9 اسفند 1393

تیتر نخست

در هم آمیختن آگهی و آگاهی در رسانه های ایران

آگهی‌هایی که به‌جای خبر به مردم قالب می‌شود

خبر کالای تجاری نیست که خرید و فروش شود

خبرنگاران ایران: این روز‌ها در روزنامه‌ها و نشریات ایران گاهی مطالبی را می‌بینی که به سختی تشخیص می‌دهی خبر و گزارش هستند یا آگهی؟ مشکل رپرتاژ آگهی و فروش آگهی‌های بازرگانی به جای خبر این روز‌ها به یکی از دغدغه‌های روزنامه نگارانی بدل شده است که در هم آمیخته شدن آگهی و آگاهی را برای روزنامه‌ها و بزرگ‌ترین سرمایه آن‌ها یعنی اعتماد مخاطبان، خطرناک می‌دانند. آیا این روز‌ها انتشار خبر- آگهی در روزنامه‌های ایران افزایش یافته است؟ این موضوع، خاص روزنامه‌های اقتصادی و محلی است یا در همه نشریات ایران دیده می‌شود؟ دلایل رشد روش قالب کردن آگهی به جای خبر به مخاطبان چیست و چه لطماتی به مطبوعات و مخاطبان می‌زند؟ راه‌های مقابله با این مشکل کدام است؟

نیم‌‌نگاه

روزنامه نگاری تحقیقی و رفاه اجتماعی

روزنامه نگارانی که فساد را فاش می کنند

خبرنگاران ایران- روزنامه نگاری تحقیقی چگونه می‌تواند با فساد به عنوان یکی از موانع رفاه اجتماعی مبارزه کند؟ این سوال محوری تحقیقی است که دکتر عباس اسدی عضو هیات علمی گروه ارتباطات دانشگاه علامه طباطبایی با عنوان نقش روزنامه نگاری تحقیقی در گسترش رفاه اجتماعی انجام داده است. او معتقد است روزنامه نگاری تحقیقی برای مبارزه با فساد و گسترش رفاه اجتماعی با چالش‌هایی مواجه است. او روزنامه نگاری تحقیقی را یکی از انواع روزنامه نگاری می‌داند که منحصرا در جستجوی فساد است.

حرفه؛ خبرنگار

زنان کجا هستند- بخش نخست

چرا در تمام دنیا تعداد سردبیران زن در تحریریه ها کمتر است

خبرنگاران ایران:تغییر این وضعیت، فقط با ابراز نگرانی اتفاق نمی‌افتد. همان‌طور که «سوزان فرانکز» استاد روزنامه‌نگاری دانشگاه «سیتی» لندن، از تهیه‌کنندگان سابق بی‌بی‌سی و نویسنده کتاب «زنان و روزنامه‌نگاری» می‌گوید: «نمی‌توان نشست و گفت بله، همه باید منصف و مهربان باشیم. این مشکل خودبه‌خود حل نمی‌شود و باید آگاهانه دست به عمل زد. به اعتقاد من وضعیت ناعادلانه امروز، نتیجه تفکر منفعلانه‌ای است که ما پیش از این داشته‌ایم.»

ویژه

  • حد و مرز انتشار تصاویر خشن در رسانه ها کجاست

    تفاوت رسانه‌های ایرانی و خارجی در انتشار تصاویر خشونت آمیز

    3 اسفند 1393

    نحوه انتشار تصاویر در رسانه‌ها، همیشه موضوعی بحث برانگیز در حوزه روزنامه نگاری بوده است. برخی از کشور‌ها قوانین خاص برای انتشار تصویر دارند و برخی بنا به نظر مسئولان رسانه عمل می‌کنند. برخی رسانه‌ها هم طبق آیین نامه‌های داخلی خود و کدهای اخلاقی درباره انتشار یافتن یا منتشر نشدن تصویری تصمیم می‌گیرند.

