3 آبان 1392

سفرهای مطبوعاتی ؛ خبرنگاران روابط عمومی دولت اند یا بارتاب دهنده واقعیت

3 آبان 1392

خبرنگاران ایران -نیکی آزاد :"خبرنگار اعزامی " این واژه ای است که مدتهاست تنها از تلویزیون دولتی ایران و یا برخی خبرگزاری های دولتی شنیده می شود، خبرنگارانی که به سفرهای خارجی مسوولان دولتی دعوت می شوند .این خبرنگاران در گزارش هایشان تلاش می کنند، نشان دهند سفرهای انجام شده توسط مسوولان حکومت کاملا موفقیت آمیز بوده است .آنها گاهی در نقش روابط عمومی دولتها عمل می کنند.

اما این روزها اتفاق جدیدی در این باره هم رخ داده است و محمد جواد ظریف، وزیر خارجه دولت یازدهم در سفر اخیرش به سوئیس از تعدادی از خبرنگاران روزنامه های غیر دولتی هم خواست تا او را همراهی کنند .

در سفر ظریف به ژنو 33 خبرنگار ایرانی وی را همراهی می کردند که به جز خبرنگاران ایسنا، ایرنا، فارس، واحد مرکزی خبر و تسنیم و ... خبرنگارانی از 5 روزنامه شرق ، بهار،اطلاعات، ایران، رسالت نیز همراه هیات مذاکره کننده برای پوشش خبری به این سفر اعزام شدند.

آیا خبرنگاران این روزنامه ها که مدتهاست از سفرهای مطبوعاتی خارجی حذف شده اند می دانند هدف از این سفرها چیست و آنها در این سفرهای مطبوعاتی چه وظیفه ای بر عهده دارند ؟ آیا همراهی خبرنگار با دولتمردان در سفری که هزینه اش توسط دولت تقبل می شود به معنای چشم بستن بر برخی واقعیتهاست؟ روزنامه نگاران خارجی در سفرهای مطبوعاتی شان چگونه رفتار می کنند آیا آنها ملزم به رعایت مرامنامه های خاصی هستند؟ روزنامه نگار در چنین سفرهایی دقیقا باید بر چه مسائلی تمرکز کند ؟آیا خبرنگارانی که شیفته سیاستمداران هستند می توانند وظایف خود را در این گونه سفرها به خوبی انجام دهند ؟

دو خبرنگار ایرانی که چنین سفرهایی را داشته یا دست کم خبرنگاران تحت نظارت شان را به چنین سفرهایی اعزام کرده اند تجربیات شان را در این باره با ما در میان می گذرانند و به سوالات مان پاسخ می دهند.

شاخه روابط عمومی همراه دولت در سفرهای مطبوعاتی

امید معماریان، یکی از خبرنگارانی است که با او در این باره گفتگو می کنم .او ازسال 83 تجربه پوشش خبری کنفرانس های بین المللی را در کارنامه خود دارد .او همچنین در صفحه فیس بوک خود نوشت که در نیویورک به دیدار محمد جواد ظریف رفته و از او خواسته تا خبرنگاران روزنامه های مستقل هم بتوانند دولتمردان ایران را در سفرهای خارجی شان همراهی کنند .

او در این باره بیشتر توضیح می دهد :« در این گونه سفرها دیده ام که بخش عمده ای از دستگاه خبری همراه هیات دولت، شامل خبرنگاران صدا و سیما و ایرنا و برخی دیگر از خبرگزاری های رسمی و نیمه رسمی هستند و عملا به عنوان شاخه روابط عمومی هیات دولت عمل می کنند. شاید نگران آن هستند که دوباره دعوت نشوند یا رسانه های دولتی عملا دستورالعملی دارند که فقط به تعریف و تمجید و پوشش یک طرفه و حتی به دروغ وقایع بپردازند. به همین جهت جای خبرنگاران رسانه های مستقل در این سفرها خالی است خبرنگارانی هم که دعوت می شوند باید توسط سردبیرشان توجیه شوند که هدف از سفر چیست و این دسترسی دلیلی نشود، برای قربانی کردن پوشش وقایعی که رخ می دهد و تمایل پیدا کردن به نرم شدن در برابر مسوولان دولتی به گونه ای که بخشهایی از حقیقت عملا نادیده گرفته شوند .»

