30 آذر 1391

تبعیض های نوشته و نانوشته علیه روزنامه نگاران زن- دوازدهم

آیا ارزش کار خبرنگاران زن برابر با مردان است

30 آذر 1391

خبرنگاران ایران: آیا ارزش کار خبرنگاران زن به مانند خبرنگاران مرد است؟ این سوالی است که شاید چون جوابش بسیار واضح و روشن است حتی به طور عمومی مورد پرسش واقع نشده است اما سوال دیگری که در پی آن می‌آید این است که پس چرا هنوز در دنیای رسانه‌های قرن ۲۱ میلادی تفاوت دستمزد بین خبرنگاران زن با مرد وجود دارد؟

از تحریریه‌های ایران خارج می‌شویم و به تحریریه‌های توسعه یافته ایالات متحده آمریکا می‌رویم. «سوزان ایرید» گزارشگر با تجربه رسانه‌های آمریکایی از تجربه‌های خود و همکارانش در این زمینه می‌نویسد. او چندین سال است که به طور مرتب در مورد زنان و مشکلات اشتغال آن‌ها می‌نویسد. نوشته‌های او در «نیویورک تایمز»، «نیوریپابلیک» و «د امریکن پروسپکت» منتشر شده‌اند. برای کار او در حوزه زنان خبرنگار، یک کمک مالی از صندوق دیک گولدنسون تعلق گرفت تا اهدافش را بهتر در این زمینه پیش ببرد.

شاید شنیدن تجربه‌های او و همکارانش که به روایت خود او در آمده جالب باشد. تجربه‌هایی که نشان می‌دهد هنوز تبعیض جنسیتی در کار رسانه وجود دارد:

سوزان ایرید: من هیچ وقت متوجه معنی فاصله دستمزد نبودم تا اینکه در سال ۱۹۹۴ با شبکه تلویزیون CBS به عنوان تهیه کننده خارجی دفتر لندن این شبکه قراردادی بستم. زمانی که متوجه شدم حقوقم پایین‌تر است بسیار متعجب شدم. بنابراین از چند مرد که به مانند خودم تهیه کننده شبکه CBS و همرده من با‌‌ همان میزان تجربه بودند درباره حقوقشان پرس و جو کردم. متوجه شدم، ۴۰ درصد بیشتر!

این موضوع من را حیرت زده کرد. من دو جنگ را برای CBS پوشش خبری داده بودم، برنده جایزه امی شدم. خودم را از رفتن به عروسی‌ها، تولد‌ها و یا تعطیلات محروم کردم تا خبرهای دسته اول ارائه کنم. اما در ‌‌نهایت متوجه شدم حقوق کمتری از مردهایی می‌گیرم که مانند من کار می‌کنند. من این موضوع را با معاون رئیس بخش خبر نیویورک درمیان گذاشتم. خیلی صحبت کردیم. در ‌‌نهایت او حقوق من را افزایش داد؛ اما باز هم ۱۸ درصد کمتر از مردان هم شغل من بود. خودش گفت که این ‌‌نهایت افزایش حقوقی بود که می‌توانست اعمال کند اما اگر بازهم خوشایند من نباشد می‌توانم کارم را ترک کنم.

این تجربه یک اتفاق بود. من همیشه به موضوع کار زنان علاقمند بوده‌ام اما پیش از این هرگز به طور کامل محل کارم را در این مورد تجزیه و تحلیل نکرده بودم. من موضوع را با زنان تهیه کننده دیگر در اداره درمیان گذاشتم و درباره حقوق خود با یکی از آن‌ها بحث کردم- او کمی بیشتر از من درآمد داشت- اما در ‌‌نهایت ما راضی شده بویم که در همین رده باقی بمانیم.

با این حال، من این موضوع را در آن زمان دنبال نکردم چرا که بلافاصله به نیویورک منتقل شدم و از وقتی که به نیویورک آمدم کار گزارشگری در موضوع زنان و موضوعات کاری آن‌ها را پیگیری کردم. من از اینکه چگونه می‌توان این موضوع را تغییر داد ناآگاه بودم.

