29 شهریور 1391

حتی اگر در تحریریه کار نمی کنید

۵ نکته برای یافتن آموزگار روزنامه نگاری

29 شهریور 1391

نوشته جولیان کنان

ترجمه و خلاصه : انوشه جاوید

خبرنگاران ایران: وقتی در سال 2009 از مدرسه روزنامه نگاری فارغ التحصیل شدم، با تمام توان و نیرو و نهایت انگیزه ای که در خودم سراغ داشتم برای پیشرفت و تحقق رویاهایم از کار در یک اتاق خبر پا به دنیای واقعی روزنامه نگاری و رسانه گذاشتم.

خودم را یک گزارشگر مستعد و توانا تصور می کردم که زیر نظر یک تیم حرفه ای متشکل از دبیران و سردبیران با سابقه و نام آشنا مشغول به کسب تجربه است. فکر می کردم که حضور در کنار چنین افرادی سبب خواهد شد تا بتوانم به سراغ موضوعات منحصر به فرد و خواندنی تری بروم و با سرعت و شتاب بیشتری پله های ترقی، موفقیت و پیشرفت را پشت سر بگذارم. این تصورات احساس بسیار بی نظیر و انگیزه ای وصف ناپذیر را در من ایجاد می کرد. به طوری که سبب می شد تا بتوانم برای رسیدن به آنچه در ذهن خود از آینده کاری ام ترسیم کرده بودم، به راحتی به جنگ ناملایمات بروم. اما به هر حال واقعیت چیزی متفاوت از تصورات، خواسته ها و نقشه هایی بود که من در ذهنم داشتم.

دنیای واقعی که من پس از مدرسه روزنامه نگاری تجربه کردم، چیزی فراتر از تصوراتم بود.یافتن شغلی مناسب در روزنامه، کاری بسیار دشوار و موقعیتی نادر به شمار می آمد؛ بنابر این تصمیم گرفتم در حالی که به دنبال موقعیت شعلی مناسبی هستم به عنوان خبرنگار آزاد زندگی حرفه ای ام را بگذرانم. اما پیش از آنکه بفهمم خبرنگار آزاد بودن همه وقت من را گرفت و به آرزوهایم برای این که با تیمی حرفه ای و زیرنظر افرادی صاحب سبک و رای و سیاست های خبری ویژه کار کنم، پایان داد. در حقیقت در مدت زمانی بسیار کوتاه فهمیدم که با سرعتی غیرقابل تصور از آزادی، انعطاف و استقلالی توصیف ناپذیر در روزنامه نگاری برخوردار هستم که هیچ یک را به جز در «خبرنگار آزاد» بودن، بدست نمی آوردم.

با این وجود یک مشکل بزرگ وجود داشت.من به یک دبیر، سردبیر یا حتی ویراستار برای نظارتی جدی و اصولی بر کارهایم نیاز داشتم. پس شروع کردم به یافتن فردی که بتواند در این راه نقش استاد یا مربی مرا به عهده بگیرد؛ اما به نظر می آمد که هرچه بیشتر می گشتم، کمتر می یافتم. آن مربی و همراهی که من متصور بودم، دور از دسترس بود.گیر افتادن در چنین وضعیتی دقیقا شبیه دست و پنجه نرم کردن با مسئله ای بغرنج و پیچیده بود که در نهایت بسیار بی رحمانه و غیرمنصفانه نیز بود.

