8 آذر 1391

سیاستمدارانی که برای مطبوعات تصمیم می گیرند؛نگاهی به هیات نظارت

چه کسانی برای بقای روزنامه ها در ایران تصمیم می گیرند

8 آذر 1391

خبرنگاران ایران- سارا محسنی: هفته گذشته چهاردهمین دوره انتخابات نماینده مدیران مسئول مطبوعات و خبرگزاری‌ها در هیات نظارت بر مطبوعات برگزار شد و برای پنجمین دوره پی در پی «حسین انتظامی» که سابقه مدیریت بر روزنامه‌های همشهری و جام جم را دارد و هم اکنون در تیم مدیریتی سایت خبرآنلاین مشغول به کار است انتخاب شد.

بر اساس ماده ۱۰ قانون مطبوعات، یکی از اعضای هفت نفره هیات نظارت بر مطبوعات از بین مدیران مسئول مطبوعات و خبرگزاری‌ها انتخاب می‌شود و در واقع این فرد، یک رای در این هیات هفت نفره دارد. روزهای دوشنبه جلسه‌های معروف این هیات برگزار می‌شود و گاهی خبرهای توقیف از این جلسه‌ها شنیده می‌شود.

هیأت نظارت بر مطبوعات به موجب مواد ۱۰و ۱۱ قانون مطبوعات شکل گرفته‌است. بر اساس ماده ۱۱ همین قانون این هیات، رسیدگی به درخواست صدور پروانه و تشخیص صلاحیت متقاضی و مدیر مسئول را به عهده دارد و در صورتی که صاحب پروانه یکی از شرایط مقرر در قانون مطبوعات را از دست بدهد، به تشخیص هیأت نظارت پروانهٔ نشریه لغو می‌شود.

در حالی سه شنبه هفته پیش، «حسین انتظامی» به این سمت انتخاب شد که از طیف روزنامه‌های اصلاح طلب کسی کاندیدای این انتخابات نشد و رقابت اصلی بین انتظامی و «سید نظام‌الدین موسوی»، مدیرمسئول خبرگزاری فارس به مانند دو سال قبل درگرفت که این بار انتظامی از بین ۵۱۳ مدیرمسئول رای دهنده در این جلسه، توانست رای ۳۲۲ نفر را بگیرد و در مقابل موسوی، ۱۸۳ رای کسب کرد و دیگر نامزد‌ها تنها ۸ رای گرفتند.

اما آیا این انتخاب، طیف خبرنگاران شاغل در رسانه‌های اصلاح طلب را راضی می‌کند؟ آیا انتخاب مجدد انتظامی به عنوان یک اصولگرا معتدل می‌تواند در کمتر توقیف شدن رسانه‌ها نقشی داشته باشد؟ این سوال‌ها را با برخی روزنامه نگاران شاغل یا تازه بیکار شده رسانه‌های داخل کشور در میان می‌گذاریم.

کاش مطبوعات به دست اهل رسانه بیافتد نه اهل سیاست

«بهناز جلالی‌پور» خبرنگاری است که سال‌ها در حوزه‌های اجتماعی و اقتصادی رسانه‌های کشور فعالیت کرده است. او در مقابل این سوال‌ها درباره انتخاب مجدد «حسین انتظامی» به سایت خبرنگاران ایران می‌گوید: «ای کاش روزی مطبوعات به دست اهل رسانه بیافتد یا کسانی که فهم و ادراکی از رسانه با هویت خودش دارند. در آن شرایط درگیر چپ و راست و اصولگرا و اصلاح طلب نخواهیم بود؛ بلکه این درک رسانه‌ای افراد است که در تصمیم گیری‌ها دخیل است نه گرایشات سیاسی آن‌ها.»

او معتقد است که خارج از مباحث اصولگرا و اصلاح طلب، در شرایطی که موضوعات مربوط به مطبوعات در اختیار اهل آن قرار بگیرد، موثر و مفید خواهد بود.

جلالی‌پور در عین حال بر این باور است که خطوط قرمزی که برای نماینده مدیران مسئول در هیات نظارت تعیین می‌شود،‌‌ همان است که بر مطبوعات دیکته می‌شود.

