18 دی 1392

یافته هایی از یک انتخابات یک سال بعد از برگزاری؛

روزنامه ‌نگاری کمپینی در عصر توئیتر

18 دی 1392

نوشته: دیوید کار (۱)

ترجمه و خلاصه: انوشه جاوید

خبرنگاران ایران- کمپین میت رامنی- کاندیدای ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا- در کتابی با عنوان «پسران اتوبوس ‌سوار»(۲)، نوشته «تیموتی کورس»(۳) به تصویر کشیده شده است که در آن رامنی کمپین خود را در حلقه ‌ی خبرنگاران جوان و متصل به تکنولوژی آغاز می کند و چند خبرنگار حاضر در آنجا با هم به توافق می رسند که در پایان روز چه خبری را به جهان اعلام کنند.

برای خبرنگاران سیاسی مدرن، پایان روز هیچ وقت از راه نمی‌ رسد. هیچ روایت واحدی وجود ندارد، تنها می‌ توان گفت که در لحظه چه خبر است که در نهایت نتیجه ی اندکی دارد، ولی همواره می‌ توان وبلاگ ‌ها، توئیت ‌ها و فیلم ‌ها را تبدیل به خبر کرد.

پیتر همبی(۴) ، خبرنگار سیاسی CNN، در تحقیقی که بهار ۲۰۱۳ در مرکز شورن ‌اشتاین(۵) دانشگاه هاروارد انجام داد، در مورد این مطلب نوشت که خبرنگاران حاضر در حباب –در اتوبوس، در هواپیما، در جمع مردم- چطور تبدیل به یک «توده ی غول ‌آسای توئیت کننده» می شوند.

همبی خبرنگار پا به سن گذاشته ای نیست که حسرت روزهای خوب دور را بخورد. او تنها ۳۲ سال دارد و در خط مقدم روزنامه ‌نگاری مدرن و دیجیتال گام بر می‌ دارد –و حضور پررنگی در توئیتر دارد- و هرگز آرزوی بازگشت به روزگار خوش گذشته را نکرده، چرا که آن روزگار از نظر او چندان هم خوش نبوده است.

ولی جهان مدرن جنبه ‌هایی دارد که برخی از آن ‌ها خارج از محدودیت ‌های اسرارآمیز خبرنگاری در حباب رسانه‌ ای مبارزه های انتخاباتیست. به دلیل بی ‌برنامگی، دسترسی اندک و تقاضاها مختلف، بسیاری از دختران و پسران خبرنگارِ سوار اتوبوس فقط چند دختر و پسر ساده باقی می‌ مانند و اتوبوسی که آن ‌ها بر آن سوار هستند، همان توئیتر است.

به گفته ی همبی، کمپین میت رامنی هرگز با این ایده ی دینامیک جدید کنار نیامد. در مقابل، سازمان او با یک ژست دفاعی به مساله پاسخ داد و افرادی را از دور خود پراکند که این کاندیدا به آن ‌ها نیاز داشت.

همبی در گزارش خود می‌ نویسد: «با آیفون ‌های مجهز به اینستاگرام و توئیتر، حضور سپاهی از خبرنگاران جوان ‌ و ایجاد ساختار پاداش‌ دهنده ی خبری در واشنگتن که اغلب به سرعت و تازگی اولویت بیشتری نسبت به محتوا می‌ دهد، کمپین ‌ها در این شرایط از روزنامه نگارانی که از آن ‌ها گزارش می‌ گیرند، وحشت دارند.» (گاهی اوقات این وحشت ناشی از رسانه ‌های معتبر نیست – ویدیوی «۴۷ درصد» که نزدیک بود باعث از هم فروپاشی کمپین رامنی شود، از سوی یکی از پیشخدمت ‌های یک برنامه ی جمع‌ آوری اعانه فیلمبرداری شده بود.)

«زک میلر»(۶)، یک خبرنگار با استعداد سایت بازفید (اکنون در تایم) در زمان نخستین انتخاب بیل کلینتون به ریاست‌ جمهوری تنها ۲ سال داشت و وقتی مسئولیت ارائه ی پوشش خبری در مورد کمپین رامنی را به عهده گرفت، ۲۲ ساله شده بود.

همبی می گوید: «هیچ‌ وقت فکر نمی‌ کردم سن و استعداد تضاد مشخصی با یکدیگر داشته باشند و زک کار فوق‌ العاده ‌ای انجام داد.»

اما برخی از خبرنگاران و ادیتورهایی که همبی برای گزارش ۹۵ صفحه‌ ای خود با آن ‌ها مصاحبه کرده، اعلام کرده‌ اند که تصمیم کمپین رامنی برای دور نگاه داشتن کاندیدای خود و انتخاب افراد جوان برای بخش رسانه‌ ای اش، یک اشتباه تاکتیکی بزرگ بوده است.