حقیقت این است که همه روزنامه نگاران جوان به خصوص آنهایی که مثل من کار خود را با تجربه در دنیای خبرنگاران آزاد شروع می کنند، نیاز به حضور و وجود یک راهنما، مربی یا استاد دارند؛ و صد البته خبرنگاران آزاد بیشتر از آنهایی که همراه با تیم خبری و در تحریریه فعالیت می کنند. بدون مجموعه ای از دوستان و همکاران متفاوت و متشکل از تجربه های مختلف، یک خبرنگار مستقل چگونه و کجا می تواند به منابع متعددی از حکمت، دانش، مشاوره، نظر و عقیده و ... دست یابد؟

در تلاشی ناامیدانانه برای یافتن پاسخ پرسشم، در طول یک سال به تعداد زیادی روزنامه نگار حرفه ای، استاد، مربی و معلم روزنامه نگاری که در شهر و منطقه نیویورک ممکن بود، نزدیک شدم. در این راه توانستم به تجربیات با ارزشی دست بیایم که شاید ممکن بود به طور عادی و بدون مواجه شدن با چنینی نیازی، می بایست برای به دست آوردن آنها سالیان سال تلاش می کردم.

متن زیر گزیده ای از یافته های من در طول آن یک سالی است که به دنبال مربی و راهبری برای خود و نوشته هایم به عنوان یک روزنامه نگار می گشتم.

یکم: عضویت در انجمن های حرفه ای

احتمالا همه ما حداقل یک بار هم که شده است این جمله را شنیده ایم: «موردی که می دانید و می شناسید...»

اگر قرار باشد درست فکر کنیم و به نتیجه ای مطلوب و منطقی برسیم باید بگوییم که چنین جمله ای کاملا درست است. یکی از بهترین شیوه ها برای دست یافتن به منابع درست، شناختن و داشتن افراد و روابط درست و مناسب است. برای این که شبکه ارتباطی خود را به بهترین شکل ممکن بنا کنید، بهترین نقطه برای شروع عضویت در انجمن های حرفه ای است.

«فارا وارنر » سردبیر بخش رسانه های AOL، در تماس تلفنی به من گفت: «مجموعه های حرفه ای، همواره درهای تازه ای را به روی شما باز می کنند؛ اما از یاد نبرید گه تنها اولین گام است. برای بهتر شدن می بایست تکالیفتان را نسبت به انجمنی که به آن ملحق شده اید، به بهترین نحو ممکن انجام دهید.»

به واسطه عضویت در یک انجمن حرفه ای، زندگی حرفه ای و حتی شخصی شما تحت الشعاع قرار می گیرد به ویژه اینکه روزنامه نگار آزادی باشید. این فرصت (عضویت در انجمن های حرفه ای) به شما این امکان را می دهد تا بر تعداد دوستانتان بیافزایید و پتانسیل تماس و ارتباط موثر با اساتید و آموزگاران با تجربه و حرفه ای را در خودتان ارتقا دهید.

ده ها و صدها انجمن و گروه و موسسه وجود دارند که هر یک بر موضوع و مورد خاصی متمرکز هستند و در این میان گروه ها و انجمن هایی هم هستند که به طور خاص و کاملا حرفه ای به موضوع رسانه و روزنامه نگاری تمرکز دارند و همه فعالیت های خود را حول محور همین موضوع تعریف کرده اند. از میان آنها بهترین را انتخاب کنید و سعی کنید در هر بار تماس و حضور خود در چنین محفل هایی به بهترین شکل ممکن هدف ها و علاقه مندی هایتان را برای بهتر کردن شیوه کار و زندگی حرفه ای تان، سازمان دهی کنید.

به یاد داشته باشید که سازمان های ملی، از جمله مکان هایی هستند که به طرز بی نظیر و چشمگیری در آموزش و پرورش شما و استعدادها و توانایی هایتان برای تبدیل شدن به یک روزنامه نگار خوب و قابل، موثر واقع می شوند. ضمنا هیچ گاه از گروه ها و انجمن های محلی غافل نباشید. اما در نهایت باید اعتراف کنم که بهترین و موثرترین و بی نظیرترین مربیان همان هایی خواهند بود که به شما اجازه دهند تا به عنوان دوست به آنها نزدیک شوید و زمانی را برای گفت و گو یا مشاوره با شما اختصاص دهند.

