12 آذر 1391

سه مرز ممنوع برای روزنامه‌نگاران در توئیتر

12 آذر 1391

ترجمه و تلخص: انوشه جاوید

نوشته: جف ساندرمن

خبرنگاران ایران : چندی پیش «دیوید کاتانزی» خبرنگار Politico، به دلیل توئیت‌هایش در دفاع از «تاد اکین»، عضو جمهوری ‌خواه کنگره و نماینده ‌ی سنا امریکا، به شدت مورد نقد و اعتراض گسترده‌‌ای قرار گرفت.

اکین صحبت‌‌های جنجال‌ برانگیزی در مورد تجاوز، بارداری و سقط جنین کرده بود و کاتانزی برخلاف انتظار بسیاری از همکاران و دوستانش، همسو با اکین از اظهارات وی دفاع کرده بود.

روسای Politico کاتانزی را از کار روی این موضوع کنار گذاشتند. پس از این تصمیم، دیوید کاتانزی بار دیگر به سراغ توئیتر رفت و چنین نوشت: «اشتباه است که بخواهی در مورد مسایل خیلی حساس، در این محیط صحبت‌‌های جزیی داشته باشی. قصد جبهه ‌گیری خاصی نداشتم. درس خوبی گرفتم.»

واقعیت این است که نظرات کاتانزی اصلاً محبوب مردم نبود؛ ولی اگر قرار باشد ما هم درس خوبی از این ماجرا بگیریم، قبل از هر اقدامی باید بپرسیم که دقیقاً چه چیزی کجای کار اشتباه از آب در آمد؟

قبل از هر چیز و محض اطلاع بد نیست توئیت ‌هایی را که کاتانزی در این رابطه منتشر کرده است، بخوانیم:

۱. «بسیار خوب، می‌ خواهم محض ادامه‌ ی بحث هم که شده، از تاد اکین دفاع کنم. خودمان خوب می‌‌دانیم که منظور حرف‌‌های او چه بود...»

۲. «بیان کاملی نیست؛ اما اگر مصاحبه را تماشا کرده باشید، متوجه می‌‌شوید که منظور اکین آن بوده که احتمال بارداری در صورت تجاوز خیلی کم است.»

۳. «پس شاید بعضی‌‌ها قبول داشته باشند که بعضی تجاوزهای گزارش شده، اصلاً تجاوز نبوده‌‌اند؟ یا شاید می‌‌خواهیم این موضوع را به خاطر دوری از جنجال، کنار بگذاریم؟»

۴. «احتمالاً منظورش گفتن این بوده: اگر زنی واقعاً مورد تجاوز قرار بگیرد، از نظر آماری احتمال بارداری او خیلی پایین خواهد بود. موضوع از لحاظ علمی چطور است؟»

۵. «پس شاید، فقط شاید، منظور تاد اکین مساله‌ ی «شرعی و قانونی» نبوده است. شاید منظورش این بوده که اگر کسی واقعاً واقعاً مورد تجاوز قرار بگیرد یا به زبان دیگر، اگر اصلاً تجاوزی صورت بگیرد.»

۶. «چپی ‌ها اولین کسانی هستند که هر وقت بحث به جاهای باریک می‌‌کشد، به اختیار خود بحث را تمام می‌‌کند. ولی این موقعیت ‌ها نباید برای باز کردن بحث ‌های عمیق ‌تر و بزرگ‌‌تر استفاده شود؟»

• سه اشتباه

۱. جانبداری از یک سیاستمدار

این راهی قدیمی و تکراری برای جذب مخاطب و ترافیک اینترنتی است– یعنی تلاش برای مخالفت با هر چیزی که بقیه می‌‌گویند. کاتانزی در توئیت شماره‌ ی ۱ اعلام کرده که تنها محض «ادامه ‌ی بحث» از اکین دفاع می‌ کند. احتمالاً او فکر می‌ کرده که این عبارت «محض ادامه‌ ی بحث» می‌ تواند جلوی اعتراض و انفجار بقیه را بگیرد. ولی وقتی خبرنگاران به قصد دفاع از کسی وارد بحث‌‌های سیاسی می‌ شوند، دست به خطر بزرگی می‌‌زنند؛ حالا قصد خود را هر طوری که بیان کنند.

مساله جانبداری اشتباه نیست. بلکه خبرنگاران تنها باید به حقایق تکیه کنند و آنچه که از هر دو طرف می‌ فهمند، گزارش دهند. تنها جانبی که خبرنگاران حق دفاع از آن را دارند، جانب خواننده است.

۲. پرسیدن سوالاتی که خودش باید جوابشان را بدهد

در توئیت شماره‌ ی ۴، کاتانزی سوالی در مورد نرخ بارداری در موارد تجاوز به عنف را می‌‌پرسد؛ «موضوع از لحاظ علمی چطور است؟» در توئیت ‌های دیگر هم سعی می‌ کند بگوید که اکین «قصد گفتن» چه چیزی را داشته است.

کاتانزی –که باید یادمان باشد، یک خبرنگار است- بهتر بود خودش با خبرگان موضوع مصاحبه می‌ کرد و می‌ گفت که موضوع از لحاظ علمی چطور است. یا باید با اکین یا همکارانش یا مشاورانش مصاحبه می‌ کرد تا حقایق روشن کننده در مورد نظرات قبلی او در این باره را کشف کند.