می پرسم در دیدار با آقای ظریف چه گونه شد که موضوع سفر خبرنگاران رسانه های غیر دولتی را طرح کردید و هدفتان از این خواسته چه بود ؟ که امید معماریان در پاسخ می گوید :« در سفر آقای روحانی به نیویورک مسائلی را دیدم که مرا مصمم کرد بعدا با آقای ظریف در این باره صحبت کنم .در جریان این سفر، یکی از خبرنگاران ایرنا به من در نیویورک گفت: « ما باید کمک کنیم اینها(آقای روحانی و هیات همراه) به اهدافشان برسند». به او گفتم به ما چه ربطی دارد و ما چه کمکی می‌توانیم بکنیم؟ آنها باید خودشان کمک کنند مسائلشان حل شود. ما در نهایت فقط یگ گزارشگر بی طرف وقایع هستیم. همان فرد و البته افراد دیگر، دائم جلوی دست و پای مسوولان بودند و به نظرم حتی کارهای خرده ریز آنها را هم انجام می دادند. وقتی خبرهای ایرنا و یا صدا و سیما را می دیدم، به عنوان کسی که آنجا حاضر بود، به نظرم رسید این خبرنگاران بیانیه های روابط عمومی ریاست جمهوری را می نویسند. من همه این موارد را به آقای ظریف گفتم عمده بحثی که بین ما درگرفت این بود که مقامات حکومتی باید از خبرنگاران بخواهند که «منصف» باشند و فراتر از آن نخواهند. به او گفتم که سالهاست مسوولان در قبال کمی امکانات می خواهند خبرنگاردر خدمت آنها باشد. آقای ظریف، البته معتقد بود که همین «منصف» بودن کفایت می کند و این به نفع دولت است .به همین جهت وقتی از ایشان درخواست کردم در سفرهای بعدی دو خبرنگار همراه هیات اعزامی باشد - حداقل- قبول کردند. البته اول با مدیرکل رسانه ای هماهنگ کردند و بعد از اینکه درباره موضوع بودجه تایید گرفتند، قول دادند که در سفرهای بعدی خبرنگاران مستقل یا نشریات غیرحکومتی را دعوت کنند. حالا بگذریم که خود خبرنگار یا نشریه مستقل در ایران هم در تعریفش مشکلات زیادی دارد. یعنی وقتی یک روزنامه که من آن را روزنامه مستقل ( یا غیردولتی) محسوب می کنم، در صفحه اولش مطلب اول خود را به تولد هفتاد سالگی محمد خاتمی، اختصاص می دهد به نظرم این تعاریف دچار مشکل جدی می شود. اخر کدام سردبیری این چنین خبط حرفه ای را می کند و جشن تولد یا تولد ۷۰ سالگی یک سیاستمدار را خبر اول می کند .»

او ادامه می دهد :«به هر حال در جریان سفر آقای ظریف چندین خبرنگار از رسانه های غیر متعارف دعوت شدند. این اتفاق خیلی خوبی است. حداقل نشان دهنده این است که بخشی از دستگاه اجرایی کشور به ضرورت حضور خبرنگاران مستقل اعتقاد دارد. در عین حال باید همیشه از مسوولان درخواست کرد، باید با آنها صحبت کرد، توجیهشان کرد و در نهایت نشان داد که حضور خبرنگاران حرفه ای و منصف در سفرهای مطبوعاتی بسیار بهتر از همراهی یک عده سیاهی لشکر از خبرنگارانی است که ده کار مختلف را همزمان برای هیات دولت انجام می دهند به جز کاری که قرار است انجام شود. به علاوه خیلی از خبرنگاران اعزامی از ایرنا و صداوسیما و .... معمولا یا نوبتی می آیند یا مکانیسم شایستگی در انتخاب آنها نقش چندانی ندارد. اما به نظر من حضور خبرنگاران حوزه بین الملل روزنامه هایی که سالهاست ما مطالب شان را می خوانیم و با طرز تفکرات و مهارت های آنها آشنا هستیم خیلی متفاوت است .»