مدیران مسئول، روزنامه دار هستند نه روزنامه نگار

او سپس به این نکته اشاره می‌کند: «آیا واقعا تفاوتی بین مدیران مسوول اصلاح طلب و اصول گرا وجود دارد؟» و خود چنین جواب می‌دهد: «خیر. هر دو به جایگاهی که از آن برآمده‌اند می‌بالند؛ یکی بر اصول گرا بودنش و دیگری بر اصلاح طلبی‌اش اما اینکه کدام یک واقعا هستند، بماند. در عین حال هیچ کدام تاکیدی بر مطبوعاتی بودن خود ندارند؛ چرا که از اهالی آن نیستند و تنها روزنامه دار هستند.»

جلالی‌پور در ادامه اضافه می‌کند: «کدام یک از دو رسانه اصلاح طلب را می‌توانید معرفی کنید که در شرایط خاص با یکدیگر همراه و متحد بوده باشند؟ از جایگاه خود و اهالیشان دفاع کرده باشند؟ موضوعات صنفی را پیش برده باشند؟ هر کدام دنبال این هستند که رگ اصلاح طلبی خود را بزرگ‌تر جلوه بدهد. تا یکی تعطیل می‌شود، دیگری به جای آنکه حداقل حمایتی از رسانه تعطیل شده کند، تنها به فکر آن است که مخاطبان قبلی را جلب کند. این‌ها واقعا حضورشان چقدر مفید است؟»

او صحبت‌های خود را این گونه جمع بندی می‌کند: «تا زمانی تفکر رسانه‌ای وجود نداشته باشد، فرقی نمی‌کند فردی از میان راست‌ها باشد یا اصلاح طلب‌ها.»

انتخاب روزنامه نگاران اصلاح طلب؛ انتظامی در مقابل مدیرعامل فارس

سراغ خبرنگار دیگری می‌روم که سال‌ها در حوزه‌های ادبی رسانه‌ها فعالیت کرده است و داستان‌های توقیف‌های مختلفی را دیده است. او که می‌خواهد نامش در این گزارش برده نشود می‌گوید: «آقای انتظامی را چند سالی است مثل تمامی روزنامه نگاران ایرانی دورادور می‌شناسم و درباره سوال شما مشخصا باید بگویم اگر یک اصلاح طلب در جایگاه ایشان قرار می‌گرفت مسلما می‌توانست بهتر عمل کند؛ هم در قبال روزنامه‌های اصلاح طلب و هم اصولگرا.»

اما او در عین حال معتقد است که با توجه به ترکیب هیات نظارت کار سخت و‌گاه غیرممکنی جلوی پای هر اصلاح طلب در صورت انتخاب شدن قرار می‌گرفت اما در حال حاضر و با توجه به گستردگی مطبوعات اصولگرا انتخاب آقای انتظامی که میانه رو است می‌تواند جای خوش وقتی هم باشد.»

وی دلیل این خوش وقتی را اینگونه توضیح می‌دهد: «بار‌ها دیده‌ام در جریان توقیف مطبوعات تنها کسی که در دسترس مدیرمسئول روزنامه‌ها قرار دارد ایشان است و حداقل می‌توان پیدایشان کرد و ایشان هم تا حدودی پاسخگو هستند.»

این روزنامه نگار اصلاح طلب همچنین درباره انتخاب چندباره انتظامی می‌گوید: «نباید از این نکته مهم غافل شد که شاید اگر فرد دیگری جایگزین ایشان شود بسیار بهتر و بیشتر بتواند از اختیارات قانونی و حتی لابی‌های موجود استفاده کند و شاید هم اوضاع بد‌تر شود. هندوانه سربسته ایست اما به نظرم انتخاب ما اصلاح طلب‌ها بین انتظامی و مدیرعامل خبرگزاری فارس بی‌شک انتظامی است.»

حضور حسین انتظامی در هیات نظارت بر مطبوعات فایده ندارد

یکی از اجتماعی نویس‌های قدیمی رسانه‌ها که این روز‌ها به دلیل وضعیت رسانه‌های کشور کمتر کار می‌کند نیز در این باره به وب سایت خبرنگاران ایران می‌گوید: «هیات نظارت بر مطبوعات اساسا به نظر من نهادی است که وجودش هیچ توجیهی ندارد چرا که درست است در دو بند از قانون مطبوعات وجودش تصریح شده ولی عملا کاری جز توقیف و محدودیت بیشتر ندارد هر چند باید گفت که در سطحی کلان‌تر روزنامه‌ها و رسانه‌ها کنترل می‌شود.»

