6 مرداد 1394

تیتر نخست

چرا در ایران این همه خبرگزاری دولتی وجود دارد

خبرنگاران ایران- سال‌های ۱۳۵۶ تا ۱۳۵۸ تعداد و نفوذ رسانه‌های خبری مستقل در ایران افزایش یافت. اما پس از بستن روزنامه‌های مستقل توسط دولت از سال ۱۳۵۸ از تعداد و میزان رسانه‌های مستقل کاسته شد تا جایی که در سال‌های پایانی جنگ هیچ رسانه خبری غیردولتی به‌جز یک روزنامه غیر فراگیر (‌روزنامه ابرار) وجود نداشت. پس از جنگ هم روزنامه‌های خبری غیردولتی که شکل گرفتند، عمدتاً وابسته به جناح‌هایی از حاکمیت و قدرت بودند مانند روزنامه سلام یا همشهری.

نیم‌‌نگاه

خبرگزاری های ایران، از آغاز تا امروز

خبرگزاری‌هایی که فقط نامش را به یدک می‌کشند

عذرا فراهانی:اگرچه در زمینه کارکرد خبرگزاری‌ها تحقیق و پژوهش‌هایی جامع و کاملی صورت نگرفته اما این باور خیلی هم نباید دور از ذهن باشد که بسیاری از این خبرگزاری‌ها شاید حتی اولین وظایف خود را به‌عنوان تولیدکننده اعمال نکرده باشند. درحالی‌که ما شاهد هستیم بسیاری از این به اصلاح خبرگزاری‌ها نه تولید آن‌چنانی دارند و نه از نیروهای کارآمد بهره‌مند هستند. حتی بسیاری از آن‌ها از ابتدایی‌ترین اصول خبرنویسی یا حتی تهیه خبر بی‌بهره بوده و تنها به مصرف‌کنندگانی نشسته در دفتر تبدیل‌شده‌اند.

حرفه؛ خبرنگار

نگرانی از تصرف فضای خبری توسط رسانه های دولتی

خبرگزاری‌های دولتی سانسور را گسترش دادند

خبرنگاران ایران:به گفته مینو بدیعی، انتشار بولتن از سوی وزارتخانه‌ها هم کار درستی نیست و درواقع حتی نوعی اسراف است. روابط عمومی هر سازمانی درواقع کارش تسهیل ارتباطات وزارتخانه‌ها و سازمان‌ها با جامعه و رسانه است نه اینکه خودش بولتن‌های هفتگی منتشر کند و یا اینکه خودش خبرگزاری داشته باشد. این بدان معناست که سانسور را دولتی کرده‌ایم! تجربه چندساله خودم و کار در یک نشریه دولتی مربوط به یک روابط عمومی به‌عنوان سردبیر بیانگر آن است خبرهایی که برای چاپ در این نشریه داده می‌شد حتماً باید به رؤیت مثلاً وزیر یا معاون وزیر می‌رسید که بسیار بد بود و هرچقدر تأکید داشتم که این رسم اطلاع‌رسانی نیست و اساساً شما نقش روزنامه‌نگار را دراین‌ارتباط زایل می‌کنید به خرجشان نمی‌رفت.