همبی در گزارش خود نوشته است که نقش رو به رشد خبرنگاران داخلی، یا همان خبرنگاران تلویزیونی که به کمپین تعلق دارند، کارکنان کمپین رامنی را عصبانی کرده است. خبرنگاران جوان که قبلاً تنها نقش حمایتی و ارائه ی گزارش برای شبکه ‌های خبری کابلی را داشتند، ناگهان مسلح به توئیتر، وبلاگ و پست ‌های ویدیویی خود شدند. همبی در گزارش خود، این ‌ها را «ون ‌های ماهواره ‌ای به شکل انسان» (۷) نامیده است.

یکی از مشاورین رامنی که نخواسته نامش فاش شود، به همبی گفته است: «اگر قرار باشد این خبرنگاران را در سه کلمه توصیف کنم، می‌ گویم جوان، بی ‌تجربه و عصبانی.»

مگی هابرمن(۸) که گزارشگر ارشد بخش سیاسی پولیتیکو (۹) است، در تکرار نظراتی که به همبی گفته بود، به خبرنگار نیویورک تایمز گفت: «کمپین رامنی یک بی اعتمادی ذاتی به رسانه ‌ها داشت که تا حدی ناشی از بی ‌آبرویی پدر رامنی در رسانه ‌های چند دهه ی پیش است.»

او ادامه می‌ دهد: «جدا از این بی ‌اعتمادی، عناد و بدخواهی مستقیم هم وجود داشت. آن ‌ها رسماً هیچ جوابی به خبرنگاران نمی‌ دادند و گاهی توهین می‌ کردند و فکر می‌ کنم حالا جواب کارشان را گرفته ‌اند و این اتفاق اغلب با شدت فراوان رخ می‌ دهد.»

طبق گزارش ها، کمپین اوباما بهتر از کمپین رقیب جمهوری‌ خواه او توانسته با این وقایع سازگاری پیدا کند. به جای این که این کمپین منتظر بماند و ببیند توئیتر چه خبرهای بدی را برایش خواهد آورد، آن ‌ها اغلب خود در اوج وقایع حضور داشتند.

همبی در گزارش خود نوشته: «یک خبر منفی یا یک ویدیوی تحریک کننده ، مستقیم روی میز یکی از کارکنان کمپین اوباما در بازفید فرود می‌ آمد و در عرض چند دقیقه به توئیتر می‌ رسید و در این بین چندین کلیک و به اشتراک‌ گذاری مهم را تجربه می‌ کرد.»

دیوید آکسل ‌رود(۱۰) زمان نسبتاً زیادی را به عنوان مشاور ارشد کمپین اوباما گذرانده و ناظر رخ دادن اتفاقات توئیتری بوده و از این بستر برای تبلیغ یا انکار مسایلی هم استفاده کرده است. او از طریق تلفن گفت: «شما باید در هر میدانی که هستید، بجنگید. به نظرم کار ما خوب بود، ولی این مشارکت به پیش و به پس مثل این می‌ ماند که هر روز انتخابات است و آن چه که از دست می‌ رود، یک حس متعالی است که در نهایت فقط همین اهمیت دارد.»

تیم میلر (۱۱) سخنگوی سابق جان هانتزمن(۱۲) و دبیر فعلی PAC در واشنگتن؛ با وجود تمامی مشکلات، پوشش ‌های خبری امروزی را به نمونه ‌های گذشته ترجیح می‌ دهد. او به یاد دارد که در دوران دانشگاه به سیاست بسیار علاقه داشته و باید برای یافتن خبر کمپین ‌ها زحمت زیادی می‌ کشید؛ اما حالا هر جا که باشد، این خبر است که به سراغش می‌ آید.

او می‌ گوید: «حالا مردم می‌ توانند خبرها را در هزار جای مختلف پیدا کنند. می‌ توانند خبرهای طولانی، چه لیبرال و چه محافظه‌ کارانه را از هر جایی به دست بیاورند و از طریق توئیتر، ارتباط نزدیکی با کمپین ‌ها داشته باشند. بله، برخی مشکلات هم وجود دارد، ولی رای دهندگان به اطلاعات بیشتری در جاهای بیشتری دسترسی دارند و این هیچ اشکالی ندارد.»

تمام این ‌ها برای انتخابات بعدی به چه معناست؟ لیز سیدوتی(۱۳) ، دبیر بخش سیاست داخلی آسوشیتد پرس، عاشق توانایی رسانه ‌های اجتماعی برای دستیابی و سهیم کردن مخاطبین است؛ ولی از مسایلی که برای رسانه ‌های سیاسی به وجود می‌ آورد –همان تغذیه ی غول رسانه ‌ای- خوشش نمی‌ آید. او می‌ گوید: «نگران این مساله هستم که خبرنگاران چنان مشغول مسایل پرسر و صدا و هیجانی بشوند که یافتن حقیقت، پرسیدن سوالات مهم و انجام تحلیل را از یاد ببرند.»