او معتقد است که این هیات فقط سانسور و محدودیت برای رسانه‌ها را پررنگ‌تر می‌کند.

این خبرنگار در عین حال با اشاره به انتخاب «حسین انتظامی» به عنوان نماینده مدیران مسئول مطبوعات در هیات نظارت می‌گوید: «اکنون نماینده رسانه‌ها هم درست کسی است که نمی‌تواند مدافع واقعی روزنامه نگاران باشد چرا که ایشان مشی سیاسی مشخصی دارد و قطعا از روزنامه نگاران مستقل مثل من و همکارانم نمی‌خواهد دفاع کند.»

وی ادامه می‌دهد: «این روز‌ها برای من و همکارانم که به سختی در عرصه رسانه‌ای ایران کار می‌کنیم حداقل توقیف نشدن روزنامه‌هایمان و دفاع از حقوق صنفیمان مهم است.»

وی این سوال را مطرح می‌کند که آیا ایشان تاکنون دراین زمینه و در دوره قبلی، کاری از پیش برده است که حالا انتظار دیگری از او برود؟»

او سپس می‌گوید: «در همین ماه‌های اخیرچند روزنامه مستقل توقیف شده که آخرین آن هم مغرب است بنابراین وجود ایشان هیچ فایده‌ای ندارد.»

به عقیده این روزنامه نگار مستقل، این روز‌ها انتخاب بد و بد‌تر هم معنایی ندارد واقعا وقتی سیاست دولت در برخورد با رسانه‌های مستقل آن قدر شفاف است و این روز‌ها اصل روزنامه نگاری و اطلاع رسانی توسط حکومت نشانه رفته، این یا آن با هم چه فرقی دارند؟

آیا سیاه‌تر از این دوره برای خبرنگاران ما بوده است

او در عین حال می‌گوید: «حتی اگر مدیر خبرگزاری فارس هم انتخاب می‌شد فرقی نمی‌کرد. آیا روزهایی تیره‌تر و سیاه‌تر هم برای روزنامه نگاری ما، از این دوره‌ای که در آن قرار داریم قابل پیش بینی است. دوره‌ای پر از فشار، سانسور، ارعاب و توقیف.»

این خبرنگار حوزه اجتماعی همچنین تنها نقشی که برای هیات نظارت سراغ دارد را اطلاعیه‌هایی عنوان می‌کند که بعد از توقیف روزنامه‌ها می‌دهند: «لابد هدف این هیات فقط توقیف و محدود کردن بیشتر رسانه هاست.»

جایگاه هیات نظارت بر مطبوعات در قانون مطبوعات کشور

ماده ۱۰ قانون مطبوعات به طور جامع درباره اعضای هیات نظارت بر مطبوعات سخن گفته است به طوریکه در ابتدای این ماده قانونی اعضای این هیات هفت نفره که از چه نهادهایی باید حضور داشته باشند، معرفی شده‌اند. نخستین فرد، یکی از قضات به انتخاب رئیس قوه قضائیه است. نفر دوم وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی یا نماینده تام الاختیاری وی، نفر سوم، یکی از نمایندگان مجلس به انتخاب مجلس، نفر چهارم، یکی از اساتید دانشگاه به انتخاب وزیر علوم، نفر پنجم، یکی از مدیران مسئول مطبوعات به انتخاب آن‌ها، نفر ششم، یکی از اساتید حوزه علمیه به انتخاب شورای عالی حوزه علمیه قم و نفر آخر یکی از اعضای شورای عالی انقلاب فرهنگی به انتخاب آن شورا هستند.

این ماده قانونی تبصره‌های مختلفی نیز دارد که از جمله آن می‌توان به تبصره سه اشاره کرد که دبیرخانه هیات نظارت با امکانات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی تشکیل می‌شود و زیر نظر آن هیات انجام وظیفه می‌کند.

تبصره پنجم نیز می‌گوید وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی ریاست هیئت نظارت برمطبوعات را برعهده خواهد داشت و پاسخگویی عملکرد هیئت مذکور درمجلس و دیگر مراجع ذی صلاح خواهد بود که در واقع این دو بند قانونی نزدیکی هیات نظارت بر مطبوعات به دولت‌ها را می‌رساند.

