیداهای معاونت دولت در امر روابط عمومی و دیپلماسی اجتماعی است. «السبِث ریو »(۷) از نشریه ‌ی آتلانتیک گزارش داده است که اگر چنین انتخابی صورت بگیرد، استنگل حداقل پانزدهمین خبرنگاری خواهد بود که به کار برای دولت اوباما مشغول می‌ شود.

با این که احتمال می‌ رود خبرنگاران بیشتری مشغول کار برای این دولت شوند، این مساله برای دوران جمهوری ‌خواهان هم صدق می‌ کند. «تونی اسنوی »(۸) فقید قبلاً، بین سال های ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۷ میلادی و بعد از شغلی طولانی در امر خبرنگاری، معاون خبری «جورج بوش» بود و بسیاری از خبرنگارانی که می‌ شناسیم، در کارگاه نطق‌ نویسی کاخ سفید تحت ریاست بوش فعالیت داشتند. بسیاری از افرادی که در بخش روابط عمومی شرکت‌ های خصوصی فعالیت دارند هم قبلاً خبرنگار بوده ‌اند و می‌ توان به جرات گفت که بسیاری از شرکت ‌های روابط عمومی بیش از هر روزنامه یا شبکه ‌ی خبری دیگری، «ماهیتی توزیع کننده ‌ی خبر و اطلاعات» هستند.

مساله ‌ی بزرگ تر در مورد این تعریف پیشنهادی این است که مانند بیشتر قوانین دولتی، این مساله به شرکت ‌های قدرتمند امتیاز بیشتری نسبت به دیگران می‌ دهد. یعنی این مساله مانعی برای ورود به کار خواهد بود. با این که وعده ‌ی خبرنگار روزنامه یا تلویزیون مبنی بر رازداری حالا با قانون فدرال هم تایید و حمایت می‌ شود، وبلاگ ‌نویسان یا بروشورنویسان تازه ‌کار شامل این مساله نمی‌ شوند.

خبرنگاران حرفه ای مربوط به شرکت‌ های رسانه ای عظیم تا همین حالا هم مزیت ‌های زیادی در اختیار دارند: «حالا منبعی که با یکی از ما خبرنگاران حرفه ای طرف صحبت می‌ شود، می‌ داند که در صورت لزوم، رازداری ما با سازمان و حتا اداره ‌ی قانون‌ گزار حمایت و تایید می‌ شود. ولی حرفه ای‌ ها بیشتر مایل هستند در این مورد طرف خبرنگاران آماتور و تازه ‌کار را بگیرند، چرا که هر مورد مسبوق‌ به سابقه ای در این بحث ‌ها شامل ما هم می‌ شود.»

همان‌ طور که قانون «معافیت رسانه ای» «مک ‌کین-فینگولد »(۹) باعث شد سازمان‌ های خبری انگیزه ای برای دفاع از آزادی بیان نداشته باشند، یک قانون حمایتی هم انگیزه را طوری تغییر می‌ دهد که خبرنگاران حرفه ای دیگر بدون هیچ رو در بایستی و بهانه ای، خبرنگاران آماتور را تشنه‌ لب باقی بگذارند.

منبع:

بخش دیدگاه روزنامه وال استریت ژورنال، ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۳


پی نوشت:

۱ JAMES TARANTO

۲ Jeff Sessions

۳ John Cornyn

۴ Jay Carney

۵ Biden

۶ Rick Stengel

۷ Elspeth Reeve

۸ Tony Snow

۹ McCain-Feingold

  • Version imprimable de cet article Version imprimable
  • envoyer l'article par mail envoyer par mail
  • نوآوری‌های خبر‌نگاران در فضای خشونت‌بار مکزیک

    2 آذر 1394

    خبرنگاران ایران- گزارش‌گران محلی مانند اسپینوزا با بزرگ‌ترین خطرات مواجه‌اند. مشکلات اسپینوزا زمانی شروع شد که در سال ۲۰۱۲ یک مقام رسمی دولت به او گفت یا دست از پوشش اعتراضات دانشجویی بردارد یا «به سرنوشت رِجینا دچار می‌شود». که اشاره‌ی او به رجینا مارتینِز گزارش‌گر پروسسو بود که همان سال در خانه‌اش در خَلَپه خفه‌اش کرده بودند. مقامات رسمی مرگ او را به دزدان نسبت دادند اما اسپینوزا و سایر روزنامه‌نگاران معتقد بودند که دلیل قتل او گزارش‌ جرائم است. در ماه مه اسپینوزا تابلویی در بازار اصلی خَلَپه روبه‌روی ادارات دولتی نصب کرد که روی آن نوشته بود «بازار رِجینا مارتینز». هدف از این کار ادای احترام به مارتینز و اعتراض به روند تحقیقات بود.

  • روزنامه‌نگاری روباتی: آینده به سرعت از راه می‌رسد

    3 آبان 1394

    خبرنگاران ایران-روبات ها می توانند از طریق بانک عظیمی از متن های قابل مقایسه‌ که برای تولیدشان هزینه زیادی پرداخت شده است، زبان آموزی کنند. آن ها از راه مقایسه ی گزارش هایی که در طول دهه ها توسط اتحادیه ی اروپا و سازمان ملل تهیه شده‌اند و با صرف هزینه های گزاف توسط انسان به زبان های مختلف ترجمه شده اند، ترجمه به زبان های مختلف را انجام می دهند. وقتی از آنان ترجمه ای درخواست می شود، این ترجمه های از قبل انجام شده را برای یافتن الگوهای مشابه یا بخش‌هایی که بتوانند آنان را به هم وصل کنند، جست وجو می کنند.روبات ها درها را به روی کمپانی‌های جدید خبری خواهند گشود که وقتی نظم اوضاع به هم می‌ریزد، سر میرسند و قادرند فن آوری را آنگونه که مناسب است به کار گیرند.

  • بهشت امن ترکیه برای روزنامه‌نگاران خارجی جهنم می‌شود

    13 مهر 1394

    خبرنگاران ایران-برای سال‌ها ترکیه به‌عنوان بهشت امن روزنامه‌نگاران آزاد و محل و مرکزی باثبات و با فضایی امن برای روزنامه‌نگاران خارجی بود. آن‌ها می‌خواستند حوادث بعد از بهار عربی را پوشش دهند. اما از زمانی که روزنامه‌نگاران خارجی بحران‌های متعدد دولت ترکیه را پوشش خبری دادند و گزارش‌هایی درباره تظاهرات پارک گیزی استانبول در سال 2013 و واقعه نگران‌کننده معدنچیان در سال 2014، نوشتند، مورد تهدید مستقیم قرار گرفتند. مقامات ترکیه درحالی‌که خبرهای قابل‌قبول و قابل استنادی درباره درگیری‌های جنگجویان کرد با نیروهای داعش و دیگر گروه‌های درگیر در عراق و سوریه، وجود داشت، با دستور کتبی، از روزنامه‌نگاران خارجی خواستند که دراین‌باره سکوت کنند.