او اظهار امیدواری می کند :« امیدوارم در مورد حدود و ثغور و کیفیت پوشش خبری این خبرنگاران و تفاوت آنها با رسانه های دیگر حکومتی بحث شود تا ببینیم چقدر رعایت مسائل حرفه ای در پوشش خبری آنها در نظر گفته شده است .هر چند به لحاظ فنی، برای خبرنگاری که برای اولین باربه سفرهای مطبوعاتی این چنینی دعوت می شود تا حدود زیادی همه چیز شاید مشکل باشد. اما به تدریج در این کار خبره می شوند. بنابراین تا حدی هم باید انتظاراتمان را از خبرنگارانی که تازه چنین تجربه هایی را پشت سر می گذارند منطقی کنیم. اما باید در این باره بیشتر صحبت کنیم .»

نقش نظارتی یا خنثی ؟

«ازآنجا که خبرنگار، چشم بینای جامعه است و می تواند به عنوان واسط میان مردم و حکومت عمل کند، پس همراهی اش با یک مقام دولتی یا حکومتی،در سفرها می تواند نقش نظارتی داشته باشد . البته این نقش نظارتی در شرایطی می تواند غیر مفید یا حداقل خنثی شود.» اینها گفته های عبدالرضا تاجیک ، روزنامه نگار دیگری است که در این باره به پرسش هایم پاسخ می دهد .

او می گوید :«به عنوان مثال خبرنگاری که جهت پوشش خبر از کشور مبدأ به کشور یا سازمان مقصد می رود، هم می تواند نحوه عملکرد مسئولان کشور خود را ببیند و هم می تواند نظاره گر چگونگی رفتار طرف مقابل مسئول ایرانی باشد. او با تخصص و تسلط، تلاش می کند تا بدون واسطه به اخبار و اطلاعات دست پیدا کرده و آنها را به جامعه خود منتقل کند. از سوی دیگر ارتباط نزدیک با متن حادثه به او کمک می کند تا تحلیل دقیق تری نیز ارائه دهد. همانطور که می تواند فضا را نیز دقیق تر تبیین کند. این موضوع زمانی اهمیت پیدا می کند که ببینیم عموماً رسانه های دولتی یا حکومتی چه نقشی در انتقال اخبار سفرهای مسئولان دارند. آنان در بهترین حالت انتقال دهنده نقاط قوت خواهند بود و گزارش هایشان می تواند به نوعی حالت حمایتی داشته باشد. بنابراین خبرنگاران شاغل در رسانه های غیر دولتی می توانند با دست بازتری در این خصوص عمل کنند.»

با این همه تاجیک با نگاه انتقادی به سفرهای مطبوعاتی نگاه می کند :«متأسفانه سفرهای مطبوعاتی به خارج از کشور عموماً از طرف مسئولان رسانه ها به عنوان یک پاداش برای خبرنگاران در نظر گرفته می شود. گویا برداشت مسئولان یک رسانه از درخواست یک نهاد دولتی یا غیر دولتی مبنی بر معرفی یک خبرنگار برای سفر مطبوعاتی و تهیه گزارش، این است که آن نهاد، امتیازی به رسانه داده است. البته این اتفاق عموماً در حوزه سیاسی و بین الملل بیشتر نمود دارد. بنابراین با این دید، خبرنگار اعزامی نیز فکر می کند به سفر تفریحی رفته است. »