اما وظایف هیات نظارت در ماده‌های دیگر قانون مطبوعات شرح داده شده است به طوریکه ماده ۱۱ قانون مطبوعات می‌گوید: «رسیدگی به درخواست صدور پروانه و تشخیص صلاحیت متقاضی و مدیر مسئول به عهده هیئت نظارت بر مطبوعات است.»

در ماده ۱۲ نیز آمده است: «وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی موظف است تخلف نشریات را راسا یابه تقاضای حداقل دونفراز اعضای هیئت نظارت، ظرف مدت یک ماه مورد بررسی قرارداده و درصورت لزوم به صورت مستقیم ویااز طریق هیئت نظارت، مراتب را جهت پیگرد قانونی به دادگاه صالح تقدیم نماید.»

ماده ۱۳ هیات نظارت را مکلف می‌کند تا ظرف مدت سه ماه از تاریخ دریافت تقاضا جهت امتیاز یک نشریه، درباره صلاحیت متقاضی و مدیرمسئول با رعایت شرایط مقرر در این قانون رسیدگی‌های لازم را انجام داده و مراتب رد یا قبول تقاضا را با ذکر دلایل و شواهد، برای اجرا به وزیر ارشاد گزارش کند، و وزارت ارشاد اسلامی موظف است حداکثر ظرف ۲ ماه از تاریخ موافقت هیات نظارت برای متقاضی، پروانه انتشار صادر کند.

ماده ۱۵ قانون مطبوعات هم اشاره به این نکته دارد که اعلام نظر هیات نظارت مبنی برتایید یا عدم تایید مدیرمسئول جدید، حداکثر سه ماه از تاریخ معرفی توسط وزارت ارشاداسلامی خواهد بود.

اما یکی از قابل توجه‌ترین مواد قانون مطبوعات درباره هیات نظارت به نظر می‌رسد ماده ۴۵ باشد جاییکه تاکید می‌شود: «نظارت دقیق بر عملکرد جراید و انجام رسالت مطبوعاتی آنان برعهده وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است. این امر مانع از انجام وظیفه مستقیم هیات نظارت نخواهد بود.»

این ها تمام موارد قانونی ای هست که در قانون مطبوعات درباره هیات نظارت وجود دارد اما نگاهی به اعضای این هیات و آشنایی بیشتر با این افراد شاید روزنامه نگاران را با پشت پرده توقیف رسانه ها بیشتر آشنا کند.

چه کسانی درباره ماندن رسانه ها تصمیم می گیرند؟

هفت عضو هیات نظارت بر مطبوعات هر دو سال یکبار انتخاب یا منصوب می شوند. امسال سال انتخاب اعضای دوره چهاردهم این هیات است. تا کنون انتخاب و انتصاب سه نفر از هفت نفر رسانه ای شده است و به نظر می رسد با توجه به اینکه تقریبا بقیه اعضا برای چندین دوره منصوب شده اند بار دیگر اسم آنها در این هیات ثبت شود.

۱- قاضی ناصر سراج، نماینده قویه قضاییه

این روزها نامش به خاطر برگزاری دادگاه های فساد اقتصادی 3 هزار میلیارد تومانی سر زبان ها افتاده است اما در چندین دوره نماینده قوه قضاییه در هیات نظارت بر مطبوعات بود.

امسال هنوز حکمی از سوی صادق لاریجانی رئیس قویه قضاییه ایران منبی بر ابقای او در این سمت ابلاغ نشده است اما به نظر می رسد او نیز به مانند اعضای دیگر در این سمت باقی بماند.

در سال های دور یکی از قضات دخیل در پرونده غرق شدن دانش آموزان در استخر پارک شهر بود و برخی از پرونده های مهم را قضاوت می کند.

درباره توقیف یا بررسی تخلفات رسانه ها در هیات نظارت بر مطبوعات نیز از افرادی است که گهگاه سخنان و نظراتش در رسانه ها منتشر می شود. هیچ گاه به طور آشکار نظر خود را درباره توقیف شدن یک رسانه عنوان نکرده است اما با توجه به خط و خطوط قویه قضاییه می توان رای او را نیز در آن چارچوب تفسیر کرد.