    اما رسانه‌های ایرانی و به طور خاص‌تر رسانه‌های داخل کشور چگونه در انتشار تصاویر عمل می‌کنند؟ طبق بررسی‌های صورت گرفته، به نظر می‌رسد در رسانه‌های داخل ایران، قاعده خاص و ویژه‌ای برای انتشار تصاویر وجود نداشته باشد. هر سردبیر بنا به تشخیص خود تصاویر را منتشر می‌کند و تصاویر حاوی خشونت یا نقض کننده حریم خصوصی افراد نیز بنا به سلیقه مسئول رسانه یا سردبیر بدون مانع اخلاقی یا قانونی منتشر می‌شوند.

    در قانون مطبوعات جمهوری اسلامی نیز تنها در چند بند به طور کلی موضوع عکس در رسانه ها پرداخته شده است. به طور مثال در ماده ۲۸ بخش جرایم قانون مطبوعات، نوشته شده است: «انتشار عکس‌ها و تصاویر و مطالب خلاف عفت عمومی ممنوع و موجب تغزیر شرعی است و اصرار بر آن موجب تشدید تعزیر و لغو پروانه خواهد بود.»

    انتشار تصاویر اعدام در ملاعام در خبرگزاری‌ها و سایر رسانه‌های کشور با نمایش تمام حاشیه‌ها بسیار معمول است و اخیرا نیز که موضوع کشتارهای داعش در عراق و سوریه در اخبار دنیا داغ است، رسانه‌های داخل کشور گویی در انتشار تصاویر خشونت عریان این گروه مشکلی ندارند.

 

یک روزنامه‌نگار، یک روایت

به بهانه 29 بهمن سالگرد اعدام گلسرخی

خسرو گلسرخی، چریک یا روزنامه‌نگار

خبرنگاران ایران:برخی او را یک چریکِ روزنامه‌نگار می‌دانید، برخی هم یک روزنامه‌نگارِچریک، کسانی شاعر و نویسنده و کسانی هم همه این‌ها را در توصیف او به کار می‌گیرند و کسانی هم هستند که هیچ‌کدام را برای او نمی‌پسندند و می‌گویند او یک شاعر توانمند و روزنامه‌نگاری جدی نبود، چریک حرفه‌ای هم نبود او فقط یک انقلابی پرشور بود. خسرو گلسرخی چریک حرفه‌ای باشد یا نباشد، روزنامه‌نگاری کارآزموده باشد یا نه؟ نامی آشنا برای بسیاری از انقلابیون و روزنامه‌نگاران و شاعران و نویسندگان ایران است.عاطفه گرگین معتقد است که همسرش را فقط به خاطر نوشته‌هایش بازداشت و اعدام کردند:«خسرو یک آدم انقلابی در فکر بود و برای همین نوشته‌های متعهدش گرفتند و اعدام کردند. اتفاقاً اصلاً اهل فعالیت سیاسی نبود.»

دنیای رسانه

سانسور در عصر اطلاعات شکوفا شده است

روش‌های جدید و پنهان دولت‌ها برای سانسور

خبرنگاران ایران- اینترنت می‌تواند قدرت را باز توزیع کند. اما ساده‌انگارانه است اگر تصور کنیم که یک راه‌حل ساده‌ی فن‌آورانه برای حکومت‌ها و رهبرانشان که مصمم به تمرکز قدرت هستند و هرکاری برای حفظ آن انجام می‌دهند، وجود دارد. سانسور کم و زیاد می‌شود مادامی که نوآوری‌های فن‌آورانه و شوق به آزادی در تقابل است با حکومت‌هایی که مصمم به کنترل شهروندانشان هستند، از راه کنترل آن‌چه می‌خوانند، می‌بینند و می‌شنوند.سانسور سنتی اساساً نوعی وصله‌پینه کردن بود. ماموران دولتی محتوای روزنامه‌ها، مجله‌ها، کتاب‌ها، فیلم‌ها یا پخش خبر را، غالباً پیش از انتشار، بررسی می‌کردند و آن‌ها را توقیف کرده یا به گونه‌ای تغییر می‌دادند که تنها اطلاعاتی که قابل‌قبول پنداشته می شد، به دست عموم مردم برسد.