27 اردیبهشت 1391

روزنامه نگاری در هند

27 اردیبهشت 1391

مروری بر نظام رسانه ای برخی کشورهای جهان از کشورهای توسعه یافته، کمتر توسعه یافته و کشورهای جهان سوم از این پس قسمتی از ستون ویژه "سایت خبرنگاران ایران" را تشکیل می دهد.هدف از نگارش این مقالات در این بخش آشنایی بیشتر خبرنگاران ایرانی با نظام رسانه ای برخی از کشورهای دنیاست.در بخش قبلی با مروری بر روزنامه های ژاپنی و فرانسوی تا حدودی با نظام مطبوعاتی این کشورها آشنا شدیم و در این مطلب نیز با برخی ویژگی های روزنامه نگاری هندوستان که یکی از کشورهایی است که روزنامه ها در آن تیراژ و اهمیت بالایی دارند آشنا می شویم .

در این مطالب به ذکر ویژگی های کلی رسانه ها در کشورهای مختلف توجه می شود، چرا که بررسی همه جانبه آنها نیازمند تحقیق و پژوهش های طولانی و میدانی است:

***

خبرنگاران ایران - بابک موحدی :روزنامه نگاری هند به گفته کارشناسان رسانه ای، در آستانه یک انقلاب قرار دارد . انقلابی نه در محتوا و نحوه نگرش ، بلکه در تکنولوژی تولید و تجارتی شدن .با رشد زیاد مجلات که از سال1976 به این سو آغاز شد، گونه به تمامی جدیدی از نشریات به جمع جراید این کشور اضافه شده است .روزنامه نگاری این کشور با ویژگی های منحصر به فرد خود آینده در خشانی را پیش رو دارد

روزنامه هایی با بیش از صد سال سابقه کار در هندوستان

روزنامه در هندوستان از سال 1780 با چاپ هفته نامه ای در دو برگ و سه ستون با نام "بنگال گزت" (Bengal Gazette) و یا کلکته جنرال ادوایزر (Calcutta General Advertise) کار خود را در بمبئی آغاز کرد.

جیمز آگوستوس هیکی" ( James Augustus Hickey) کسی است که اولین روزنامه را در هندوستان منتشر کرد. هرچند در مدارک موجود اصلیت او را ایرلندی می دانند که بخاطر نوشتن مقالاتی انتقاد آمیز از دولتمردان انگلیسی چند سالی را در زندان سپری کرد و به نوشتن خود از زندان ادامه می داد و بعد از آزادی اولین روزنامه انگلیسی زبان را در دوره استعمار انگلیسی ها در هند با نام "بنگال گزت" را تاسیس کرد. جیمز آگوستوس هیکی همانند خیلی از فرهنگیان سرتاسر دنیا، سرنوشت خوبی نداشت و در نهایت در فقر و تنگدستی از دنیا رفت اما میراث گرانقیمتی را برای هند به جای گذاشت. با این حال اولین روزنامه هندی زبان به نام "ساماچار دارپان" (Samachar Darpan ) به معنی آینه اخبار، بعد از 38 سال از تاریخ چاپ روزنامه های انگلیسی در هند، در سال 1818 در بنگال منتشر شد.

روزنامه تایمز آو ایندیا (Times of India) در سوم نوامبر سال 1838 در بمبئی در زمانی که انگیسی ها در هند بودند پا گرفت. نام ابتدایی آن بمبئی تایمز و جورنال آو کامرس بود که هر شنبه و چهارشنبه که هر هفته دوبار منتشر می شد و اخباری از انگلیس و تمامی دنیا همچنین از شبه قاره هند بود. اما چاپ روزانه ی روزنامه از سال 1840 تا 1862 با نام تایمز آو ایندیا آغاز شد.

روزنامه های هندی در ابتدا همزمان با سال 1840 به صورت ماهانه و دو هفته یکبار در تیراژ محدود منتشر می شدند. که برای معدود گروه ها، کاست ها و طبقه های اجتماعی هندی منتشر می شد. اما روزنامه های انگلیسی – هندی کاملا با سلیقه انگلیسی منتشر می شد. تا اینکه روبرت نایت (Robert Knight) اولین سردبیر روزنامه تایمز وارد عمل شد.