۲- سید محمد حسینی، وزیر ارشاد و رئیس هیات نظارت

طبق قانون مطبوعات وزیر ارشاد یا نماینده تام الاختیار وی یکی از اعضای هیات نظارت بر مطبوعات است. در عین حال ریاست هیات نیز بر عهده وزیر ارشاد قرار می گیرد.

«سید محمد حسینی» که در ماجرای آخرین توقیف روزنامه شرق به جای نقش حمایتی، نقش اصلی را در توقیف بازی کرد، در سال 1340 در رفسنجان به دنیا آمده است. او پیش از وزارت ، سمت هایی چون مدیریت در بخشی از صدا و سیما ، عضویت در سپاه پاسداران، رایزن فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در کنیا، نماینده مردم رفسنجان در مجلس شورای اسلامی، مدیر عامل و رئیس هیات مدیره انتشارات سروش، مشاور پارلمانی رئیس نهاد نمایندگی مقام رهبری در دانشگاه‌ها و ... را در کارنامه خودثبت کرده است.

او بارها در کسوت وزیر فرهنگ و ارشاد دولت، از رسانه های اصلاح طلب به طور علنی انتقاد کرده که آخرین مورد آن ، اظهار نظرهایش درباره روزنامه شرق بود که با واژه گانی مانند «تکلیف شرق را یکسره کنید» یا «این روزنامه مروج غرب است» به توقیف و خاموش شدن عمر این رسانه کمک کرد .

۳-علی مطهری، نماینده مجلس در هیات نظارت

«علی مطهری» نماینده اصولگرا و معتدل مجلس نیز در هفته های اخیر برای بار دوم به عنوان نماینده ناظر مجلس در هیات نظارت بر مطبوعات انتخاب شد.

بر این اساس از میان عباس مقتدایی و حسن کامران نمایندگان اصفهان و علی مطهری نماینده تهران که برای عضویت در هیات نظارت بر مطبوعات ثبت نام کرده بودند، در نهایت، از مجموع 242 رای ماخوذه، علی مطهری با 106 رای برای دو سال دیگر به عنوان نماینده ناظر مجلس در این هیات انتخاب شد. او پیش از این نیز عضو این هیات در مجلس هشتم بود.

رقیب اصلی او در این رای گیری «حسین کامران» بود که پیش از این سابقه خوبی را در هیات نظارت برجای نگذاشته بود.

بررسی گفته های علی مطهری نشان می دهد که دیدگاه هایش درباره آزادی بیان و آزادی رسانه ها نسبت به سایر اصولگرایان معتدل تر است به طوریکه او در گفت و گویی، آزادی بیان بعد از انتخابات ریاست جمهوری سال 1388 را نامطلوب توصیف کرد و گفت: « اگر رسانه ای آزاد وجود داشت، باعث تسکین معترضان می شد.»

او پیش از این در سال 90 نیز در اظهار نظری درباره جو جلسات هیات نظارت بر مطبوعات فاش کرد که در جلسات این هیات، «می گویند این روزنامه یا این مجله، با یک آقایی که در این فتنه ی اخیر منتقد بوده مصاحبه کرده این خودش یعنی جرم! بنابراین این نشریه باید توقیف بشود… ما می گوئیم این مخالف آزادی بیان است و اگر بنا باشد اینطور باشد کسی نباید صحبت کند، شما جلوی آزادی بیان را می گیرید، ولی آنها می گویند این توطئه است و ما با آزادی توطئه مخالفیم!»

۴-غلامرضا خواجه سروي، نماینده وزارت علوم در هیات نظارت

«غلامرضا خواجه سروی»، معاون فرهنگی و اجتماعی وزارت علوم نماینده انتخابی وزیر در هیات نظارت بر مطبوعات است. او متولد سال 1347 در یزد و دارای تحصیلات دکترای علوم سیاسی از دانشگاه امام صادق است. پیش از این نیز معاون پژوهشی دانشکده علوم سیاسی دانشگاه امام صادق بود و در دوره انتخابات ریاست جمهوری به سمت رئیس کمیته اساتید ستاد انتخاباتی« محمود احمدی‌نژاد» رسید.