به گفته او به این ترتیب انتخاب ها می تواند غیر تخصصی شود. مثلا فردی انتخاب شود که میزان آشنایی اش با کشور یا سازمان محل اعزام، خیلی کم باشد. نکته مهم دیگری که ممکن است نادیده گرفته شود، مسأله دانستن زبان غیر فارسی است. از آنجا که زبان رسمی جلسات بین المللی، انگلیسی است، عدم تسلط یا ندانستن این زبان، از توان روزنامه نگار می کاهد. در نتیجه او نمی تواند گزارش دقیقی را از کل برنامه ها ارائه دهد یا با حاضران ارتباط بگیرد. »

خبرنگارانی که فکر می کنند به جنگ و یا تفریح رفته اند

آیا این گونه اطلاع رسانی، یعنی طرفداری صرف خبرنگار از مسوولان حکومتی در سفرهای مطبوعاتی خواسته ای است از سوی رسانه ؟ یا خبرنگار چنین بینشی دارد یعنی فکر می کند در سفر به غرب باید حامی هیات همراه باشد ؟ اگر خبرنگاری به این گونه اطلاع رسانی تن ندهد آیا از گردونه سفرهای مطبوعاتی خارج خواهد شود ؟

تاجیک به گزینش های امنیتی در انتخاب خبرنگارانی که به سفر مطبوعاتی می روند اشاره می کند :« با این نگاه، شانس انتخاب روزنامه نگاری که کمی با سیاست های کلی حاکمیت زاویه داشته باشد، کم خواهد شد. البته تمایل دعوت کنندگان هم این است که فرد کم دردسرتری البته از نگاه خودشان انتخاب شوند. نکته دیگر توقع نهاد یا سازمان دعوت کننده است که عموماً هزینه سفر را پرداخت می کند. آنها تمایل دارند تا خبرنگاران در گزارش هایشان به نحوی نشان دهند که این سفر موفقیت آمیز بوده است.نکته بعد هم خبرنگارانی هستند که وجهه تفریحی یک سفر مطبوعاتی بر وجهه خبری آنها برتری پیدا می کند، در آن وقت است که خبرنگار سعی خواهد کرد تا خود را بیشتر با خواسته های مسئولان وفق دهد تا شاید شانس سفرهای بعدی را از دست ندهد. چرا که بر اساس نکته اول، مسئولان رسانه از آنجا که به این سفرها به عنوان پاداش نگاه می کنند، سعی می کنند تا در هر سفری یک نفر از اعضای خود را اعزام کنند. از همین رو وقتی گزارش های خبرنگاران اعزامی را مرور کنیم متوجه می شویم که اصل کلام همه گزارش ها، یکی است؛ منتها با کمی تفاوت در ادبیات. »

به گفته این روزنامه نگار بی تحرکی خبرنگاران اعزامی و مطیع بودن آنها از برنامه های نهاد اعزام کننده، باعث شده است تا تعداد مصاحبه های اختصاصی با افراد غیر ایرانی بسیار کم باشد. که این امر باعث می شود که در همه گزارش ها عموما یک نگاه غالب باشد. امید معماریان اما در این باره می گوید :«البته این مساله به فرهنگ سیاسی و مطبوعاتی ما هم بر می گردد . برخی ازاین خبرنگاران که به همراه مسوولان کشور به غرب می آیند از نظر فکری و بینش تصور می کنند ما ایرانی ها یک طرف هستیم و همه دنیا یک سوی دیگر و انگار آمده اند به جنگ. حتی یکی از افراد هیات اعزامی آقای احمدی نژاد در سفری گفته بود :«اینجا احساسم مثل شبهای عملیات است» (نقل به مضمون). منظورش شبهای عملیات و جنگ بود. یعنی با چنین دیدگاهی ، خبرنگاری که همراه است، اگر بخواهد حتی منصفانه بنویسد با مشکل مواجه می شود. حتی ممکن است متهم به خیانت شود و وقتی بر می گردد دستگیر شود. این ها به فرهنگ سیاسی مسوولان ما که در دولت آقای روحانی هم البته کم شمار نیستند، بر می گردد . بله در این دولت آقای ظریف هست که در سال ۲۰۱۳ زندگی می کند اما از آن طرف آقای آشنا مشاور آقای روحانی را هم داریم که در سالهای جنگ زندگی می کند .»