در سال 1860، او همراه با سهامداران هندی شریک شد و ادغام شدن با بمبئی استاندارد (Bombay Standard) اولین آژانس خبری هندی را در هندوستان پایه گذاری کرد، و سیم کشی برای مخابره خبر را در سراسر هند انجام داد. با این کار به عنوان نماینده رسمی خبری هند منصوب شد. در سال 1861، او اسم روزنامه بمبئی تایمز و استاندارد را به تایمز آو ایندیا تغییر داد. کینگ نبرد برای مطبوعات آزاد را آغاز کرده بود.

او که پسر یک بانکدار انگلیسی از طبقه متوسط بود یک روش جدید نوشتاری را در روزنامه های انگلیسی زبان هند پایه گذاری کرد. روبرت نایت یک جهش عظیمی را در صنعت روزنامه های انگلیسی هند بنا نهاد. او قانون تمام روزنامه های انگلیسی زبان را شکست و در نوشته های خود آنهایی که هندی ها را وحشی و خیانت کار قلمداد می کردند را مورد شماتت قرارد داد. خشنونت را سرزنش کرد و آن را ناشی ازفقر فرهنگی و فقدان مدیریت در ارتش انگلیس می دانست. همین نوشته های او سبب ناراحتی و عصبانیت اجتماع انگلیسی ها شد. اما از سوی دیگر باعث شد تا سرمایه داران هندی، به سوی این روزنامه جذب شوند و در نهایت او را به عنوان ویراستار دائمی روزنامه منصوب کنند.

نایت سکوت نکرد و همچنان بر عدم مدیریت و طمع ورزیدن انگلیسی ها را در روزنامه های انگلیسی مطالبی می نوشت او حتی سیاست های مستبدانه مالیات را مورد انتقاد قرار می داد و در نهایت دست به افشا گری در سیستم مدرسه های انگلیسی زد که سنت و نیاز جامعه هند را نادیده می گرفتند و ارزش های فرهنگی هند را با آموزش غلط زیر سوال می برند. مجموع تمام این کارها بود که باعث شد روزنامه ی نایت تبدیل به یک روزنامه ملی شود.

این روزنامه تا به امروز نیز یکی از پرطرفدارترین روزنامه های هند است که بزرگترین تیراژ روزنامه انگلیسی زبان را در سرتا سر دنیا دارد. برای نمونه در سال 2008 به بیش از سه و چهارده میلیون تیراژ رسید که اولین رتبه در روزنامه های زبان انگلیسی در سرتا سر دنیا را دارد و همچنین در جایگاه هشتمین پرفروشترین روزنامه جهان در تمامی زبان ها قرار دارد که یکی از دلایل بالاترین رکورد پرفروشی آن متعلق به خوانندگانش است.

هم اکنون در هند پنج روزنامه مهم دیگر نیز با بیش از یک قرن سابقه منتشر می شوند . سه روزنامه آمریتا بازار پاتریکا،هندو ،و تریبیون تحت مالکیت و سردبیری هندی ها اداره می شوند و دو روزنامه تایمز آوایندیاو استیتسمن در مالکیت و سردبیری انگلیسی ها قرار داشتند که پس از آزادی هند به تدریج اداره آنها نیز به هندی ها سپرده شد .این پنج روزنامه هر یک به نوبه خود در رشد و تحول روزنامه نگاری در هند نقش چشمگیری داشته اند .

روزنامه امریتابازارپاتریکا قدیمیترین روزنامه تحت مالکیت هندیان است که همواره در نقلط مختلف تاریخی این سرزمین از اهمیت خاصی برخوردار بوده است .

هندو هم در میان هندی ها از اهمیت ویژه ای برخوردار است. شش مرد جوان که همگی بین بیست تاسی سال سن داشتند در 20 سپتامبر 1878 نشریه هندو را تاسیس کردند این نشریه ابتدا هفتگی بود اما در سال 1889 به روزنامه تبدیل شد .

