16 خرداد 1390

زندان و بيكاري، چالش های زندگي روزنامه نگاران ایرانی

16 خرداد 1390

خبرنگاران ایران :این روزها روزنامه نگاران ايران تحت بدترین شرایط و فشارها زندگی می کنند . آنها هرروز در معرض خطرات بسيار از سوي حكومت قرار دارند و كوچكترين نوشته شان ممكن است آنها را براي سالها روانه زندان كند. بسياري ازروزنامه نگاران هم اين روزها براي تامين زندگي شان دچار مشكلات جدي هستند. تعداد روزنامه هايي كه آنها اين روزها مي توانند برايشان كار كنند آنقدر اندك است كه براي همه شان جاي كافي ندارد . اين روزنامه ها كه اغلب روزنامه هاي خصوصي هستند با دستمزد اندك و نامنظم به روزنامه نگاران حقوق مي دهند . بيكاري اين روزها سختترين چالش زندگي روزنامه نگاران در ايران است .

مي خواهند ما بميريم

«گاهي اوقات احساس مي كنم مي خواهند طوري با ما رفتار كنند كه بميريم و از صحنه حيات خارج شويم .» اين را يكي از روزنامه نگاراني مي گويد كه پس از انتخابات رياست جمهوري دهم بيكار شده است و اضافه می کند:

«درست چند روز پس از برگزاري انتخابات روزنامه مان را بستند . من از آن روز در واقع بيكارم چند ماهي براي يك آژانس مسافر كشي كردم و چند ماهي هم فروشنده يك مغازه بودم . همكارانم يا همه در گوشه زندان هستند يا مجبور شده اند از كشور خارج شوند . الان چند ماهي است كه كاملا بيكارم .به چند نشريه و مجله به صورت حق التحرير مطب مي دهم اما هر چند ماه يك بار دستمزد ناچيزي به من مي دهند عملا اين روزها زندگي من و همسرم با حقوق ناچيز معلمي همسرم اداره مي شود . آيا غير از اين است كه با اين شرايط مي خواهند ما را از زندگي ساقط كنند ؟ می خواهند کاری بکنند که دیگر ما روزنامه نگاران نتوانيم به زندگی برگرديم و .در گرفتاری مان بمانيم تا بمیريم .

كار تخصصي روزنامه نگاري تا چند سال بعد در ايران بي معناست

«س-ن» يكي ديگر از روزنامه نگاراني است كه اين روزها در يك داروخانه مشغول كار شده است . اين روزنامه نگار 30 ساله مي گويد : «بعد از انتخابات روزنامه ام تعطيل شد تا مدتي در يكي از خبرگزاري هاي دولتي كار كردم اما آنجا تنها چيزي كه معنا نداشت روزنامه نگاري و حقيقت بود آنها از من مي خواستند هر چه را آنها مي خواهند، بنويسم پس تصميم گرفتم براي هميشه از اين حرفه خارج شوم و چون قصد خروج از كشور را ندارم، درحرفه اي كاملا غير مرتبط مشغول به كار شده ام . اما هميشه يك نگراني بزرگ دارم مي ترسم كه تا چند سال آينده روزنامه نگاري تخصصي در ايران بي معنا شود، يعني ديگر روزنامه نگاري نداشته باشيم كه به معناي واقعي روزنامه نگار باشد ، روزنامه نگاراني بي طرف و مستقل و روزنامه ها را كساني پر كنند كه فقط ازاوامر كارفرماها پيروي مي كنند .»

به گفته او ممکن است در آینده کار تخصصی روزنامه نگاري بر زمین بماند و تنها همكاران روزنامه نگار در تبعيدم از راه دور روزنامه نگاري كنند كه آن هم روزنامه نگاري به معناي واقعي نيست .

انتقام از روزنامه نگاران

«در دو دهه اخیر روزنامه نگاران زندگی حاکمان را تلخ کرده اند و این دستگیری ها و صدور حکم های سنگین و بيكاري انتقام از آن هاست.»

اين نكته را يكي از روزنامه نگاران قديمي كشورمان مي گويد او نيز اين روزها در تحريريه روزنامه اي حضور ندارد اما همچنان همه چيز را از دور نظاره و بررسي مي كند و نگران آينده روزنامه نگاري كشورمان است .

او مي گويد :«در دو سال اخير حاکمان امکان انتقام گرفتن از روزنامه نگاران را فراهم ديده اند ، آنها درصدد زهر چشم گرفتن از باقی روزنامه‌نگارانی هستند که ممکن است به دنبال یا در رویای روزنامه‌نگار مستقل بودن باشند .به همين خاطر شرايط را روز به روز براي شان سخت تر مي كنند تا آنجا كه فشار اقتصادي و اجتماعي آنها را وادار كند از ايران بروند و بخواهند وظیفه‌ی حرفه‌ای اطلاع رسانی‌شان را خارج از ايران دنبال کنند. این یعنی همان نرسیدن اطلاعات نصفه نیمه به همین تعداد خوانندگان قلیل مطبوعات در داخل كشور.»

به گفته او در اين شرايط و به ويژه شرايط دشوار زندگي روزنامه نگاران زنداني و بيكار در نهایت ممکن است همه روزنامكه نگاران از اين شغل دلسرد شوند و كارمندي را به اين شغل ترجيح دهند .من با اين شيوه مرگ روزنامه نگاري تخصصي در ايران را نزديك مي دانم .