دوم: از ارسال نامه برای کسانی که تحسین شان می کنید، خجالت نکشید

هیچ گاه فراموش نکنید که شما یک «روزنامه نگار» هستید. بنابر این بهتر از هر کس دیگری می دانید که چگونه باید یک آدرس پست الکترونیکی را شکار کرد. داشتن راه های مختلف برای برقراری ارتباط با افراد مختلف یکی از ابزارهای مهم هر خبرنگاری است.

داشتن شماره تلفن ثابت و همراه، آدرس پستی، پست الکترونیکی (ایمیل) و .... ابزاری کارآمد است که نباید به سادگی از کنارشان گذشت؛ پس از آنها استفاده کنید!

چنانچه مطلبی را خواندید و تحسینتان را برانگیخت، بدون اتلاف وقت دست به کار شوید و با ارسال یک ایمیل به نویسنده مقاله بگویید که چه احساسی از خواندن مطلب او داشته اید. و اگر مجله، روزنامه یا رسانه خاصی وجود دارد که محبوب شماست، احساستان را با سردبیر شریک شوید. اگر برای انجام چنین کاری دچار شک و تردید هستید، کافی است که از خودتان بپرسید با این کار چه چیزی را از دست خواهید داد؟

برای سالیان سال، به طرز وحشتناک و توصیف ناپذیری از ارسال ایمیل های ساده و غیراجباری یا به اصطلاح ناخواسته، می ترسیدم. هر وقت می خواستم این کار را انجام بدهم می بایست چندین و چند بار در حالی که به آهنگ های پر انرژی گوش می کردم، طول و عرض اتاق را می رفتم و بر می گشتم و قبل از اینکه شجاعت فشار دادن دکمه «ارسال» را پیدا کنم همه چیز را بارها و بارها ارزیابی می کردم. چنین رفتاری آنقدر مرا آزار می داد که به معنای واقعی کلمه احساس می کردم «دیوانه» هستم.

درست است که سردبیران، دبیران و گزارشگران زیادی هستند که به هیچ وجه انتطار دریافت ایمیلی را از طرف مخاطبان و حتی همکاران (خبرنگاران آزاد) خود ندارند؛ اما مطمئنا چنین کاری (ارسال ایمیل و انتقال احساس و نظرتان برای نویسنده مطلب)، حتی اگر برای آنها تاثیری نداشته باشد ولی شما را شگفت زده خواهد کرد.

اطمینان داشته باشید که اگر اولین ایمل سبب شود تا شما احساس سرزندگی، متفاوت بودن و شجاعت بکنید، به طور حتم شانس خود را برای دریافت پاسخ دلخواهتان افزایش داده اید. چه چیزی فوق العاده تر و بهتر از اینکه چنین کاری به شما این فرصت را بدهد تا با یک دوست جدید، همکار حرفه ای یا استاد و راهنمای روزنامه نگاری آشنا شوید؟ به هر حال حتی اگر تنها یک مورد را بیان و برجسته کنید هم همه تلاش شما ستودنی است.

ممکن است روزنامه نگارانی که شما آنها را تحسین می کنید در ابتدای کار پاسخی برای میل هایتان نداشته باشند و واکنشی به احساساتتان نشان ندهند؛ ولی به هیچ وجه نباید از این موضوع احساس ضعف و ناراحتی و یاس کنید. کافی است کمی ثابت قدم باشید و حوصله به خرج دهید. در کمتر از چند ماه ورق به نفع شما برخواهد گشت و جوابی برای همه میل های بی پاسختان دریافت خواهید کرد.

در این حرفه (روزنامه نگاری) اصرار و پافشاری و صبوری، البته همراه با رعایت ادب و نزاکت از ویژگی های ستودنی و مثبت به شمار می آید.

تجربه شخصی من نشان می دهد که بالاخره یکی از سردبیرهای خوب و با حوصله پس از این که یک دو جین ایمیل از من داشت، حتی قبل از اینکه بخواهد کمی از وقت با ارزشش را برای دادن جواب به یکی از ایمیل های من صرف کند، دعوت مرا برای یک ملاقات دوستانه و صرف قهوه پذیرفت. طعم شیرین و به یاد ماندنی این پیروزی سبب شد تا بالاخره بتوانم نوعی رابطه حرفه ای و بسیار تاثیرگذار را برای بهبود کیفیت کارهایم آغاز کنم.