روزنامه تایمز لندن و بسیاری از روزنامه نگاران و نویسندگان غربی از روزنامه هندو به عنوان یکی از بهترین نشریات جهان یاد کرده اند . این روزنامه در سال 1968 جایزه دستاوردهای مطبوعات جهان را که از سوی بنیاد اتحادیه ناشران مطبوعات آمریکا اعطا می شود به خود اختصاص داد .این روزنامه در طی انتشار طولانی خود همواره از خدمات گروهی از بهترین و فداکارترین روزنامه نگاران بهره برده است و همین امر آن را به نشریه ای که سرلوحه آن صحت ،قابلیت ، اطمینان و اعتبار در هند است تبدیل کرده . از برجسته ترین روزنامه نگارانی که با این روزنامه همکاری داشته اند می توان به ان راگونداسان معاون ارشد سردبیر اشاره کرد .این روزنامه در هند به عنوان روزنامه ای مستقل و غیر حزبی شناخته و مورد اعتماد است .

تایمز او ایندیا قدیمی ترین نشریه انگلیسی زبان هند و از جمله روزنامه های معتبر دیگر این کشور است که نقش مهمی در رشد و شکوفایی روزنامه نگاری این کشور داشته است .این روزنامه تا قبل از استقلال هند سنگر حکومت استعماری انگلیس شناخته می شد .

روزنامه تایم آو ایندیا امروزه در ایالت های مختلف هند منتشر می شود از قبیل: الله آباد، بنگلور، بومپال، بوبانسوار، چندیگر، چانای، کامباترو، دهلی، گوا، هوبلی، حیدر آباد، ایندور، جیپور، کانپور، کلکته، لکنو، بمبئی، میسور، ناگپور، پتنا و پونا. که جمع تیراژ آن در سال 2010 ، 3 میلیون و 433 هزار نسخه در روز بوده است و محبوبت خود را همچنان دارد.همچنین بنا به گزارشهای منتشر شده سایت اینترنتی روزنامه تایمز آو ایندیا نیز یکی از پرببیننده ترین وب سایت های خبری در جهان است برای نمونه تنها در می ماه سال 2009، صد و پنجاه و نه میلیون بازدید کننده داشته است و این رقم چیزی بالاتر از وب سایت روزنامه های معروفی چون نیویورک تایمز، سان، واشنگتن پست، دیلی میل و یو.اس.آ تودی است .

تریبیون یکی دیگر از روزنامه های هند نیز از محبوب ترین هاست . گاندی در سال 1932 گفت :« تریبیون بهترین روزنامه است ...مقاله ها و تحلیل های سردبیر این روزنامه بی نظیر است .»تریبیون اکنون علاوه بر حفظ ویژگی های مثبت قبلی اش، یکی از روزنامه های هند است که به عنوان مظهر سرسخت افکار عمومی و منتقد منطقی حکومت شناخته می شود .

ظهور گزارشگران پژوهشی در هند

همچنین اعلام حالت فوق العاده در هند* در سال 1975 نقطه عطفی در تاریخ روزنامه نگاری هند بود . در پی اعلام حالت فوق العاده شکل کاملا جدیدی از مجلات خبری با تکیه بر کار گزارشگران پژوهشی در هند پا به عرصه انتشار نهاد .

نشریه ایندیا تودی پرتیراژترین مجله از این نوع است و علاوه بر نسخه انگلیسی به دو زبان تامیلی و هندی نیز منتشر می شود .

یکی از نویسندگان هندی در این باره می گوید :«روزنامه نگاری هند در دهه گذشته بی تردید از باتلاق کسالت باری که در آن گرفتار شده بود روزنه ای به سوی شور و هیجان و شادابی پیدا کرده است . با پایان یافتن حالت فوق العاده ،مطبوعات هند با چنان سرعتی به صحنه بازگشتند که شاید نظیر آن را نتوان در دیگر نقاط جهان یافت . انگار پرومته از بند و زنجیر رها شده است . انقلابی در راه بود که نه تنها سبک و محتوا ، بلکه تنوع ،مدیریت، تیراژ، تکنولوژی، تخصص ،بازاریابی و طراحی نشریات را از سر تا پا دگرگون کرد .

آرون شوریه ،که پدر روزنامه نگاری پژوهشی هند به شمار می رود، در این باره می نویسد :«برقراری حالت فوق العاده به سیاسی شدن طبقه متوسط منجر شد و در نتیجه مردم خواستند درباره زمامداران خود تا آنجا که ممکن است بیش تر بدانند .»