همبی پیشنهاد می‌ دهد که سیاستمداران عصر توئیتر –فرماندار کریس کریستی(۱۴) ، فرماندار مارتین اومالی(۱۵) ، سناتور مارکو روبیو (۱۶) و سایرین- بر هیلاری رودهام کلینتون برتری خواهند داشت؛ او به رویکرد فرمان و کنترل متکی بود که در آن اطلاعات با دقت تقسیم ‌بندی شده و تمام خاطیان خبری تنبیه می‌ شدند.

همبی در پایان از خود و دیگران می‌ پرسید: «نمی‌ دانم مکانیسم جهان کلینتون، یعنی لایه ‌هایی گسترده ‌ای از کارکنان و خردمندان دهه ی نودی، آمادگی مقابله با نسل بعدی خبرنگاران اینستاگرامی را که بومی رسانه ‌های اجتماعی هستند و صحت را می‌ پرستند، دارند یا نه؟»

منبع:نیویورک تایمز، اول سپتامبر ۲۰۱۳


پی نوشت:

۱ DAVID CARR

۲ The Boys on the Bus

۳ Timothy Crouse

۴ Peter Hamby

۵ Shorenstein

۶ Zeke Miller

۷ anthropomorphic satellite trucks

۸ Maggie Haberman

۹ Politico

۱۰ David Axelrod

۱۱ Tim Miller

۱۲ Jon Huntsman

۱۳ Liz Sidoti

۱۴ Chris Christie

۱۵ Martin O’Malley

۱۶ Marco Rubio

  • Version imprimable de cet article Version imprimable
  • envoyer l'article par mail envoyer par mail
  • نوآوری‌های خبر‌نگاران در فضای خشونت‌بار مکزیک

    2 آذر 1394

    خبرنگاران ایران- گزارش‌گران محلی مانند اسپینوزا با بزرگ‌ترین خطرات مواجه‌اند. مشکلات اسپینوزا زمانی شروع شد که در سال ۲۰۱۲ یک مقام رسمی دولت به او گفت یا دست از پوشش اعتراضات دانشجویی بردارد یا «به سرنوشت رِجینا دچار می‌شود». که اشاره‌ی او به رجینا مارتینِز گزارش‌گر پروسسو بود که همان سال در خانه‌اش در خَلَپه خفه‌اش کرده بودند. مقامات رسمی مرگ او را به دزدان نسبت دادند اما اسپینوزا و سایر روزنامه‌نگاران معتقد بودند که دلیل قتل او گزارش‌ جرائم است. در ماه مه اسپینوزا تابلویی در بازار اصلی خَلَپه روبه‌روی ادارات دولتی نصب کرد که روی آن نوشته بود «بازار رِجینا مارتینز». هدف از این کار ادای احترام به مارتینز و اعتراض به روند تحقیقات بود.

  • روزنامه‌نگاری روباتی: آینده به سرعت از راه می‌رسد

    3 آبان 1394

    خبرنگاران ایران-روبات ها می توانند از طریق بانک عظیمی از متن های قابل مقایسه‌ که برای تولیدشان هزینه زیادی پرداخت شده است، زبان آموزی کنند. آن ها از راه مقایسه ی گزارش هایی که در طول دهه ها توسط اتحادیه ی اروپا و سازمان ملل تهیه شده‌اند و با صرف هزینه های گزاف توسط انسان به زبان های مختلف ترجمه شده اند، ترجمه به زبان های مختلف را انجام می دهند. وقتی از آنان ترجمه ای درخواست می شود، این ترجمه های از قبل انجام شده را برای یافتن الگوهای مشابه یا بخش‌هایی که بتوانند آنان را به هم وصل کنند، جست وجو می کنند.روبات ها درها را به روی کمپانی‌های جدید خبری خواهند گشود که وقتی نظم اوضاع به هم می‌ریزد، سر میرسند و قادرند فن آوری را آنگونه که مناسب است به کار گیرند.

  • بهشت امن ترکیه برای روزنامه‌نگاران خارجی جهنم می‌شود

    13 مهر 1394

    خبرنگاران ایران-برای سال‌ها ترکیه به‌عنوان بهشت امن روزنامه‌نگاران آزاد و محل و مرکزی باثبات و با فضایی امن برای روزنامه‌نگاران خارجی بود. آن‌ها می‌خواستند حوادث بعد از بهار عربی را پوشش دهند. اما از زمانی که روزنامه‌نگاران خارجی بحران‌های متعدد دولت ترکیه را پوشش خبری دادند و گزارش‌هایی درباره تظاهرات پارک گیزی استانبول در سال 2013 و واقعه نگران‌کننده معدنچیان در سال 2014، نوشتند، مورد تهدید مستقیم قرار گرفتند. مقامات ترکیه درحالی‌که خبرهای قابل‌قبول و قابل استنادی درباره درگیری‌های جنگجویان کرد با نیروهای داعش و دیگر گروه‌های درگیر در عراق و سوریه، وجود داشت، با دستور کتبی، از روزنامه‌نگاران خارجی خواستند که دراین‌باره سکوت کنند.