زمانی باید به دنبال حقایق بود و زمانی هم باید آن ‌ها را گزارش داد. وقتی که پرسیدن یک سوال به شکل عمومی می‌ تواند باعث زیان ناخواسته یا گسترش شایعه شود، بهتر است قبل از بیان عمومی، تحقیق خصوصی خود را انجام دهید.

۳. ندیدن تصویر بزرگ‌تر

کاتانزی به بیان خودش قصد داشته «صحبت‌‌هایی جزیی» در مورد موضوعی داشته باشد که به خودی خود اصلاً جزیی نیست.

او می‌ خواسته منظور اکین را روشن‌‌تر کرده یا سوالات علمی در مورد نرخ بارداری در میان زنانی که مورد تجاوز قرار می‌ گیرند، بپرسد- مسایلی که در مقابل نظرات اشتباه و توهین‌ آمیز اکین اصلاً مهم محسوب نمی‌‌شوند. مثل اینکه بگوییم «آدولف هیتلر»: «اوایل آدم خوبی بود، ولی بعد زیاده ‌روی کرد.» شاید این طور باشد، شاید هم نه – ولی در مقایسه با تصویر بزرگ‌تر، کسی به این جزییات اهمیت نمی‌‌دهد.

با در نظر گرفتن تمامی این‌‌ها، باید برای کاتانزی هم حقی قایل باشیم. او قصد جلب نظر مخاطب را داشته (که هدف مقدسی است)، و چند جا را اشتباه رفته (چه کسی اشتباه نمی‌کند؟) و حالا هم از خود پشیمانی نشان می‌ دهد. باید یاد گرفت و ادامه داد. گناهان خبری بد‌تر از این هم وجود دارد.

منبع: سایت پوینتر، ۲۱ آگوست ۲۰۱۲

  • Version imprimable de cet article Version imprimable
  • envoyer l'article par mail envoyer par mail
  • نوآوری‌های خبر‌نگاران در فضای خشونت‌بار مکزیک

    2 آذر 1394

    خبرنگاران ایران- گزارش‌گران محلی مانند اسپینوزا با بزرگ‌ترین خطرات مواجه‌اند. مشکلات اسپینوزا زمانی شروع شد که در سال ۲۰۱۲ یک مقام رسمی دولت به او گفت یا دست از پوشش اعتراضات دانشجویی بردارد یا «به سرنوشت رِجینا دچار می‌شود». که اشاره‌ی او به رجینا مارتینِز گزارش‌گر پروسسو بود که همان سال در خانه‌اش در خَلَپه خفه‌اش کرده بودند. مقامات رسمی مرگ او را به دزدان نسبت دادند اما اسپینوزا و سایر روزنامه‌نگاران معتقد بودند که دلیل قتل او گزارش‌ جرائم است. در ماه مه اسپینوزا تابلویی در بازار اصلی خَلَپه روبه‌روی ادارات دولتی نصب کرد که روی آن نوشته بود «بازار رِجینا مارتینز». هدف از این کار ادای احترام به مارتینز و اعتراض به روند تحقیقات بود.

  • روزنامه‌نگاری روباتی: آینده به سرعت از راه می‌رسد

    3 آبان 1394

    خبرنگاران ایران-روبات ها می توانند از طریق بانک عظیمی از متن های قابل مقایسه‌ که برای تولیدشان هزینه زیادی پرداخت شده است، زبان آموزی کنند. آن ها از راه مقایسه ی گزارش هایی که در طول دهه ها توسط اتحادیه ی اروپا و سازمان ملل تهیه شده‌اند و با صرف هزینه های گزاف توسط انسان به زبان های مختلف ترجمه شده اند، ترجمه به زبان های مختلف را انجام می دهند. وقتی از آنان ترجمه ای درخواست می شود، این ترجمه های از قبل انجام شده را برای یافتن الگوهای مشابه یا بخش‌هایی که بتوانند آنان را به هم وصل کنند، جست وجو می کنند.روبات ها درها را به روی کمپانی‌های جدید خبری خواهند گشود که وقتی نظم اوضاع به هم می‌ریزد، سر میرسند و قادرند فن آوری را آنگونه که مناسب است به کار گیرند.

  • بهشت امن ترکیه برای روزنامه‌نگاران خارجی جهنم می‌شود

    13 مهر 1394

    خبرنگاران ایران-برای سال‌ها ترکیه به‌عنوان بهشت امن روزنامه‌نگاران آزاد و محل و مرکزی باثبات و با فضایی امن برای روزنامه‌نگاران خارجی بود. آن‌ها می‌خواستند حوادث بعد از بهار عربی را پوشش دهند. اما از زمانی که روزنامه‌نگاران خارجی بحران‌های متعدد دولت ترکیه را پوشش خبری دادند و گزارش‌هایی درباره تظاهرات پارک گیزی استانبول در سال 2013 و واقعه نگران‌کننده معدنچیان در سال 2014، نوشتند، مورد تهدید مستقیم قرار گرفتند. مقامات ترکیه درحالی‌که خبرهای قابل‌قبول و قابل استنادی درباره درگیری‌های جنگجویان کرد با نیروهای داعش و دیگر گروه‌های درگیر در عراق و سوریه، وجود داشت، با دستور کتبی، از روزنامه‌نگاران خارجی خواستند که دراین‌باره سکوت کنند.