نظر یکی دیگر از روزنامه نگاران سرشناس هند در این خصوص این گونه است :«خوانندگان مطبوعات امروزه از گزارشگران انتظار دارند تا گزارش های دقیق تهیه کنند و سردبیران جراید نیز تارهای تنیده شده در اطراف گزارشگری را کنار بزنند .استقبال خوانندگان هندی از اخبار و مطالب جنجالی سبب شده تا مجلات خبری تلاش بیشتری برای گرد آوری اطلاعات ، آگاهی از مسائل خصوصی افراد به عمل آورند .آرون شوریه یکی از نویسندگان مشهور این نشریات است که در ابتدا برای ایندیاتودی مطلب می نوشت و سپس به سردبیری اجرایی روزنامه ایندیا اکسپرس رسید او بیش از سایر روزنامه نگاران گزارش های تحقیقی می نویسد . او در این گزارش ها به افشاگری در خصوص اقدامات خلاف و زیاده روی های دولت در باره حالت فوق العاده پرداخته و ایندیرا گاندی بیش از دیگران آماج حملات او بود .

این روزنامه نگار چنان تاثیری برروزنامه نگاری هند بر جای گذاشته است که تنها افراد معدودی را در هند در حد او می دانند . به عقیده هندی ها او بود که قدرت مطبوعات در هند را به اثبات رساند .هر چند هند روزنامه نگاران جنجالی کم ندارد که از میان آنها می توان به آرون سینها هم اشاره کرد که با انتشار گزارشی در مورد زندانیان منتظر محاکمه که در ایالت بیهار به دست پلیس کور شده بودند جنجال بزرگی آفرید .

مطبوعات هند از دید ناظران خارجی

هر چند غربی ها هم معتقدند که روزنامه نگاری در هند در زمینه بهره گیری از تکنولوژی های جدید چاپ و مدیریت به پیشرفت چشمگیری رسیده و آینده درخشانی دارد ، اما محتوا و نحوه تفکر روزنامه ها را معمولا به چالش می کشند و معتقدند این روزنامه ها نحوه تفکرشان تغییر چندانی نکرده است و تا حدودی دیدی فلسفی به مسائل دارد .

یک نویسنده غربی در این باره می نویسد :«روزنامه های جدید هند از لحاظ طراحی و صفحه آرایی بسیار چشم گیرند . هنرمندان وافرادی که وظیفه طراحی و صفحه آرایی این نشریات را برعهده دارند از ابتکار عمل خاصی برخوردارند . یکی دیگر ازویژگی های قابل ستایش این نشریات احترامی است که برای مقاله نویس ها و مفسران قائل اند .»

اما وی .اس نایپائول در مورد مطبوعات هند نوشته است :«افق دید روزنامه های هند محدود است و از عدم حس تحقیق و تفحص و آنچه می توان علائق بشری نامید رنج می برند .پویایی و جذابیت آنها تنها به صفحات مخصوص سر مقاله ها محدود می شود .دیگر صفحات آنها را مطالبی چون بیانیه ها و سخنرانی ها و خبرهای پیش پا افتاده تشکیل می دهند .»

جیمز کامرون، روزنامه نگاری پرسابقه می نویسد :«به سختی می توان با تکیه بر نوشته های روزنامه های هنداز جریان رویدادها با خبر شد .آن ها نه مانند روزنامه های جوامع کمونیستی از سرسختی آگاهانه برخوردارند و نه همچون مطبوعات عامه پسند غرب جذابیت احمقانه دارند . بلکه نیمه باسواد ، مقلد و دارای ضعف استدلال هستند. این روزنامه ها به ندرت در مقابل فشارهای دولت مقاومت می کنند ،چون از لحاظ مالی شدیدا به کمک های مالی وابسته اند و برای دریافت این کمک ها ناگزیرند از افشای حقایق خودداری کنند .»

ویژگی های نامطلوب روزنامه نگاری در هند

علاوه بر خصوصیات مثبتی که برای روزنامه نگاری در هند بر می شمارند و به ویژه از نظر زیبایی شناسی روزنامه های هند را از بهترین روزنامه های دنیا می دانند اما انتقاداتی هم به سیستم روزنامه نگاری این کشور وارد است انتقاداتی تامل برانگیز که برای پیشرفت هر چه بیشتر روزنامه نگاری چه در هند و چه در دیگر کشورهای آسیایی توجه به آنها ضروری است .