از جمله فعالیت های رسانه ای او سردبیری فصلنامه دانشگاه اسلامي وابسته به نهاد نمايندگي مقام رهبري در دانشگاه ها ، مدير مسئولی و سردبيری نشريه نامه فرهنگي و مدیر مسئولی مجله دانشگاه تمدن ساز در سال 1388 است. او همچنین عضو كميته تحقيق و تفحص از حوادث اتفاق افتاده در كوي دانشگاه تهران با حكم وزير علوم بود و در عین حال فردی است که جزو هستة اصلی گزينش كاركنان وزارت علوم به شمار می آید.

غلامرضا خواجه سروي دكتري تخصصي علوم سياسي خود را در گرايش انديشه سياسي با دفاع از پايان نامه «رقابت و ثبات در نظام هاي سياسي؛ مطالعه موردي جمهوري اسلامي ايران» در سال 1382 از دانشگاه امامصادق (ع) اخذ كرده است.

رای او در هیات نظارت بر مطبوعات را می توان هم جهت با نظرات دولت ارزیابی کرد که در دولت نهم و دهم به طور واضح شاهد قربانی شدن بسیاری از رسانه ها بوده ایم.

۵-حسین انتظامی، نماینده مدیران مسئول مطبوعات و خبرگزاری ها در هیات نظارت

شاید تنها عضو رسانه ای هیات نظارت بر مطبوعات را بتوان «حسین انتظامی» عنوان کرد. او متولد سال 1346 در مشهد است و البته تحصیلاتش ارتباطی به رسانه ندارد چراکه دکترای مدیریت استراتژیک دارد.

او چهار دوره قبل یعنی از 8 سال پیش عضو هیات نظارت بر مطبوعات است و سابقه مدیرعاملی روزنامه همشهری و مدیرمسئولی روزنامه جام جم و همچنین مدیریت سایت خبرآنلاین را برعهده دارد.

برخی از آثار نوشتاری او در حوزه رسانه ها را می توان روایت رویت، روزنامه نگاری و روزنامه داری، مدیریت مطبوعاتی و...عنوان کرد .

او در نهایت یک فرد سیاسی و اصولگراست که گرایشی معتدل تر نسبت به سایر اعضای هیات نظارت بر مطبوعات دارد به طوریکه بعد از انتخاب مجدد برای این سمت به خبرنگار ایسنا گفت: « تحلیل این انتخابات بستگی به این دارد که از کدام زاویه به آن نگاه کنیم و با کدام شاخص آن را ارزیابی کنیم، مثلا اگر سیاسی تحلیل کنیم، پیروزی اصولگرایان بود و با توجه به آن‌که اصلاح‌طلبان،‌ اصولا نامزدی نداشتند پیروزی اصولگرایان میانه در مقابل اصولگرایان رادیکال بود، مانند همان چیزی که چندماه قبل در ماجرای انتخابات هیأت رییسه‌ی مجلس شاهد بودیم. »

۶- حجت‎الاسلام‌ ‌ محمود رضا جمشیدی‌، نماینده حوزه علمیه در هیات نظارت

محمود رضا جمشیدی‌ در سال‌ 1344 در قم به دنیا آمد و در حوزه علمیه تحصیل کرده است. او هم اکنون مدير حوزه‌هاي علميه خواهران و قائم مقام مدير حوزه‌هاي علميه است. از سوی دیگر مدیریت سیاسی جامعه مدرسین حوزه علمیه به ریاست آیت الله یزدی را برعهده دارد.

او عضو سابق سپاه پاسداران بود و از سوی دیگر تنها فعالیت مطبوعاتی وی در عضو شورای‌ دبیری‌ نشریه‌ راه‌ انقلاب‌ خلاصه می شود. نشریه ای که ‌ ویژه‌ کودکان‌ و نوجوانان‌ بود.

او 8 سال پی در پی عضو هیات نظارت بر مطبوعات است و گفته می شود نظرات منفی او درباره رسانه های اصلاح طلب بسیار بارز است.

شنیده شده است در دوره قبل «علی مطهری» و «حسین انتظامی» خواستار تغییر وی بودند که لابی های آنها با حوزه علمیه موفق نبود.

۷-حجت الاسلام محمد محمدیان، نماینده شورایعالی انقلاب فرهنگی در هیات نظارت

«محمد محمدیان» هم اکنون رئیس نهاد نمایندگی مقام رهبری در دانشگاه های کشور است و علاوه بر این یکی از نمایندگان شورایعالی انقلاب فرهنگی به شمار می آید.