چراکه هم اکنون خیلی از زنان به عنوان نیروی کار شناخته می‌شوند و در این میان یک نگرش عمومی وجود دارد- شامل خبرنگاران هم می‌شود- و آن اینکه فکر می‌کنند «مشکل زنان» حل شده است. دیدن آمار بالای زنان شاغل، حواسمان را از این پرسش که آیا در محیط کار با آن‌ها به عدالت رفتار می‌شود پرت کرده است. با این حال، در مقایسه با سال گذشته، هنوز هم تبعیض‌های جنسیتی و آزار و اذیت جنسی در محل کار حتی در سازمان‌های خبری وجود دارد. در سال ۲۰۰۰ میلادی، سردبیران و گزارشگران زن به طور متوسط ۹۰ درصد سردبیران و گزارشگران مرد درآمد داشتند. این آمار توسط وزارت کار ایالات متحده منتشر شده است. تصور کنید زن خبرنگاری را که کارش را از ساعت ۲۱ شروع می‌کند سالانه ۳۵ هزار دلار درآمد دارد که سالانه تا زمان بازنشستگی در ۶۶ سالگی ۴ درصد به این رقم اضافه می‌شود. در حالیکه مرد همکار او ده درصد بیشتر از او در سال بابت کاری که او هم آن را انجام می‌دهد می‌گیرد. یک مرد خبرنگار در واقع ۴۴۴ هزار دلار بیشتر از یک زن خبرنگار در طول عمر کاری خود دریافت می‌کند.

ارزش این اختلاف مالی را در فرصت‌های از دست رفته می‌توان ارزیابی کرد- خانه کوچک‌تر، امنیت بازنشستگی کمتر و.... چرا که وقتی زنان حقوق کمتری می‌گیرند در زمان بازنشستگی هم حقوق بازنشستگی کمتری دارند در حالیکه به طور میانگین زنان ۷ سال بیشتر از مردان عمر می‌کنند.

در سال ۱۹۷۲، تعدادی از زنان شاغل در نیویورک تایمز اعتراض‌های شدیدی را علیه مدیریت این مجموعه شروع کردند چرا که آن‌ها ۸۷ درصد مردان دریافتی داشتند و یعنی سه درصد کمتر از میانگین حقوق امروز خبرنگاران زن نسبت به خبرنگاران مرد. در ‌‌نهایت اعتراض آن‌ها شنیده شد و پیروز شدند.

اما چرا امروزه دیگر ما درباره شکاف دستمزد اعتراضی نمی‌کنیم؟ یک بخش این موضوع به این دلیل است که به طور معناداری در حال حاضر میزان خبرنگاران زن حقوق بگیر زیاد شده است. آن‌ها بعد از مراحل سخت و موانع بسیار استخدام می‌شوند و شاید به این دلیل هم کمتر اعتراض می‌کنند.

مبارزه برای برابری دستمزد در بین سازمان‌های خبری بسیار پراکنده است. وقتی «مگی استبر» مدیر بخش عکاسان میامی هرالد در سال ۱۹۹۹ شد، به اختلاف دستمزد عکاسانی که در آنجا کار می‌کردند پی برد.

او می‌گوید: «زنانی بودند که به اندازه مردان در آنجا کار کرده بودند به طور مثال فردی بود که اگر نگوییم بهترین عکاس آنجا اما قطعا یکی از شایسته‌ترین‌ها بود اما به دلیل اینکه زن بود حقوق کمتری دریافت می‌کرد.»

این موضوع باعث شد تا استبر تمام حقوق‌ها را بررسی کند و به این نتیجه رسید که آن‌ها بر اساسی الگویی به زنان کمتر از مردان دستمزد می‌دهند. وقتی استبر این موضوع را با دستیار سردبیر که خود یک زن بود در میان گذاشت، او با اکراه اجازه داد تا برخی تغییرات اعمال شود.

بعد از اینکه سردبیر شغل خود را عوض کرد و سمت دستیار سردبیری نیز حذف شد، استبر مستقیما پیش مدیرمسئول و سردبیر اجرایی رفت. او می‌گوید: «آن‌ها کنترل خود را از دست دادند چراکه فکر می‌کردند من درباره این موضوع با عکاسانم صحبت کرده‌ام. من به آن‌ها گفتم که نه چنین اتفاقی نیافته است و من ابتدا خواستم توجه شما را به این موضوع جلب کنم تا چنین اتفاقی نیافتد.»

استبر که تا پیش از این هیچ تجربه مدیریتی را نداشت و در واقع تا قبل از پیوستن به هرالد، ۲۵ سال عکاس آزاد بود، شاهد افزایش رو به رشد دستمزد‌ها به کارکنانی که او آن‌ها را با عنوان «ستاره» یاد می‌کند بود.