صحت و درستی یک از اصول اولیه روزنامه نگاری است ،اما روزنامه های هند چندان به این اصل پای بند نیستند .یکی از نویسندگان در این باره می نویسد :« روزنامه ها گاهی خود را به رعایت این اصل مقید می دانند اما روز بعد آن را فراموش می کنند .هیچ روزنامه نگاری اشتباه و نادرستی کار خود ، خواه عمدی یا خواه غیر ارادی را تایید نمی کند ، اما بسیاری از روزنامه نگاران نادرستی را به عنوان یک عنصر ناخوشایند اما اجتناب ناپذیر برای حفظ سرعت و اهمیت خبر توجیه می کنند و موثق بودن نسبی خود روزنامه را برای حصول اطمینان از صحت اخبار کافی می دانند .»

بزرگ جلوه دان اخبار و رویدادها ، سرهم کردن حقایق پراکنده و ارائه آنها به عنوان یک رویداد مهم ،عرضه نادرست خبر ، تحریف از طریق سکوت و تحریف ناشی از کنترل اخبار از سوی حکومت ، عدم دسترسی آزادانه مطبوعات به منابع اخبار ، سانسور و ومحدودیتهای دولت برخی از ویژگی های نامطلوب روزنامه نگاری در هند به شمار می آیند .

طی یکی از بررسی های جدید در زمینه نقش مطبوعات در جهان سوم ، بر اهمیت روزنامه نگاری توسعه دهنده تاکید شده و این موضوعی است که تا حدود زیادی در هند نادیده گرفته می شود .

روزنامه های هندی همچنین معمولا توجه چندانی به اخبار خارجی نشان نمی دهند و تعداد روزنامه هایی که در خارج از کشور خبرنگار دارند اندک است .بیشتر روزنامه نگاران هندی در لندن و واشنگتن مستقرند و هیچ کدام در مسکو خبرنگار ندارند . مطبوعات هند همان اندک اخبار خارجی خود را نیز به طور کامل از خبرگزاری های خارجی دریافت می کنند و به ندرت خبری درباره کشورهای همسایه ،از جمله برمه و نپال دارند .

طالع بینی، مهمان همیشگی روزنامه های هندی

طالع بینی و اختر گویی در روزنامه های هند از جایگاه خاصی برخوردار است و تقریبا همه روزنامه ها ، مجلات و نشریات ادواری هند همیشه گوشه ای از صفحات خود را به پیشگویی و طالع بینی اختصاص می دهند .هر چند این امر در هند توسط کمیسیون مطبوعات محکوم شده است اما ظاهرا این توصیه ها در گوش گردانندگان مطبوعات نرفته چون طالع بینی و پیشگویی بدون هیچ گونه محدودیتی هنوز در روزنامه ها و نشریات ادواری انگلیسی و بومی زبان ادامه دارد .

به اعتقاد اعضای کمیسیون مطبوعات در هند سردبیران علاقه مند به سرنوشت مردم و نشریاتی که به ارتقای برداشت علمی خوانندگان خود علاقه مندندو علیه خرافات و جبر گرایی مبارزه می کنند ، باید از انتشار طالع بینی و پیشگویی خودداری کنند .

روزنامه های بومی زبان کلید رشد روزنامه نگاری هند

روزنامه های هند امروزه از آزادی برخوردارند اما دامنه و ابعاد آن چندان دست یافتنی نیست . بیشتر خوانندگان روزنامه ها را اقشار شهری و طبقه متوسط تشکیل می دهند و همین امر نقش مطبوعات را در جلب مشارکت مردم در روند توسعه کشور تا حدودی محدود می کند .امروزه در هند تفاوت زیادی را نمی توان بین روزنامه های شهرهای بزرگ و نشریاتی که در شهرستانها منتشرمی شوند دید همچنین تفاوت روزنامه های انگلیسی زبان و بومی هم چندان زیاد نیست و حتی برخی روزنامه های که در شهرهای کوچک منتشر می شوند از تکنولوژی پیشرفته تری برخوردارند .با این همه روزنامه نگاران صاحب نام هندی معتقدند روزنامه های بومی زبان کلید رشد و استحکام آتی روزنامه نگاری هند را در دست دارند .

