18 خرداد 1392

نگاهی به تجربیات سخت و متمایز حرفه روزنامه ‌نگاری

روزنامه نگاران زن از موقعیت‌ های ترسناک و طاقت فرسا می گویند

18 خرداد 1392

نوشته: جودی وودراف*

ترجمه و تلخص: انوشه جاوید

خبرنگاران ایران -حدود 16 سال پیش بود که گروهی از زنان خبرنگار آمریکا اقدام به برپایی نخستین کنفرانس بین ‌المللی ویژه زنان روزنامه ‌نگار کردند. این کنفرانس که در واشنگتن برگذار شد، با سرعتی غیرقابل تصور ماهیت خود را از مجمعی متمرکز بر تکنولوژی ‌های درحال گذار و موانع جنسیتی در محیط کار، به فرصتی برای به اشتراک گذاشتن تجربیات سخت و متمایز حرفه روزنامه ‌نگاری تغییر داد. در واقع موضوع سختی های کار روزنامه نگاری برای زنان تبدیل به هسته ‌ی اصلی گفتارهایی شد که شرکت کنندگان مایل به صحبت و گفت و گو درباره آن بودند.

بسیاری از سخنرانان نخستین کنفرانس بین المللی ویژه زنان روزنامه نگار از موقعیت‌ های ترسناک و طاقت ‌فرسایی که در طول انجام کار با آنها برخورد داشتند سخن گفتند. موضوعاتی که شاید خیلی از خبرنگاران آمریکایی حتی تصور آن را هم نمی توانستند بکنند. همت این زنان برای انجام کار خود در مقابل نیروهای مختلف از آزارها و مخالفت‌ های دولتی گرفته تا تهدید به خشونت از سوی خلافکاران و گروه ‌های زیرزمینی، بنیاد بین ‌المللی رسانه ‌و زنان را بر آن داشت تا جایزه ا‌ی را تحت عنوان شجاعت روزنامه ‌نگاری بنیان ‌گذاری کند. بررسی ها نشان می دهد در سال‌ های گذشته با وجود تفاوت های فراوان در شیوه زندگی و کار در پنج قاره ‌ی جهان، همه زنان شجاع و قدرتمندی که موفق به دریافت این جایزه شده‌ اند، در برخی موارد و اصول با هم مشترک هستند.

• درست مثل «کارمن گاراچاگا»، «جینث بودیا لیما» و «جیل کرول»، بسیاری از دریافت کنندگان این جایزه از خط مقدم جبهه‌ های جنگ به خبرنگاری پرداخته‌ اند – و در برخی موارد، از جبهه ‌ی چندین جنگ مختلف. در سال 1998 میلادی، «آنیا نیدرینگاس» که یک عکاس آلمانی بود، بر اثر انفجار یک نارنجک از خودروی در حال حرکت در خط مقدم جبهه جنگی که در کوزوو به راه افتاده بود به بیرون پرتاب شد. یک سال بعد از این رویداد نیروهای ناتو به اشتباه او و همکارانش را در مرز میان کوزوو و آلبانی مورد هجوم بمب‌ های خود قرار داد. وی چندی پیش (حدود یک سال پیش)، وقتی مشغول ارسال خبر از تظاهرات یوگسلاوی بود، با یک خودروی پلیس تصادف کرد و پایش شکست. کویت، عراق و برخی دیگر از کشورهای خاورمیانه نیز در زمره سایر نقاطی هستند که با وجود خطرات بسیار، تحت پوشش خبری او قرار گرفته‌ اند.

• دو خبرنگار دیگر هم در حالی برنده ‌ی این جایزه شده اند که برای انتشار گزارش ‌های خبری، آزادی فردی خود را به خطر انداخته و توسط دولت ‌های حاکم خود به زندان انداخته شده بودند. «کریستین آنیان ‌وو» که سردبیر یک هفته‌ نامه ‌ی مستقل در نیجریه بود، موجب خشم دیکتاتور این کشور «ژنرال ثانی آباچا» شد و بابت خبرهایی که در هفته ‌نامه ‌ی خود منتشر کرد، به حبس ابد محکوم شد. «گائو یو»، یک خبرنگار چینی مستقر در پکن نیز به جرم انتشار اسرار دولتی محکوم شناخته شده و قبل از عفو به دلایل پزشکی، شش سال را در زندان سپری کرد؛ البته نباید از یاد برد که او هنوز هم درمان نشده است.

• برای برخی از خبرنگاران، مثل «میبل ران ‌فالت» که در کشور پاراگوئه زندگی می کند، پاسخ خشونت‌ آمیز دولت به افشاگری های این خبرنگار نه تنها خود وی بلکه خانواده ‌او را هم تحت الشعاع قرار داد و آسایش را از آنها گرفته است. در سال 1989 میلادی، ران ‌فالت پس از انتشار مقاله ‌ای در مورد رسوایی‌ های تجاری- دولتی مورد هجوم یک مرد ناشناس قرار گرفت. حدود شش سال بعد، او در حالی که به همراهی یک راننده مشغول تحقیق در مورد حلقه ‌ی قاچاق گازوئیل بود، مورد تعقیب سه نفر مسلح قرار گرفت و در سال 2000 میلادی به مرگ تهدید شد. سه سال بعد از این اتفاق- در حالی که هنوز به عنوان یک خبرنگار مشغول به کار بود- چند نفر کوشیدند دختر 11 ساله ‌ی او را بدزدند.