سوم: درباره ابعاد مختلف یک موضوع فکر کنید، طرح موضوع کنید و پیشنهاد دهید

«کاترین رامین »، نویسنده و روزنامه نگار برجسته آمریکایی از جمله کسانی است که در کمال ناباوری عضویت در یک انجمن حرفه ای روزنامه نگاری زمینه آشنایی من را با او فراهم کرد. وی زمانی که تصورش را نمی کردم دعوت به صرف قهوه مرا پذیرفت و در همین دیدار بود که یکی از بهترین نصیحت های زندگی حرفه ای ام را به من کرد؛ آن هم درست در زمانی که تصورش را نمی کردم. کاترین به من گفت: «از اینکه می بینم به جای اینکه کنار دست چند حرفه ای مشغول به کار شوی و از حرف ها و نصیحت های آنها درس بگیری، خودت به دنبال یافتن یک راهبر هستی و سعی می کنی منطبق بر پتانسیل هایت درس بگیری خیلی خوشحال هستم. به همین دلیل هم دوست دارم که تا جایی که در توانم هست به تو کمک کنم. پس به یاد داشته باش که در دنیای حرفه ای امروز، مردم به سرعت و بیشتر از هر چیز دیگری تحت تاثیر کارهایی که می توانی برای آنها انجام بدهی قرار می گیرند.»

وی سپس در یک ایمیل برایم نوشت که: «سعی کن آنچه را که به نظر باید به دیگران بگویی در قالب یک پیشنهاد به آنها انتقال دهی. همچنین فراموش نکن که برایشان به طور کامل و شیوا از جنبه های مثبت و منفی آنچه توصیه می کنی هم حرف بزنی. شاید مخاطب تو احتیاج به کسی داشته باشد که به جای او اطلاعات مورد نیازش را جمع آوری کند! آمار بگیرد و جواب سوال هایش را پیدا کند! بسیار خوب اگر پیشنهادی می دهی همه اینها را آماده کن!»

اعتراف می کنم که پس از خواندن چنین توصیه ای به شدت شوک زده شده بودم و حتی با شک و تردید به همه چیزهایی که می خواندم نگاه می کردم. ضمن این که به هیچ وجه فکر نمی کردم در حد و اندازه یک روزنامه نگار موفق و با تجربه باشم که بتواند توصیه کند، راه حل ارائه کند و آمار و ارقام بدهد. با این حال باز هم ورق برگشت و من به اشتباه خودم پی بردم. اگر قرار بود خبرنگار آزاد باشم چاره نداشتم جز این که دل به دریا بزنم و خودم را بیازمایم.

پس دست به کار شدم. دو مرتبه اول به دستیار تحقیق خبرنگاری که شیوه کاری اش به شدت مورد تحسین من بود، چند پیشنهاد دادم. در کمال ناباوری، پیشنهادم مورد استقبال قرار گرفت و نتیجه ای رضایت بخش داشت.

این تجربه این شانس را به من داد تا نه تنها بتوانم در یک پروژه مطبوعاتی کمک کنم و مهارت های خودم را در بخش تحقیق و به طور کلی «خبرنگاری تحقیقی» مورد ارزیابی قرار دهم، بلکه بهتر از همه اینها روابط کاری و حرفه ای ام را نیز توسعه دادم.

چهارم: در سخنرانی ها و سمینارهایی که مربوط به حوزه کاری تان می شود، شرکت کنید

راه تان را پیدا کنید و ثابت قدم باشید.شرکت در سمینارها و سخنرانی هایی که نکات و موضوعات نو و خلاقانه ای را مطرح می کنند، شما را یک گام به سوی تضمین آینده ای متفاوت و رویایی نزدیک می کند.