به عقیده آنان روزنامه نگاری بومی زبان با بهره گیری از زبان های بومی به عنوان ابزاری برای آموزش مردم بیش از نشریات انگلیسی زبان بین توده های مردم مطرحند همچنین متناسب بودن روزنامه های بومی زبان با خواستها و نیازهای بیشتر مردم سبب خواهد شد تا آن ها به آن میزان تقویت شوند که جهت گیری رشد و توسعه را به دست آورند.

روزنامه نگاری درهند پرجاذبه و پر در آمد

روزنامه نگاری در هند یکی از حرفه های پرجاذبه است و عده زیادی از دختران و پسران آموزش دیده و تحصیل کرده به این حرفه روی می آورند .با رشد صنعت مطبوعات و انتشار نشریات سینمایی ، ورزشی و بانوان و همچنین روزنامه ها و مجلات عادی فرصت اشتغال برای متقاضیان حرفه روزنامه نگاری رو به فزونی نهاده است .حقوق و دستمزد روزنامه نگاران در این کشور بسیار چشمگیر است . شاغلان این حرفه علاوه بر دریافت دستمزد مناسب ، از اعتبار و نفوذاجتماعی چشمگیری هم برخوردارند . چالا پاتی رائو یکی از روزنامه نگاران به نام هندی در سال 1950 فدراسیون روزنامه نگاران هند را تاسیس و هم او بود که در به ثمر رساندن وضعیت کنونی روزنامه نگاران هندی به عنوان قشری تقریبا مرفه و راحت تلاشهای بسیار کرد. چالاپاتی به عنوان عضو اولین کمیسیون مطبوعات که در سال 1952 تاسیس شد نقش مهمی در انتصاب هیاتی برای تعیین دستمزد روزنامه نگاران داشت . کمیسیون در بررسی های خود به این نتیجه رسید که دستمزد روزنامه نگاران چندان رضایت بخش نیست و ضرورت تعیین حداقل دستمزد برای روزنامه نگاران را مورد تایید قرار داد.

بنابراین روزنامه نگاران هندی ضمن برخورداری از حداقل دستمزد تعیین شده از سوی هیاتهای تعیین دستمزد و امنیت شغلی از مزایای متعدد دولتی نیز برخوردارند و برخی از خبرنگاران روزنامه های محلی که در اداره مطبوعات دولت مرکزی و سایر ارگان های حکومتی در پایتخت کار می کنند از خانه های سازمانی که اجاره آنها در مقایسه با اجاره بها در منازل شخصی بسیار نازل تر است استفاده می کنند . در دهلی یک مجموعه مسکونی مخصوص اقامت خبرنگاران با 110واحد مسکونی ساخته شده و در اختیار آنان قرار گرفته است .جنبش روزنامه نگاران هند در نوع خود منحصر به فرد است زیرا توانسته در پی استقلال هند از سلطه انگلیس بدون مبارزه حادی به اهداف خود از جمله تضمین حقوق روزنامه نگاران ، حداقل دستمزد و امنیت شغلی دست یابد این موفقیت تا حدود زیادی مرهون همکاری صمیمانه رهبران جنبش آزادی بخش هند و رهبران جنبش روزنامه نگاران علیه دشمن مشترک و تحمل سختی ها و ناملایمات در راه به ثمر رساندن آرمان والایی است که برای آن مبارزه می کردند .در پی استقلال هند زمامداران که نقش مهمی را برای روزنامه نگاران در به ثمر رساندن مبارزه قائل بودند از روزنامه نگاران حمایت جدی کردند .

آموزش روزنامه نگاری در هند

پیش از استقلال هیچ نوع موسسه ای برای آموزش روزنامه نگاران در این کشور وجود نداشت و این رشته در هیچ یک از دانشگاه ها تدریس نمی شد . در آن زمان هیچ دستور العمل خاصی برای ارزیابی صلاحیت و تخصص روزنامه نگاران وجود نداشت . هر کس می توانست به شرط داشتن شهامت ، جسارت و استعداد به ابن حرفه روی بیاورد .روزنامه نگاران بزرگ هند جملگی محصول کار آموزی در روزنامه های این کشورند که با آزمایش و خطا این حرفه را آموخته اند .اما امروزه شرایط کاملا با گذشته فرق دارد و تقریبا همه دانشگاه های هند در رشته روزنامه نگاری که از آن با عنوان "ارتباط جمعی" نیز یاد می شود دانشجو تربیت می کنند .