قواعد بین المللی روزنامه نگاری و تامین هزینه های سفر مطبوعاتی

قواعد بین المللی روزنامه نگاری در دنیا به خبرنگاران اجازه نمی دهد که سیاستمداران هزینه کار حرفه ای شان را بپردازند چرا که چنین کاری سبب می شود خبرنگار در جریان پوشش خبرهای حوزه مربوطه با نرمش یا جانبداری به انعکاس موضوعات بپردازد. حتی وقتی خبرنگاری قرار مصاحبه با سیاستمداری دارد و مثلا با سیاستمداری ناهار می خورد، باید خودش هزینه اش را بپردازد و اجازه ندهد که مصاحبه شونده صورت حساب او را هم حساب کند. بنا بر درجه حرفه ای بودن یک رسانه، این سخت گیری ها هم شدت می یابد. درباره سفرهای خارجی و با توجه به بالا بودن هزینه ها اما قواعد دیگری وجود دارد و همه این دستور العمل ها تحت نظارت جدی رسانه و سردبیر دنبال می شود .

امید معماریان در این باره می گوید :«در مورد سفرهای خارجی، دولت‌ها برای پوشش خبرهای حوزه سیاست خارجی و مناسبت های بین المللی که در آن مسوولان دولتی حضور دارند، معمولا خبرنگار اعزام می کنند . مثلا در آمریکا در جریان کمپین های انتخاباتی و یا سفر رئیس جمهور به کشورهای دیگر برخی خبرنگاران دعوت می شوند و چون رسانه ها توانایی فراهم آوردن چنین امکاناتی را ندارند هزینه هایی مانند هتل و اقامت خبرنگاران به عهده رئیس جمهور است. چنین هزینه هایی برای فراهم آوردن امکانات خبرنگاران برای انجام فعالیت های حرفه ای آنها انجام می شود . البته در امریکا خیلی از رسانه های بزرگ، در کشورهای متعدد خبرنگار دارند و در چنین مواردی خبرنگار مقیم آنها به پوشش خبری شان می پردازد. اما کشورهایی هم هستند که خبرنگاری ندارند و در برخی موارد از برخی رسانه ها میخواهند یک خبر نگارمعرفی کنند. سردبیران وقتی که خبرنگاری را برای پوشش خبری اعزام می کنند، نحوه پوشش خبری آنها را در هنگام سفر بررسی می کنند و اگر با توجه به مطالبی که گفته شده احساس کنند که خبرنگارشان جانبدارانه به پوشش خبر پرداخته این موضوع را برای سفرهای بعدی در نظر می گیرند . سیاست مداران همواره می خواهند که خبرنگاران در جهت منافع شان بنویسند و از آنها تصویر خوبی ارائه کنند، و اگر از خبری اطلاع دارند که انتشارش باعث خجالت سیاستمدار می شود، از آن حذر کنند اما در عین حال آنچه برای بنگاه های خبری و حتی برخی سیاستمداران اصل است این است که خبرنگار باید منصفانه به گزارشگری بپردازد. اگر منصفانه باشد، سیاستمدار هم نباید از آن ناراضی باشد. »

