21 دی 1388

سردبیر فرهیختگان به سه سال حبس قطعی محکوم شد

21 دی 1388

خبرنگاران: محمدرضا نوربخش، سردبیر زندانی روزنامه فرهیختگان، در دادگاه تجدید نظر به سه سال حبس قطعی محکوم شد.

امروز، دوشنبه، قاضی زرگر، در شعبه ۳۶ دادگاه تجدیدنظر، نوربخش را به اتهام اقدام تبلیغی علیه نظام به یک سال، و به اتهام تبانی برای اغتشاش به دو سال حبس تعزیری محکوم کرد.

پیش از این نوربخش در دادگاه بدوی به شش سال حبس تعزیری محکوم شده بود. او یکی از روزنامه‌نگارانی است که در دادگاه‌های دسته‌جمعی که گزارش آن به صورت مفصل از تلویزیون دولتی ایران پخش شده، به اعتراف علیه خود پرداخت.

محمدرضا نوربخش از ۱۳ مرداد در بازداشت به‌سر می‌برد و بیش از دو ماه از این مدت را در سلول انفرادی گذرانده است. او تا زمان صدور حکم بدوی علیه خود، از حق دسترسی به وکیل محروم بوده است.

نوربخش مدیر مسئولی سایت جمهوریت را نیز برعهده داشت. این سایت سال گذشته با شروع ایام رقابت‌های انتخاباتی برای انتخابات ریاست‌جمهوری، آغاز به کار رسمی کرد و در رویه خود حامی میرحسین موسوی و منتقد دولت محمود احمدی‌نژاد بود.

حکم سه سال زندان قطعی نوربخش، هنوز به خود وی ابلاغ نشده است. با گذشت شش ماه از بازداشت این روزنامه‌نگار، دادگاه از پذیرش صدور وثیقه برای آزادی موقت او سر باز زده است.

کمتر از یک هفته پیش نیز، حکم احمد زیدآبادی، روزنامه‌نگار شناخته شده ایرانی، در دادگاه تجدید نظر تائید شد. او در دادگاه تجدیدنظر مشابه دادگاه بدوی، به شش سال زندان، پنج سال تبعید در گناباد و همچنین محرومیت مادام‌العمر از فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی محکوم شد.

حکم زندان این روزنامه‌نگاران در شرایطی «قطعی» اعلام شده که صدور حکم سال‌ها زندان برای اهالی مطبوعات، پا به پای اوج‌گیری برخورد با روزنامه‌نگاران در ایام پس از انتخابات ریاست‌جمهوری، دارد به اتفاقی روزانه تبدیل می‌شود. آخرین مورد صدور حکم هفت سال و چهار ماه زندان و ۳۴ ضربه شلاق برای بهمن احمدی‌امویی بود.

پیش از آن نیز سعید لیلاز، به ۹ سال زندان، مسعود لواسانی به هشت سال و نیم، مسعود باستانی به شش سال، هنگامه شهیدی، به شش سال و سه ماه و یک روز، و کامبیز نوروزی، به دو سال حبس تعزيری و ۷۶ ضربه شلاق محکوم شده‌اند.

دیگر روزنامه‌نگاران دربند یا آنها که به قید کفالت و وثیقه آزادند نیز در معرض مواجهه چنین احکامی قرار دارند.

سازمان گزارشگران بدون مرز، در آخرین اطلاعیه مطبوعاتی خود بار دیگر تاکید کرد که ایران «بزرگ‌ترین زندان روزنامه‌نگاران جهان است.»

  • Version imprimable de cet article Version imprimable
  • envoyer l'article par mail envoyer par mail
  • از گشت ارشاد تا تبلیغات زیاد یک روزنامه دولتی و نبود نشریات محافظه کار

    23 آبان 1394

    خبرنگاران ایران- آنچه نمایشگاه مطبوعات امسال را از سالهای گذشته متمایز می‌کند، انصراف تعدادی از مطبوعات و خبرگزاری‌های جناح راست یا مخالف دولت است که پیش از برگزاری نمایشگاه مطبوعات اعلام کردند در آن حضور نخواهند یافت. وقتی در نمایشگاه مطبوعات امسال راه می‌روی خیلی زود نبود این نشریات را متوجه می‌شوی، خیلی‌ها معتقدند این رسانه‌ها و خبرنگارانشان وابسته به نهادهای امنیتی ایران هستند. آنها معمولاً با حضور در نمایشگاه و برگزاری نشستهای انتقادی و شعارهایی علیه دولت و یا در سال های ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد علیه آنچه" فتنه گران "می‌خوانند، فضایی متفاوت را در نمایشگاه به وجود می‌آوردند، فضایی رادیکال که معمولاً به ایجاد تنش بین گروه‌ها و رسانه های منتقد آنان نیز منجر می‌شد.

  • یک بررسی آماری: ایرانی‌ها از کجا خبر می‌گیرند

    11 آبان 1394

    خبرنگاران ایران-با همه‌گیر شدن اینترنت و مخصوصا اینترنت‌های همراه در ایران، دسترسی به منابع خبری آن‌لاین برای گرفتن اطلاعات سریع‌تر شده و آنها در صدر منابع خبری آن دسته از ایرانیانی قرار گرفته‌اند که فعالانه پیگیر اخبار و رویدادها هستند. قطعا در این میان، بعضی منابع خبری از منابع دیگر مراجعان بیشتری دارند و در اصطلاح پرترافیک‌تر هستند. در این گزارش سعی شده‌است براساس اطلاعاتی که سایت الکسا فراهم می‌کند، پرمراجع‌ترین سایت‌های خبری ایرانی معرفی شده و باهم مقایسه شوند.

  • برنده نوبل ادبیات تحصیلکرده مدرسه روزنامه نگاری است

    23 مهر 1394

    خبرنگاران ایران-می‌خواهید برنده نوبل ادبیات شوید؟ به مدرسه روزنامه‌نگاری مینسک در بلاروس بروید. شاهد از غیب رسید: سوتلانا الکسیویچ، برنده جایزه نوبل ادبیات سال 2015 است. مارتا باسلز از گاردین او را این‌طور معرفی می‌کند: «یک نویسنده بلاروس و کسی که کتاب‌های تاریخ شفاهی او صدای هزاران نفر را که موجب انفجار درونی اتحاد جماهیر شوروی شدند را ثبت کرده است.»کتاب‌هایش که به گفته خودش 10 سال طول کشید تا نوشته شوند، بر اساس گفتگوهایی است که با مردم انجام داده است. بیشتر این مردم زن و کودک هستند. کسانی که در بحران‌های دردناکی چون حمله اتحاد شوروی به افغانستان و نشت اورانیوم از نیروگاه اتمی چرنوبیل، زندگی می‌کردند.