"بهاراتیاویدیابهاوان "ازجمله موسسات خصوصی است که با تایید دولت به تربیت روزنامه نگاران می پردازد . سالانه صدها دختر و پسر روزنامه نگار ازدانشگاه ها و سایر موسسات آموزشی هند فارغ التحصیل می شوند و دانشجویان رشته روزنامه نگاری برای کار آموزی عملی و کسب مهارت های لازم به انتشار نشریات آزمایشی مبادرت می کنند .

روزنامه نگاری هند سابقه ای دویست ساله دارد و اکنون به ارگان قدرتمند افکار عمومی این کشور تبدیل شده و در صحنه سیاسی از موقعیت و نفوذ خاصی برخورداراست . اکنون قدرت مطبوعات در هند را همه تایید می کنند و کارشناسان معتقدند روزنامه های هندی باید اخبار را بدون غرض ورزی و در منتهای صحت منعکس کنند و آزادی عقیده را سرلوحه خود سازند آنها تاکید می کنند که روزنامه نگاری هند آینده درخشانی پیش رو دارد .

*حالت فوق العاده در هند به مدت 18 ماه در سال 1975ـ 1977 از سوى نخست وزیر ایندیرا گاندى اعلام شد . حالت فوق العاده در هند به دلیل اعتصابات و ناآرامى ها از طرف حکومت اعلام شد و گفته می شود اعلام این وضعیت توانست به تثبیت ساختارهای دمکراتیک در این کشور و از جمله رشد مطبوعات کمک کند.

برخی منابع مورد استفاده برای نوشتن این گزارش :

- روزنامه نگاری در هندوستان ،رانگاسو آمی پارتاساراتی ، ترجمه داوود حیدری ، مرکز مطالعات و تحقیقات رسانه ها

- A history of the press in india، s. natarajan.aisapublishing house

Bombay .1962

- سفرهای مطبوعاتی ،فصلنامه مطالعاتی تحقیقاتی وسایل ارتباط جمعی،شماره 65

- نگاهی کوتاه به مطبوعات درهند http://paxima.blogfa.com/

  • Version imprimable de cet article Version imprimable
  • envoyer l'article par mail envoyer par mail
  • آفتهای روزنامه نگاری محلی و زن بودن

    5 آبان 1394

    خبرنگاران ایران -دلم می‌خواست بگویم باید از زن یا مرد بودن عبور کرد، ولی واقعیت جامعه ما چیز دیگری است و هنوز زن یا مرد بودن مهم است. گاهی فقط به خاطر زن بودن نادیده گرفته می‌شوی. در عرصه خبری هم همین‌گونه است گاهی به خاطر پوشش که مسئله‌ای کاملاً شخصی و خصوصی است، بین خبرنگاران تبعیض قائل می‌شوند؛ اما خب در عرصه رسانه همه مشکل‌دارند و نمی‌توان این نکته را هم نادیده گرفت. مشکلات اصلی برای همه یکسان است، نبود تشکیلات قوی صنفی برای مواقعی که با مشکل مواجه می‌شویم، معضل همیشگی نبود بیمه. اغلب صاحبان رسانه‌ها میل زیادی به بیمه کردن خبرنگارانشان ندارند، دستمزدهای کم در مقابل کار سخت خبر... ازجمله مشکلاتی است که همه ما با آن مواجه هستیم و زن و مرد هم نمی‌شناسد. گاهی بخاطر نوع پوشش و نداشتن چادر که موضوعی کاملا شخصی است. نسبت به من تبعیض قائل شده اند.مثلا در نشست خبری رییس جمهور که در دی ماه 93 به بوشهر آمده بودند، جای مرا با خانمی که چادر پوشیده بود عوض کردند . هرچند تیم حفاظت از من عذر خواهی کردند اما این نوع رفتار ها دردی عمیق به جای می گذارد.