به سمینارها و سخنرانی ها به چشم کلاس و کارگاه آموزشی نگاه کنید. به هیچ وجه از طرح سوال و اصرار برای رسیدن به جوابی قانع کننده نهراسید. ضمن این که تا جایی که امکان دارد بخش سوال و جواب های سمینارها و سخنرانی ها را از دست ندهید. به عنوان یک شرکت کننده هشیار در این مجامع حاضر شوید و از نکات مهم و درخور توجه یادداشت برداری کنید. همچنین نام کسانی که سوال های خوب و با ارزش می پرسند یا جواب های قابل تامل می دهند به خاطر بسپارید. این افراد معمولا کسانی هستند که در نهایت می توانند کمک های بیشمار و باارزشی به شما بکنند. چنانچه نام آنها یا سازمان مطبوعشان را شنیدید و برایتان جالب بود بلافاصله به سراغ موتور جست و جوی گوگل بروید و سعی کنید قدری بیشتر درباره آنها کسب اطلاع کنید. به هرحال هرچقدر میزان اطلاعات شما از این افراد بیشتر باشد احتمال این که سلام تان بی پاسخ بماند کمتر و دوستی تان مستحکمتر شود، بیشتر خواهد بود.

اولین تجربه من در این مورد بر می گردد به زمانی که برای دیدن یک فیلم مستند درباره «زنان خبرنگار حوزه جنگ» به یک مراسم ویژه نمایش فیلم رفتم بودم. درست زمانی که یکی از زنان خبرنگار خارجی حاضر در مراسم مشغول صحبت در مورد تصاویر به نمایش در آمده بود، من به اینترنت وصل شدم و سعی کردم تا جایی که امکان دارد در مورد این زن اطلاعات به دست بیاورم. پس از به پایان رسیدن نمایش فیلم، به سوی او رفتم و سعی کردم از احساسات قلبی ام در مورد فیلمی که به نمایش در آمده بود و او نیز در تهیه و تولید آن نقش زیادی داشت برایش صحبت کنم. ضمنا به او گفتم که چندتایی از مقالاتش را هم مطالعه کرده ام.

صحبت درباره نوشته های این زن سبب شد تا بتوانم سطح ارتباطاتم را با وی تقویت کنم. درست یک هفته بعد از آن روز (نمایش فیلم) آن خبرنگار و من با یکدیگر نهار خوردیم و تا امروز به عنوان دو دوست و همکار با یکدیگر ارتباط داریم.

از یاد نبرید که شاید بی تفاوت گذشتن از کنار یک ایمیل کار چندان سختی نباشد؛ اما نادیده گرفتن یک روزنامه نگار آزاد مشتاق که سعی می کند برای بهتر شدن موقعیت و کیفیت زندگی حرفه ای اش از هر کسی که تجربه ای در اختیارش قرار دهد، چیزی یاد بگیرد؛ کار چندان ساده ای نیست!

پنجم: خود را محدود نکنید

من به عنوان کودک دهه 80 (میلادی)، که این روزها دیگر بزرگ شده است، سرشار از ایده های ناب و بی نظیر و دست اول هستم. درست مثل آقای «میاگی »، اسطوره کاراته ژاپن در فیلم «کودک کاراته باز » از من به شما نصیحت. لازم نیست برای خلق یک رویا منتظر بمانید تا به اندازه کافی بزرگ شوید و سن و سالی از شما بگذرد. هر کدام از ما می تواند در نقش یک همکار، یک بلاگر محلی یا یکی از اعضای شورای شهر برای اثبات خودش و رویاهایش گام بردارد یه شرط اینکه در این راه ثابت قدم و باشد اجازه ندهد هیچ چیز، چه سن و تجربه کم و چه موقعیت شغلی خاص یا سن و سال بالا او را محدود کند. تحت هیچ شرایطی خودتان را محدود نکنید. چرا که محدود کردن و محدود شدن، قبل از اینکه خودتان متوجه شوید همه توانایی ها و استعدادهای شما را فنا خواهد کرد.