گرچه زنان عکاس در هرالد دستمزد خود را با یکدیگر مقایسه می‌کردند و می‌دانستند که اندک است و استبر به این موضوع مشکوک بود که مسئولان روزنامه از سازماندهی و مواجه شدن با این موضوع واهمه دارند. سپس استبر متوجه شد این تکنیکی هست که در مدارس مدیریتی تدریس می‌شود و برخی شرکت‌ها کارکنان خود را وادار به رقابت با یکدیگر می‌کنند چرا که معتقدند با این روش آن‌ها بهتر کار می‌کنند.

CBS هم اینگونه فعالیت می‌کرد. این سازمان قراداد‌های فردی بر اساس «مهارت» می‌بست و مدت کار را بر اساس تهیه کنندگی یا گزارشگری مشخص می‌کرد.

وقتی من از CBS در سال ۱۹۹۷ رفتم، چگونگی تعیین حقوق برای من به صورت یک راز باقی ماند. هیچ‌گاه مقیاس دستمزد برای کارکنان تحریریه منتشر نشد و هیچ فردی نمی‌دانست که چه مواردی برای درجه بندی دستمزد‌ها لحاظ می‌شود. شایعه شده بود که سوابق کاری مهم نیست. در ۱۳ سالی که آنجا کار کردم، من هرگز گزارش عملکردی از خودم دریافت نکردم. به نظر می‌رسید افزایش دستمزد سلیقه‌ای بود و به هر کسی که دوست داشتند دستمزد بیشتری می‌دادند و ملاک کار خوب نبود.

کارکنان این رسانه به دلیل ترس از سوال و جواب یا جریمه شدن، خیلی دنبال این موضوع نرفتند. در واقع نوعی فضای تهدید و ارعاب وجود داشت. در چند سال اخیر اما مدیران رده بالای این رسانه عوض شده‌اند و CBS امروز سعی کرده است این تبعیض جنسیتی را بردارد. از سوی دیگر طرح دعوی برخی از کارکنان این رسانه در دادگاه علیه تبعیض بررسی شد تا جاییکه این شبکه محکوم به ۸ میلیون دلار غرامت به دلیل ارتقا ندادن، آزار و اذیت جنسی و اقدامات تلافی جویانه علیه زنان کار‌شناسی که در این شبکه تلویزیونی فعالیت می‌کردند، شد.

پیگیری حقوقی مربوط به نابرابری‌های دستمزدی در اتحادیه‌های خبرنگاری راحت‌تر است چراکه همه چیز ثبت و ضبط می‌شود و یک آگاهی جمعی درباره حقوق کارگران وجود دارد. برای فهمیدن میزان دستمزد‌ها در روزنامه نیویورک تایمز در دهه ۱۹۷۰ میلادی، «بتسی وید» سردبیر بخش بین الملل، «گریس گلوئک»، گزارشگر و تعدادی از اعضای چند انجمن زنان، ساعت‌های طولانی را در بخش دستمزد اتحادیه روزنامه نگاری سپری کردند. این زنان اعلام کردند که نیازمند اطلاعاتی برای مذاکرات با مقامات روزنامه خود هستند و مسئول این اتحادیه طبق قانون موظف به ارائه آن اطلاعات شد.

در سال‌های اخیر کارمندان زن روزنامه فیلادلفیا اینکوایر همین سوال را مطرح کردند که آیا دستمزد آن‌ها هم اندازه دستمزد همکاران مرد است یا نه؟ «جین ایسنر» یکی از کارکنان رده بالای روزنامه به این کارمندان کمک کرد تا دستمزد‌ها را بررسی کنند.

او می‌گوید: «دپارتمان منابع انسانی روزنامه‌های فیلادلفیا جایی است که تمام اطلاعات مربوط به دستمزد روزنامه نگاران عضو اتحادیه در آن پیدا می‌شود. اما در ‌‌نهایت تنها چند تفاوت جزیی مشاهده شد و کل تصویر عادلانه بود.»

او ادامه می‌دهد: «این تجربه جالبی بود. من در پی اجازه پیدا کردن برای تحقیق در این موضوع و ارائه آن شدم. کارمندان احساس می‌کردند که به اندازه کافی به آن‌ها ارزش گذاشته می‌شود.»