  • ما می‌گفتیم «بزرگ دبیر»شما می‌گویید؛ «سردبیر»

    21 مهر 1394

    خبرنگاران ایران -نکته جالبی که در این کتاب دیدم واژه "بزرگ دبیر "بود. آیا می‌دانید این اصطلاح قدیم ندیم‌ها در برخی نشریات به‌جای عنوان سردبیر به‌کاربرده می‌شد.برگشتی‌ها هم هست، همان نشریاتی که به فروش نرسیده و بازگشت داده‌شده‌اند. صفحه بستن هم که کلی در روزنامه‌ها واژه متداولی هست در این لغت‌نامه دیده می‌شود: «آماده‌سازی صفحه به لحاظ فنی.»

    چه تصوری از وا‍ژه پاچلاقی دارید؟ اگر روزنامه‌نگارید فکر نمی‌کنم تصویرتان از این لغت چندان درست باشد اما اگر صفحه آرائید بیشتر به این لغت آشنایی دارید: «نامتقارن شدن یک ستون در صفحه یا خارج شدن فرم صفحه به دلیل وجود عکس و آگهی پاچلاقی نامیده می‌شود.» پوشش خبری که حسابی معروف است و برای اعزام یک خبرنگار برای منتشر کردن محتوای یک رویداد به کار می‌رود. پیش خبر و پی گیری خبر هم که خیلی معنایش معلوم است در این کتاب ذکرشده است.اگر واژه" تومنی نگار" را نشنیده‌اید هم بدانید که این لغت هم درگذشته‌ها در روزنامه‌نگاری رایج بوده و معنایش این بوده که خبرنگاری که فقط در ازای دریافت پول کار می‌کند. خبرنگاری که بر اساس تأمین منافع مالی خود و یا دریافت هدیه، حجم خبر را کم‌وزیاد می‌کند. همان‌ها که این روزها به رپرتا‍ژ-آگهی بگیر معروف‌اند. حاشیه و حاشیه‌نویسی هم حسابی در روزنامه‌ها کلمه معروفی است یعنی اتفاقات جالب یک خبر و مصاحبه. معمولاً خبرنگارانی که حاشیه را می‌بینند خبرنگاران بهتری در روزنامه‌ها هستند.

  • اجرای خودکار ویدئوها در فیس‌بوک؛ آیا اخلاق رسانه‌ای رعایت می شود

    24 شهریور 1394

    خبرنگاران ایران-به‌رغم منتقدانش اجرای خودکار ویدیو (اوتوپلَی) در شبکه‌های اجتماعی به‌سرعت فراگیر شده است. توئیتر اخیراً اعلام کرده است که تمام ویدیوهایی که بر این شبکه اجتماعی بارگذاری می‌شوند، به زودی به صورت خودکار اجرا خواهند شد. این کار درپی اقدام فیس‌بوک صورت می‌گیرد که از دسامبر ۲۰۱۳ اوتوپلی را روی دسک‌تاپ و موبایل اعمال کرده است.اما درحالی‌که اوتوپلی ممکن است برای جلب نظر مخاطب و دیده‌شدن ویدیوها مناسب باشد، مسائلی را هم برای رسانه‌های خبری که گزارش‌های دارای محتوای تصویری ناراحت کننده منتشر می‌کنند، پیش آورده است. کالینز می گوید: «ما بازخورد فوری از کاربران دریافت کردیم. یکی از آنان می گفت چطور می توانم اوتوپلَی را غیرفعال کنم. من دیگر نمی خواهم این صحنه‌ها را ببینم. افراد دیگری ما را به دلیل نمایش این ویدیو به صورت اوتوپلی مورد انتقاد قرار دادند.» هرجا کاربران فیسبوک به یک خط وای فای وصل شوند ویدیوها خودبه خود اجرا می شوند، اگرچه آنان می توانند گزینه‌ی اوتوپلی را در تنظیمات اکانت خود غیرفعال کنند.

    کالینز اشاره کرد که «در طول یک یا دو ساعت بعد از قرار گرفتن این ویدیو در صفحه ی فیسبوک «ده‌ها» کامنت دریافت کردیم. همه ی این کامنت ها درباره‌ی اجرای خودکار این ویدیو نبودند.