ما صحنه را هرگز ترك نمي كنيم

محکومیت مادام العمر از هر گونه نوشتن و اظهار نظر کردن یک روزنامه نگار چه معنایی می تواند داشته باشد؟ آیا جز ترس معنای دیگری دارد؟” یکی از روزنامه نگارانی که این روزها به جای تحریریه ی یک روزنامه به دلیل توقیف روزنامه اش در خانه نشسته و اخبار را رصد می کند؛ این ها را می گوید.

او مي گويد :«اين روزها تعدادي از همكارانم در زندان هستند و تعدادي براي هميشه از نوشتن محروم شده اند و تعدادي هم از ايران رفته اند .اما من معتقدم كه اين شرايط دشوار بر يك روزنامه نگار حرفه اي تاثيري ندارد و يك روزنامه نگار حرفه اي، در هر شرایطی کار حرفه ای خود یعنی خبر رسانی را انجام می دهد. ما اين روزها وبلاگ ها و سايتهاي خودمان را راه انداخته ا يم و اداره مي كنيم و اخبار و اطلاعاتي را كه به دست مي آوريم در شبكه هاي اجتماعي به اشتراك مي گذاريم. هيچگاه يك روزنامه نگار حرفه اي وظيفه خود را فراموش نمي كند اگر حكومت فكر مي كند با اين مشكلات مي تواند ما را از پاي بيندازد در اشتباه است .

این روزها روزنامه نگاران در ايران تحت شديدترين فشارها روزگار مي گذارنند زندان، بيكاري و بي پولي و عدم امنيت هميشه همراه آنان است اما برخي از آنها هرگز از پاي ننشسته اند و همچنان اعلام مي كنند كه اگر روزنامه اي منتشر شود آنها آماده اند كار حرفه اي شان را ادامه دهند . اين روزنامه نگاران اين روزها بيكاري همراه هميشگي شان است و در آرزوي كار كردن دوباره درتحريريه يك روزنامه نفس مي كشند .

  • Version imprimable de cet article Version imprimable
  • envoyer l'article par mail envoyer par mail
  • اصول رفتاری روزنامه‌نگاران در اعلامیه سازمان بین المللی روزنامه‌نگاران

    2 آذر 1394

    خبرنگاران ایران-در ماه مه اسپینوزا تابلویی در بازار اصلی خَلَپه روبه‌روی ادارات دولتی نصب کرد که روی آن نوشته بود «بازار رِجینا مارتینز». هدف از این کار ادای احترام به مارتینز و اعتراض به روند تحقیقات بود.اعلامیه سازمان بین المللی روزنامه‌نگاران(IFJ) درباره اصول رفتاری روزنامه‌نگاران به عنوان یک استاندارد حرفه‌ای برای روزنامه‌نگارانی شناخته می‌شود که در فرایند جمع‌آوری، انتقال، انتشار و اظهارنظر درباره اخبار و اطلاعات در رویدادهای توصیفی نقش دارند.

  • جنگ با دوربین؛ مروری کوتاه بر زندگی رابرت کاپا، عکاس خبری

    15 آبان 1394

    خبرنگاران ایران- «اگر عکس‌تان خیلی خوب نشده، به این خاطر است که خیلی نزدیک نشده‌اید.» اگر عکاس خبری باشید، احتمالا این جمله را شنیده‌اید. جمله‌ای از «رابرت کاپا» یکی از مهم‌ترین عکاسان خبری جهان که شهرتش را بیشتر از هرچیز مدیون عکس‌هایی است که از پنج جنگ بزرگ قرن بیستم ثبت کرد؛ جنگ داخلی اسپانیا، جنگ دوم چین و ژاپن، جنگ جهانی دوم (بخش اروپایی جنگ)، جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل و همین‌طور جنگ اول هندوچین (جنگ استقلال ویتنام از فرانسه). دوستش «جان اشتاین‌بک» ـ نویسنده آمریکایی ـ درباره‌اش نوشته است: « نمی‌توانید جنگ را تصویر کنید،چون جنگ نوعی احساسات است. اما او می‌توانست هول جنگ را در چهره یک کودک به تصویر بکشد.» ۲۲ اکتبر، ۳۰ مهر سالروز تولد رابرت کاپا بود که در ۴۱ سالگی در یکی از آخرین جنگ‌هایی که به‌تصویر کشید، کشته شد.

  • روزنامه‌نگاری که عامدانه و آشکار «بی‌طرفی» را کنار گذاشت

    7 مهر 1394

    خبرنگاران ایران- پاپ فرانسیس، رهبر کاتولیک‌های جهان هفته گذشته برای نخستین بار به آمریکا سفر کرد و یکی از مهم‌ترین سخنرانی‌هایش را در این سفر در مقابل کنگره انجام داد. او در این سخنرانی از چهار شخصیت تاریخی ایالت متحده نام برد که برای دنیای ناامن امروزی می‌توانند منبع الهام باشند؛ «آبراهام لینکلن»، «مارتین لوتر کینگ»، «دورتی دِی» و «توماس مرتن». شیوه‌ای که او در روزنامه‌نگاری آمریکا دنبال کرد، نمونه‌ای مناسب از روزنامه‌نگاری «مدافعه‌گر» محسوب می‌شود؛ سبکی از روزنامه‌نگاری که با کنار گذاشتن عامدانه و آشکار «بی‌طرفی»، عملگرایی و دفاع از اندیشه و عقیده‌ای خاص را سرلوحه خود قرار می‌دهد.