واضح است که برخی از سازمان‌ها از این اقدام استقبال می‌کنند. گرچه وزارت کار گزارش کسری و تفاوت دستمزد در میان روزنامه نگاران را ارائه می‌کند اما درباره اینکه چرا دریافتی مردان از زنان بیشتر از توضیحی نمی‌دهد. شاید برخی مدیران هنوز اعتقاد دارند که وظیفه مرد حمایت از خانواده است و زن نیاز ندارد که کار کند یا زنان کمتر مورد پذیرش هستند.

انتشار گزارش در ارتباط با مسائل جنسیتی، کمک می‌کند تا خبرنگاران قدرت تعصب و نگاه سنتی‌ای که هنوز وجود دارد را بیشتر درک کنند. با این تحقیقات می‌توان شروع به چالش کشیدن افراد و سازمان‌ها کرد تا در پی آن تغییر حاصل شود.

  • Version imprimable de cet article Version imprimable
  • envoyer l'article par mail envoyer par mail
  • اصول رفتاری روزنامه‌نگاران در اعلامیه سازمان بین المللی روزنامه‌نگاران

    2 آذر 1394

    خبرنگاران ایران-در ماه مه اسپینوزا تابلویی در بازار اصلی خَلَپه روبه‌روی ادارات دولتی نصب کرد که روی آن نوشته بود «بازار رِجینا مارتینز». هدف از این کار ادای احترام به مارتینز و اعتراض به روند تحقیقات بود.اعلامیه سازمان بین المللی روزنامه‌نگاران(IFJ) درباره اصول رفتاری روزنامه‌نگاران به عنوان یک استاندارد حرفه‌ای برای روزنامه‌نگارانی شناخته می‌شود که در فرایند جمع‌آوری، انتقال، انتشار و اظهارنظر درباره اخبار و اطلاعات در رویدادهای توصیفی نقش دارند.

  • جنگ با دوربین؛ مروری کوتاه بر زندگی رابرت کاپا، عکاس خبری

    15 آبان 1394

    خبرنگاران ایران- «اگر عکس‌تان خیلی خوب نشده، به این خاطر است که خیلی نزدیک نشده‌اید.» اگر عکاس خبری باشید، احتمالا این جمله را شنیده‌اید. جمله‌ای از «رابرت کاپا» یکی از مهم‌ترین عکاسان خبری جهان که شهرتش را بیشتر از هرچیز مدیون عکس‌هایی است که از پنج جنگ بزرگ قرن بیستم ثبت کرد؛ جنگ داخلی اسپانیا، جنگ دوم چین و ژاپن، جنگ جهانی دوم (بخش اروپایی جنگ)، جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل و همین‌طور جنگ اول هندوچین (جنگ استقلال ویتنام از فرانسه). دوستش «جان اشتاین‌بک» ـ نویسنده آمریکایی ـ درباره‌اش نوشته است: « نمی‌توانید جنگ را تصویر کنید،چون جنگ نوعی احساسات است. اما او می‌توانست هول جنگ را در چهره یک کودک به تصویر بکشد.» ۲۲ اکتبر، ۳۰ مهر سالروز تولد رابرت کاپا بود که در ۴۱ سالگی در یکی از آخرین جنگ‌هایی که به‌تصویر کشید، کشته شد.

  • روزنامه‌نگاری که عامدانه و آشکار «بی‌طرفی» را کنار گذاشت

    7 مهر 1394

    خبرنگاران ایران- پاپ فرانسیس، رهبر کاتولیک‌های جهان هفته گذشته برای نخستین بار به آمریکا سفر کرد و یکی از مهم‌ترین سخنرانی‌هایش را در این سفر در مقابل کنگره انجام داد. او در این سخنرانی از چهار شخصیت تاریخی ایالت متحده نام برد که برای دنیای ناامن امروزی می‌توانند منبع الهام باشند؛ «آبراهام لینکلن»، «مارتین لوتر کینگ»، «دورتی دِی» و «توماس مرتن». شیوه‌ای که او در روزنامه‌نگاری آمریکا دنبال کرد، نمونه‌ای مناسب از روزنامه‌نگاری «مدافعه‌گر» محسوب می‌شود؛ سبکی از روزنامه‌نگاری که با کنار گذاشتن عامدانه و آشکار «بی‌طرفی»، عملگرایی و دفاع از اندیشه و عقیده‌ای خاص را سرلوحه خود قرار می‌دهد.