منبع گزارش: سایت پوینتر،۱۴سپتامبر ۲۰۱۲

پی نوشت ها:

۱ Jillian Keenan

۲ Fara Warner

۳ athryn Ramin

۴ Miyagi

۵ The Karate Kid

  • Version imprimable de cet article Version imprimable
  • envoyer l'article par mail envoyer par mail
  • نوآوری‌های خبر‌نگاران در فضای خشونت‌بار مکزیک

    2 آذر 1394

    خبرنگاران ایران- گزارش‌گران محلی مانند اسپینوزا با بزرگ‌ترین خطرات مواجه‌اند. مشکلات اسپینوزا زمانی شروع شد که در سال ۲۰۱۲ یک مقام رسمی دولت به او گفت یا دست از پوشش اعتراضات دانشجویی بردارد یا «به سرنوشت رِجینا دچار می‌شود». که اشاره‌ی او به رجینا مارتینِز گزارش‌گر پروسسو بود که همان سال در خانه‌اش در خَلَپه خفه‌اش کرده بودند. مقامات رسمی مرگ او را به دزدان نسبت دادند اما اسپینوزا و سایر روزنامه‌نگاران معتقد بودند که دلیل قتل او گزارش‌ جرائم است. در ماه مه اسپینوزا تابلویی در بازار اصلی خَلَپه روبه‌روی ادارات دولتی نصب کرد که روی آن نوشته بود «بازار رِجینا مارتینز». هدف از این کار ادای احترام به مارتینز و اعتراض به روند تحقیقات بود.

  • روزنامه‌نگاری روباتی: آینده به سرعت از راه می‌رسد

    3 آبان 1394

    خبرنگاران ایران-روبات ها می توانند از طریق بانک عظیمی از متن های قابل مقایسه‌ که برای تولیدشان هزینه زیادی پرداخت شده است، زبان آموزی کنند. آن ها از راه مقایسه ی گزارش هایی که در طول دهه ها توسط اتحادیه ی اروپا و سازمان ملل تهیه شده‌اند و با صرف هزینه های گزاف توسط انسان به زبان های مختلف ترجمه شده اند، ترجمه به زبان های مختلف را انجام می دهند. وقتی از آنان ترجمه ای درخواست می شود، این ترجمه های از قبل انجام شده را برای یافتن الگوهای مشابه یا بخش‌هایی که بتوانند آنان را به هم وصل کنند، جست وجو می کنند.روبات ها درها را به روی کمپانی‌های جدید خبری خواهند گشود که وقتی نظم اوضاع به هم می‌ریزد، سر میرسند و قادرند فن آوری را آنگونه که مناسب است به کار گیرند.

  • بهشت امن ترکیه برای روزنامه‌نگاران خارجی جهنم می‌شود

    13 مهر 1394

    خبرنگاران ایران-برای سال‌ها ترکیه به‌عنوان بهشت امن روزنامه‌نگاران آزاد و محل و مرکزی باثبات و با فضایی امن برای روزنامه‌نگاران خارجی بود. آن‌ها می‌خواستند حوادث بعد از بهار عربی را پوشش دهند. اما از زمانی که روزنامه‌نگاران خارجی بحران‌های متعدد دولت ترکیه را پوشش خبری دادند و گزارش‌هایی درباره تظاهرات پارک گیزی استانبول در سال 2013 و واقعه نگران‌کننده معدنچیان در سال 2014، نوشتند، مورد تهدید مستقیم قرار گرفتند. مقامات ترکیه درحالی‌که خبرهای قابل‌قبول و قابل استنادی درباره درگیری‌های جنگجویان کرد با نیروهای داعش و دیگر گروه‌های درگیر در عراق و سوریه، وجود داشت، با دستور کتبی، از روزنامه‌نگاران خارجی خواستند که دراین‌باره سکوت کنند.