6 بهمن 1393

تیتر نخست

بحث های بعد از یک توقیف

چه کسی در توقیف مردم امروز مقصر بود

خبرنگاران ایران:بعد از توقیف روزنامه مردم امروز، بحث‌های زیادی بین روزنامه‌نگارانی ایرانی درگرفت، چه در فضای مجازی چه در محافل مطبوعاتی. ما در اینجا از بحث میان کسانی یاد می‌کنیم که هر دو طرف از توقیف این روزنامه متأسف هستند اما گروهی از آن‌ها معتقدند که مسئولان این روزنامه در این شرایط کاملاً بی‌احتیاطی کرده است.اغلب آن‌ها می‌گویند چرا روزنامه‌نگارانی چنین باسابقه باید حساسیت‌های موجود را درک نکنند و خود بهانه لازم را برای توقیف روزنامه‌شان فراهم کنند.اما گروه مقابل می‌گویند این نه تقصیر روزنامه‌نگاران مردم امروز که تقصیر مقامات قضایی و دولتی ایران و همچنین ناشی از سرکوب شدید آزادی بیان در ایران اس

نیم‌‌نگاه

زندگی و مرگ جنبش‌های اجتماعی در عصر اینترنت

چگونه شبکه های اینترنتی به جنبش های اجتماعی تبدیل می شوند

خبرنگاران ایران: درحالی‌که این جنبش‌ها معمولاً در شبکه‌های اجتماعی اینترنتی آغاز می‌شوند، تنها با اشغال فضاهای شهری تبدیل به جنبش می‌شوند. پیوند فضای سایبر و فضای شهری، فضای سومی را می‌سازد که نویسنده آن را فضای خودمختاری می‌نامد. دلیل این نام‌گذاری توسط نویسنده نیز به این برمی‌گردد که خودمختاری فقط از طریق سازمان‌دهی در فضای آزاد شبکه‌های ارتباطی تضمین می‌شود اما درعین‌حال به‌عنوان یک نیروی دگرگون‌کننده برای به چالش کشیدن نظم نهادین انضباطی از طریق بازپس‌گیری فضای شهر برای شهروندانش اعمال می‌شود.

حرفه؛ خبرنگار

صفحه نخست روزنامه‌های ایران روز بعد از حادثه پاریس

رسانه های ایران حادثه شارلی هبدو را چگونه روایت کردند

حمله مرگبار به دفتر نشریه فرانسوی شارلی هبدو در پاریس هر چند به صورت گسترده ای در روزنامه‌های امروز صبح تهران منتشر شد اما نحوه پرداخت این رسانه ها به این حادثه در مقایسه با رسانه های جهان بسیار کمرنگ بود. برخی به انتشار صرف خبر حمله به این هفته نامه و کشته شدن ۱۲ نفر اکتفا کردند و برخی نیز بدون محکوم کردن و یا ابراز همدردی چرایی وقوع این حادثه را از زاویه گرایش سیاسی رسانه خود بررسی کردند. گویی فرصتی برای رسانه‌های جریان راست پیش آمده تا از تقبیح اسلام هراسی در غرب انتقاد کنند و غرب را منبع پرورش تروریست‌ها بخوانند.

ویژه

  • واکنش رسانه های فرانسه به حادثه چهارشنبه سیاه

    شارلی هبدو از آغاز تا امروز

    18 دی 1393

    خبرنگاران ایران:این نشریه همه را مورد نقد و هجو خود قرار می‌داد: راست‌های افراطی، کاتولیک‌ها، اسلام گرایان، یهودی‌ها و... از گزند طنز این مجله در امان نبودند. اگر بخواهیم تاریخچه مجله شارلی هبدو را بررسی کنیم به ماهنامه «هاراکیری» در سال۱۹۶۰ میلادی می‌رسیم. ماهنامه‌ای که اغلب عکس‌های روی جلد با تمرکز روی مسایل جنسیتی و جنسی بود. کابو و ولینسکی (دو نفر از قربانیان چهارشنبه سیاه) از نسل آن ماهنامه بودند. اما عمر این نشریه کم بود و در سال ۱۹۶۱ چاپ آن ممنوع شد. البته بار دیگر چاپ شد وا نتشار آن تا سال ۱۹۶۶ ادامه پیدا کرد تا اینکه دوباره با ممنوعیت چاپ مواجه شد.

    قتل چهار کاریکاتوریست نشریه شارلی هبدو در روز گذشته بیش از چهار روزنامه نگار دیگر سر و صدا به پا کرد چراکه این چهار نفر جزو معروف‌ترین‌ها و قدیمی‌ترین‌ها بودند.

    ژان کابو به همراه جرج ولینسکی جزو وارثان نشریه هاراکیری بودند. ژان کابو ۷۷ ساله در دهه ۱۹۶۰ جزو گروه اولیه هارا کیری بود. بعد از توقیف نشریه، دو سال برای خدمت نظامی به الجزایر رفت که در این دوران هم برای نشریه نظامی طرح می‌کشید. شخصیت‌های برخی کمیک‌های او در فرانسه بسیار مشهور شد. کابو در عین حال برای تلویزیون و مخصوصا در برنامه‌های کودک حضور داشت.

 

یک روزنامه‌نگار، یک روایت

روایت بیست و دوسال روزنامه نگاری

عذرا فراهانی، یک پرسش جنجالی از رییس قوه قضاییه و گزارش هایی درباره سعید امامی

خبرنگاران ایران- عذرا فراهانی، ۲۲ سال است که روزنامه نگاری می‌کند. هر چند به قول خودش این روز‌ها نشریه دار شده است. اما هنوز با حسرت زیاد از دوران کارش در روزنامه سلام حرف می‌زند .روزنامه‌ای که برایش تنها محل کار نبوده بلکه خانه اولش هم بوده است. او روزنامه نگاری و نوشتن را نوعی کشف می‌داند. در این گفت و گو او از خاطراتش می‌گوید از زمانی که به خاطر پرسیدن یک سوال از رئیس قوه قضائیه در کنفرانسی مطبوعاتی تهدید به بازداشت شد تا گزارش‌های جنجالی اش درباره مرگ سعید امامی.

دنیای رسانه

مرزهای آزادی بیان کجاست-دو

کدام مناسب تر است: آزادی مطلق بیان یا با تبصره

یک وکیل فرانسوی و عضو موسسه بین المللی پن از آزادی بیان حمایت می‌کند اما نظرات متفاوت دارد و به آمار محکومیت‌های تجلیل از تروریسم تا پیش از حادثه شارلی ابدو اشاره می‌کند: «به طور عادی تنها یک یا دو نفر در سال‌های اخیر به خاطر تجلیل از تروریسم بازداشت شده بودند.» پیرات می‌گوید که آزادی بیان، عقیده‌ای در مرکز توجه فرانسوی هاست اما چیزی که از نظر او در این سال‌ها این آزادی را تحلیل برده، استثناهایی است که شامل سخنان نفرت برانگیز هم می‌شود: «ما اصل آزادی بیان را برای مقاصد مثبت تضعیف کردیم اما به نتایج آن فکر نکردیم. ما نیاز به فکر کردن درباره این داریم که چگونه می‌توانیم آزادی بیان را بعد از حوادث خاص مانند حادثه تروریستی پاریس، بازیابی کنیم.»