نظرات تند و رادیکال او درباره فضای فرهنگی دانشگاه ها و مسائل سیاسی بارها در رسانه ها منتشر شده است و می توان از این نظرات به رای او در هیات نظارت بر مطبوعات هم پی برد.

با بررسی اعضا و چیدمان هیات نظارت بر مطبوعات می توان نتیجه گرفت که دو نفر از هفت نفر وابستگی مستقیم به دولت دارند، دو نفر از روحانیونی هستند که یکی در حوزه های علمیه وابسته به نهاد رهبری فعالیت دارد و دیگری هم نماینده رهبری در دانشگاه هاست .

سه نفر دیگر هم از نظر دیدگاه اصولگرا به شمار می روند و با این تفاسیر شاید به جای هیات نظارت بر مطبوعات اسم دیگری هم بتوان برایش به کار برد : «هیات ناظر بر توقیف نشریات منتقد. » هیاتی که نبض روزنامه های منتقد درایران را فعلا در دست دارند و هر لحظه می توانند مانع تپیدن آنها شوند .

  • Version imprimable de cet article Version imprimable
  • envoyer l'article par mail envoyer par mail
  • از گشت ارشاد تا تبلیغات زیاد یک روزنامه دولتی و نبود نشریات محافظه کار

    23 آبان 1394

    خبرنگاران ایران- آنچه نمایشگاه مطبوعات امسال را از سالهای گذشته متمایز می‌کند، انصراف تعدادی از مطبوعات و خبرگزاری‌های جناح راست یا مخالف دولت است که پیش از برگزاری نمایشگاه مطبوعات اعلام کردند در آن حضور نخواهند یافت. وقتی در نمایشگاه مطبوعات امسال راه می‌روی خیلی زود نبود این نشریات را متوجه می‌شوی، خیلی‌ها معتقدند این رسانه‌ها و خبرنگارانشان وابسته به نهادهای امنیتی ایران هستند. آنها معمولاً با حضور در نمایشگاه و برگزاری نشستهای انتقادی و شعارهایی علیه دولت و یا در سال های ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد علیه آنچه" فتنه گران "می‌خوانند، فضایی متفاوت را در نمایشگاه به وجود می‌آوردند، فضایی رادیکال که معمولاً به ایجاد تنش بین گروه‌ها و رسانه های منتقد آنان نیز منجر می‌شد.

  • یک بررسی آماری: ایرانی‌ها از کجا خبر می‌گیرند

    11 آبان 1394

    خبرنگاران ایران-با همه‌گیر شدن اینترنت و مخصوصا اینترنت‌های همراه در ایران، دسترسی به منابع خبری آن‌لاین برای گرفتن اطلاعات سریع‌تر شده و آنها در صدر منابع خبری آن دسته از ایرانیانی قرار گرفته‌اند که فعالانه پیگیر اخبار و رویدادها هستند. قطعا در این میان، بعضی منابع خبری از منابع دیگر مراجعان بیشتری دارند و در اصطلاح پرترافیک‌تر هستند. در این گزارش سعی شده‌است براساس اطلاعاتی که سایت الکسا فراهم می‌کند، پرمراجع‌ترین سایت‌های خبری ایرانی معرفی شده و باهم مقایسه شوند.

  • برنده نوبل ادبیات تحصیلکرده مدرسه روزنامه نگاری است

    23 مهر 1394

    خبرنگاران ایران-می‌خواهید برنده نوبل ادبیات شوید؟ به مدرسه روزنامه‌نگاری مینسک در بلاروس بروید. شاهد از غیب رسید: سوتلانا الکسیویچ، برنده جایزه نوبل ادبیات سال 2015 است. مارتا باسلز از گاردین او را این‌طور معرفی می‌کند: «یک نویسنده بلاروس و کسی که کتاب‌های تاریخ شفاهی او صدای هزاران نفر را که موجب انفجار درونی اتحاد جماهیر شوروی شدند را ثبت کرده است.»کتاب‌هایش که به گفته خودش 10 سال طول کشید تا نوشته شوند، بر اساس گفتگوهایی است که با مردم انجام داده است. بیشتر این مردم زن و کودک هستند. کسانی که در بحران‌های دردناکی چون حمله اتحاد شوروی به افغانستان و نشت اورانیوم از نیروگاه اتمی چرنوبیل، زندگی می‌کردند.