عبدالرضا تاجیک هم در این باره توضیح می دهد :« خبرنگار در همه حال حتی وقتی به سفر مطبوعاتی می رود باید به تمام اصول خبر نویسی و گزارش نویسی متعهد باشد.یعنی تقبل کردن هزینه سفر از سوی یک نهاد یا بالا بردن شانس انتخاب مجدد برای سفرها نمی تواند او را از وظیفه اصلی اش باز دارد.هزینه سفرهای مطبوعاتی با توجه به وضعیت مالی روزنامه ها، نکته ای است که مسئولان یک رسانه سعی می کنند تا آن را به گونه ای تأمین کنند تا فشار مالی برای رسانه نداشته باشد. پس وقتی یک نهاد دولتی یا غیر دولتی این هزینه را تقبل کند، آن رسانه با عنوان کردن این موضوع که گزارش را خبرنگار اعزامی ما ارسال کرده است، هم اعتبار خود را افزایش می دهد و هم به این ترتیب هزینه سفر را از مکان دیگری تأمین می کند. نکته مهم در این فرآیند، این است که مسئولان رسانه ها توجه بیشتری دارند تا رابطه خود با نهاد دعوت کننده را حفظ کنند. چنین نگاهی می تواند بر کار نهایی گزارشگر تاثیر بگذارد.»

خبرنگاران شیفته قدرت و سفرهای مطبوعاتی

آیا خبرنگاری که شیفته سیاستمدار است می تواند در چنین سفرهایی این شیفتگی را کنار بگذارد و منصفانه خبر و گزارش بنویسد ؟

به گفته امید معماریان خبرنگاران شیفته قدرت باید این انتخاب را به سردبیرشان بدهند که خبرنگار دیگری به جای آنها به سفر اعزام شود.

او می گوید :« در جریان سخنرانی آقای روحانی دیدم که خبرنگار همراه هیات اعزامی برایش دست می زند خبرنگاری که برای سیاستمدار - هر چقدر هم که شخصا دوستش داشته باشد- دست بزند، فاتحه اش خوانده است. من اگر سردبیر چنین فردی باشم صبح عذرش را می خواهم. خبرنگار در هر جایی که به عنوان خبرنگار دعوت شده است، از سوت و کف زدن و اشک ریختن برای مسوولان باید خودداری کند. اگر نمی تواند کارش را عوض کند . اگر به عنوان خبرنگار به جایی دعوت شده نباید دلبری و شیفتگی اش را نشان دهد و اگر نمی تواند به سردبیرش بگوید که من آقای روحانی یا آقای ایکس را که می بینم، آن قدر کنترلم را از دست می دهم که قلم در دستم نمی چرخد چون می خواهم از شوق زار زار گریه کنم. اما این حق را برای انتخاب دیگران به سردبیرش بدهد .»

او برای حرفهایش مثالی می آورد :« هیات ایرانی در جریان ماجرای تماس تلفنی آقای اوباما به آقای روحانی کاملا غیرشفاف عمل کرد و عملا به داستان بافی اقدام کرد و بخش هایی از آن هم تخیلی بود، در حالیکه روایت باید کاملا به همان شکل واقعی گفته می شد. اینجا جای خبرنگاران مستقل ، کسانی که فهم و شعوری متناسب با دنیای امروز داشته باشد خالی بود . »

او با اشاره به مواضع آقای روحانی در جریان سفر به نیویرک و جای خالی روزنامه نگاران مستقل هم تاکید می کند :« این مساله آقای روحانی و غیره هم ندارد. آقای روحانی هم علیرغم اینکه مدرک دکترای خود را از گلاسگوانگلستان گرفته است، حرف هایی می زند که مو به تن یک خبرنگار راست می شود. یعنی آقای روحانی می آید در نیویورک، در حالی که دهها تن از مخالفان و منتقدان حکومت - آن هم به ناحق- در زندان هستند، آقایان موسوی و کروبی و خانم رهنورد در زندان هستند، بهاره هدایت و مجید و توکلی و ضیا دری و بقیه در زندان هستند، آن موقع می گوید «گله های گذشته را فراموش کنیم» و آن موقع یک نفر هم به ایشان نمی گوید آقای روحانی، مردم گله ها را فراموش کنند در قبال چه چیزی؟ یک خبرنگارمستقل از کنار چنین مطلبی هرگز نمی گذرد .»