باید اعتراف کرد در مقابل چنین خشونت‌ ها، تهدیدها و آزارهای جسمی غیرقابل باور، این زنان خبرنگار شجاعت مثال زدنی از خود به نمایش گذاشته‌ اند. اخیراً زنان روزنامه ‌نگاری که شجاعت اخلاقی از خود به نمایش گذاشته‌ اند و در مقابل رفتار خشونت ‌آمیز اما ظریف افراد دولتی که پذیرای هیچ گونه انتقادی نبوده ‌اند، نیز مورد تقدیر قرار گرفته ‌اند.

برای افرادی که هر ساله درگیر انتخاب برگزیدگان حوزه رسانه هستند، این اعمال دلاورانه یادآور این مساله است که روزنامه نگاران واقعی (به ویژه زنان روزنامه نگار) برای حفظ ارزش ها و آرمان هایشان نه تنها شغل و منبع درآمدشان، بلکه زندگی، آزادی، سلامت جسم و روح و گاهی سلامت نزدیکان شان را باید به خطر بیندازند. آن چه ما از هر کدام از این زنان می‌ آموزیم – وقتی خودشان از مشکلات و سختی‌ هایشان می‌ گویند- تمایلی عمیق، ریشه دار و غیرقابل انکار به ادامه ‌ی راه با وجود تمامی خطرات و ریسک ‌ها است. این مساله در عین سادگی بسیار حیرت‌ آور است: انتقال خبرها و اطلاعات درست و واقعی به هموطنان خود که شاید برای تامین یا حفظ رفاه فعلی و آتی زندگی خود و جامعه شان، نیازمند همین خبرها باشند.

منبع:

http://www.nieman.harvard.edu/repor...

* توضیح: جودی وودراف بیش از سه دهه برای شبکه‌ های خبری بزرگ و معتبری همچون CNN، PBS و NBC کار کرده است. او متخصص خبرنگاری در حوزه سیاسی است و وابسته ‌ی ویژه ‌ی PBS و یکی از موسسین بنیاد بین‌المللی رسانه ‌ی زنان است.

  • Version imprimable de cet article Version imprimable
  • envoyer l'article par mail envoyer par mail
  • اصول رفتاری روزنامه‌نگاران در اعلامیه سازمان بین المللی روزنامه‌نگاران

    2 آذر 1394

    خبرنگاران ایران-در ماه مه اسپینوزا تابلویی در بازار اصلی خَلَپه روبه‌روی ادارات دولتی نصب کرد که روی آن نوشته بود «بازار رِجینا مارتینز». هدف از این کار ادای احترام به مارتینز و اعتراض به روند تحقیقات بود.اعلامیه سازمان بین المللی روزنامه‌نگاران(IFJ) درباره اصول رفتاری روزنامه‌نگاران به عنوان یک استاندارد حرفه‌ای برای روزنامه‌نگارانی شناخته می‌شود که در فرایند جمع‌آوری، انتقال، انتشار و اظهارنظر درباره اخبار و اطلاعات در رویدادهای توصیفی نقش دارند.

  • جنگ با دوربین؛ مروری کوتاه بر زندگی رابرت کاپا، عکاس خبری

    15 آبان 1394

    خبرنگاران ایران- «اگر عکس‌تان خیلی خوب نشده، به این خاطر است که خیلی نزدیک نشده‌اید.» اگر عکاس خبری باشید، احتمالا این جمله را شنیده‌اید. جمله‌ای از «رابرت کاپا» یکی از مهم‌ترین عکاسان خبری جهان که شهرتش را بیشتر از هرچیز مدیون عکس‌هایی است که از پنج جنگ بزرگ قرن بیستم ثبت کرد؛ جنگ داخلی اسپانیا، جنگ دوم چین و ژاپن، جنگ جهانی دوم (بخش اروپایی جنگ)، جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل و همین‌طور جنگ اول هندوچین (جنگ استقلال ویتنام از فرانسه). دوستش «جان اشتاین‌بک» ـ نویسنده آمریکایی ـ درباره‌اش نوشته است: « نمی‌توانید جنگ را تصویر کنید،چون جنگ نوعی احساسات است. اما او می‌توانست هول جنگ را در چهره یک کودک به تصویر بکشد.» ۲۲ اکتبر، ۳۰ مهر سالروز تولد رابرت کاپا بود که در ۴۱ سالگی در یکی از آخرین جنگ‌هایی که به‌تصویر کشید، کشته شد.

  • روزنامه‌نگاری که عامدانه و آشکار «بی‌طرفی» را کنار گذاشت

    7 مهر 1394

    خبرنگاران ایران- پاپ فرانسیس، رهبر کاتولیک‌های جهان هفته گذشته برای نخستین بار به آمریکا سفر کرد و یکی از مهم‌ترین سخنرانی‌هایش را در این سفر در مقابل کنگره انجام داد. او در این سخنرانی از چهار شخصیت تاریخی ایالت متحده نام برد که برای دنیای ناامن امروزی می‌توانند منبع الهام باشند؛ «آبراهام لینکلن»، «مارتین لوتر کینگ»، «دورتی دِی» و «توماس مرتن». شیوه‌ای که او در روزنامه‌نگاری آمریکا دنبال کرد، نمونه‌ای مناسب از روزنامه‌نگاری «مدافعه‌گر» محسوب می‌شود؛ سبکی از روزنامه‌نگاری که با کنار گذاشتن عامدانه و آشکار «بی‌طرفی»، عملگرایی و دفاع از اندیشه و عقیده‌ای خاص را سرلوحه خود قرار می‌دهد.