ویژه

  • سوتی های روزنامه‌نگاران یا هرج‌ومرج رسانه‌ای

    1 مرداد 1394

    خبرنگاران ایران-نیکی آزاد: این روزها تعداد خطاهای روزنامه‌نگاران در روزنامه‌های مختلف آن‌قدر زیاد شده که تعجب برخی را برانگیخته است. مصاحبه‌هایی که تکذیب می‌شوند، یادداشت‌هایی که در اصل گپ و گفت کوتاهی با مصاحبه‌شونده بوده‌اند و بدون اطلاع نویسنده تبدیل به یادداشت مطبوعاتی شده‌اند. گزارش‌هایی که مصاحبه‌های خیالی دارند. گفتگوها و گزارش‌هایی که از روی دست این‌وآن کپی شده‌اند و یا بدون ذکر منبع اصلی و بدون اجازه خبرنگار اصلی اینجاوآنجا منتشرشده‌اند. دلیل این مساله چیست؟ چرا چنین فضایی بر مطبوعات ایران حاکم شده است؟آیا این مشکل فقط به خطاهای فردی بر می گردد یا اشکال از عدم نظارت دقیق رسانه ای است؟ راه‌حل این مشکل کجاست؟ چگونه می‌توان نظارت دقیق‌تری بر کار خبرنگاران داشت؟ آیا در این میان فقط باید خطا را به خبرنگاران نسبت داد و نقش سردبیران را نادیده گرفت؟ اگر بخواهیم از نمونه خطاهای خبرنگاران یا آنچه این روزها به‌عنوان سوتی‌های خبرنگاران از آن‌ها یاد می‌شود، مثال‌هایی بزنیم نمونه‌هایش زیاد است خطاهایی که کمی فراتر از خطاهای معمول و پذیرفته‌شده روزنامه‌نگاری است. همین چند وقت پیش بود که مصطفی ملکیان گفتگویش را تکذیب کرد، بعد از تکذیب این مصاحبه گفته شد اساساً خبرنگار بدون اجازه گفته‌های مصاحبه‌شونده را ضبط و سپس منتشر کرده، روزنامه آرمان مصاحبه‌ای را از عباس عبدی چاپ کرد اما بعد معلوم شد خبرنگار عباس عبدی دیگری را با عباس عبدی، فعال سیاسی اشتباه گرفته است.

 

یک روزنامه‌نگار، یک روایت

چند برگ از خاطرات مطبوعاتی مهدی آذریزدی

خَرمندیِ اعلی‌حضرت و پروفسور مارچِ فالگیر

خبرنگاران ایران -یکی از کارمندان اطلاعات به آذریزدی می‌گوید: «روزنامهء اطلاعات هر روز چاپ می‌شود و پر از غلط است. گفته‌اند یک مصحح خیلی خوب می‌خواهیم که سابقه‌ء غلط‌‌گیری داشته باشد و بتواند حدالامکان غلط‌های روزنامه را کم کند...» آذریزدی ادامه می‌دهد: «بعد از امتحان گفتند خیلی خوب است. از این به بعد اجازه‌ء چاپ را همیشه آقای آذر بدهد...»

ما امروز با کمک رایانه به سادگی هر اشتباه تایپی را تصحیح می‌کنیم؛ اما در آن روزگار دستگاه حروفچینی روزنامهء اطلاعات «لاینوتایپ» بود. یعنی چه؟ آذریزدی اینطور توضیح می‌دهد: «این دستگاه، حرف به حرف نمی‌چید؛ بلکه سطرچین بود. حروفچین وقتی می‌خواست یک غلط را درست کند، باید تمام سطر را دوباره می‌چید.»

دنیای رسانه

راهبردهای کارآمد برای فراگیرتر کردن تحریریه ها

اهمیت تنوع نژادی و قومی در تحریریه ها

خبرنگاران ایران-صنعت اخبار دهه‌هاست که درباره‌ی اهمیت وجود تنوع (نژادی، قومی و ...) سخن‌سرایی می‌کند، اما بسیاری می‌گویند این سخنان اغلب با عمل همراه نبوده‌اند.گزارش کرنر تحریریه ها را به سبب اندک و نامتناسب‌بودنِ درصد استخدام کارکنان از میان اقلیت‌ها، به باد انتقاد می‌گیرد. امروزه که نگاه‌ها به مناسبات نژادی در شهرهایی مانند فرگوسن، بالتیمور و کلیولند معطوف شده، به نظر می‌رسد دربرگیرندگی تحریریه های خبری جریان اصلی با سرسختی از تغییر سرباز می‌زند. شمار روزنامه‌نگاران رنگین‌پوست از زمان انتشار گزارش کرنر به‌ کندی افزایش یافت و در سال ۲۰۰۸ به اوج خود رسید، اما این لزوماً به معنای پوششِ منصفانه‌تر نیست.