او بار دیگر با اصرار بر اینکه باید درباره این موضوعات بیشتر صحبت شود می گوید :«مسوولان حکومت باید بدانند که خبرنگاران روابط عمومی آنها نیستند. هرچقدر درباره زوایای این موضوع بیشتر کنکاش شود، مسوولان حکومتی و دولتی هم می فهمند خبرنگار منصف برای آنها بهره بسیار بیشتری دارد تا خبرنگاری که برای آنها پادویی می کند و نقش روابط عمومی دارد. آنها باید متوجه این موضوع بشوند.»

  • Version imprimable de cet article Version imprimable
  • envoyer l'article par mail envoyer par mail
  • از گشت ارشاد تا تبلیغات زیاد یک روزنامه دولتی و نبود نشریات محافظه کار

    23 آبان 1394

    خبرنگاران ایران- آنچه نمایشگاه مطبوعات امسال را از سالهای گذشته متمایز می‌کند، انصراف تعدادی از مطبوعات و خبرگزاری‌های جناح راست یا مخالف دولت است که پیش از برگزاری نمایشگاه مطبوعات اعلام کردند در آن حضور نخواهند یافت. وقتی در نمایشگاه مطبوعات امسال راه می‌روی خیلی زود نبود این نشریات را متوجه می‌شوی، خیلی‌ها معتقدند این رسانه‌ها و خبرنگارانشان وابسته به نهادهای امنیتی ایران هستند. آنها معمولاً با حضور در نمایشگاه و برگزاری نشستهای انتقادی و شعارهایی علیه دولت و یا در سال های ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد علیه آنچه" فتنه گران "می‌خوانند، فضایی متفاوت را در نمایشگاه به وجود می‌آوردند، فضایی رادیکال که معمولاً به ایجاد تنش بین گروه‌ها و رسانه های منتقد آنان نیز منجر می‌شد.

  • یک بررسی آماری: ایرانی‌ها از کجا خبر می‌گیرند

    11 آبان 1394

    خبرنگاران ایران-با همه‌گیر شدن اینترنت و مخصوصا اینترنت‌های همراه در ایران، دسترسی به منابع خبری آن‌لاین برای گرفتن اطلاعات سریع‌تر شده و آنها در صدر منابع خبری آن دسته از ایرانیانی قرار گرفته‌اند که فعالانه پیگیر اخبار و رویدادها هستند. قطعا در این میان، بعضی منابع خبری از منابع دیگر مراجعان بیشتری دارند و در اصطلاح پرترافیک‌تر هستند. در این گزارش سعی شده‌است براساس اطلاعاتی که سایت الکسا فراهم می‌کند، پرمراجع‌ترین سایت‌های خبری ایرانی معرفی شده و باهم مقایسه شوند.

  • برنده نوبل ادبیات تحصیلکرده مدرسه روزنامه نگاری است

    23 مهر 1394

    خبرنگاران ایران-می‌خواهید برنده نوبل ادبیات شوید؟ به مدرسه روزنامه‌نگاری مینسک در بلاروس بروید. شاهد از غیب رسید: سوتلانا الکسیویچ، برنده جایزه نوبل ادبیات سال 2015 است. مارتا باسلز از گاردین او را این‌طور معرفی می‌کند: «یک نویسنده بلاروس و کسی که کتاب‌های تاریخ شفاهی او صدای هزاران نفر را که موجب انفجار درونی اتحاد جماهیر شوروی شدند را ثبت کرده است.»کتاب‌هایش که به گفته خودش 10 سال طول کشید تا نوشته شوند، بر اساس گفتگوهایی است که با مردم انجام داده است. بیشتر این مردم زن و کودک هستند. کسانی که در بحران‌های دردناکی چون حمله اتحاد شوروی به افغانستان و نشت اورانیوم از نیروگاه اتمی چرنوبیل، زندگی می‌کردند.